หว่านซูฉี นายหญิงซูแห่งยุค 70

หว่านซูฉี นายหญิงซูแห่งยุค 70

last updateHuling Na-update : 2026-03-03
By:  sanvittayamOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 Rating. 1 Rebyu
67Mga Kabanata
1.4Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เมื่อมาเฟียสุดโหดต้องทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหว่านซูฉี หญิงสาวอ่อนแอและขี้โรค อีกทั้งยังต้องแต่งงานกับผู้พันหนุ่มอนาคตไกล จะทำอย่างไรดีในเมื่อเธอมีความลับที่ซุกซ่อนอยู่

view more

Kabanata 1

บทที่ 1 นายหญิงแห่งตลาดมืด

« Elara, tu en as mis du temps... Ça fait une éternité que je t'attends. »

« J'entends tout le monde te couvrir d'éloges : tu vas vite, tu travailles bien. Puisque tu es si efficace, rends-moi service et enlève-moi une partie du boulot. De toute façon, tu es déjà sur ces dossiers, ça va être super simple pour toi. »

Bella a posé en vrac une pile de dossiers sur mon bureau.

Je n'ai même pas levé la tête. Je les ai pris, sans un mot de trop.

« D'accord. »

Mais Bella n'avait pas fini. Avec cette même voix mielleuse, elle a ajouté :

« Ah, au fait. Lucas et moi, on va à une soirée poker privée avec la famille Genovese plus tard. Quand tu as fini, tu poses les dossiers dans son bureau. Et avant de partir, tu ranges aussi les verres à vin là-bas. »

Sur ces mots, elle s'est retournée et elle est partie, le claquement assuré de ses talons résonnant dans le couloir.

Les gardes de la famille, dehors, m'ont regardée avec pitié, mais personne n'a osé m'offrir le moindre réconfort.

Dans le milieu parisien, tout le monde savait que Lucas Moretti, le Capo au cœur de glace, était mon fiancé. Et pourtant, il affichait sans honte sa préférence pour son assistante, Bella.

Non seulement il a piétiné les règles de la famille en laissant Bella assister à des réunions confidentielles, mais il lui a même donné notre territoire le plus rentable. Le même territoire que j'avais sécurisé en traversant une pluie de balles.

Quand je l'ai défié, Lucas a joué l'homme droit et il a convoqué un vote avec les anciens. Il pensait que son pouvoir les intimiderait, qu'ils n'oseraient pas ouvrir la bouche.

Mais, au final, les anciens ont tous voté pour moi. Bella n'a obtenu qu'une seule voix de Lucas.

Cependant, Lucas a sorti des photos d'un ancien sommet où l'on me voyait lever mon verre avec courtoisie devant les anciens. Il s'en est servi pour prétendre qu'on s'était entendus en coulisses.

Il a annulé leurs votes. Au final, seule la voix pour Bella a compté : la sienne.

Ce soir-là, Lucas a préparé un dîner romantique à la lueur des bougies et il m'a offert un cadeau hors de prix pour s'excuser.

Il m'a serrée contre lui avec douceur, en disant qu'il ne faisait que protéger Bella, qu'il ne voulait pas que les anciens la mettent à l'écart, et qu'il devait asseoir son autorité.

À l'époque, comme une idiote, je l'ai cru. Aujourd'hui, y repenser me faisait presque rire.

Bella ne savait même pas compter.

Même un aveugle aurait vu que ce n'était pas de la protection, mais un favoritisme indécent. Lui était le seul à refuser de l'admettre.

Un bruit, à l'étage, m'a fait lever les yeux. La silhouette grande et fine de Lucas est apparue en haut de l'escalier.

Il a jeté un regard bref dans ma direction, puis il est reparti sans se retourner. Il s'était changé : costume sur mesure, allure impeccable. Même d'ici, je sentais vaguement le cèdre de son eau de cologne.

Il ne mettait jamais de parfum. Ce flacon-là, c'était un cadeau de Bella.

Je savais qu'il le faisait exprès.

Depuis cinq ans, c'était son jeu favori.

Tout avait commencé le jour où j'avais trouvé les messages chiffrés entre lui et Bella. De simples "bonne nuit", et pourtant, ça avait eu le goût d'une trahison. Je n'avais pas pu m'empêcher de le confronter.

Lucas avait trouvé que j'exagérais. « Puisque tu es si soupçonneuse, je vais la garder près de moi. Comme ça, tu pourras la surveiller autant que tu veux. » Et sous ce prétexte, il avait fait de Bella son assistante personnelle.

Plus je souffrais, plus il exhibait sa préférence.

Il emmenait Bella aux grands dîners de la famille. Et même pendant nos propres réunions, il lui coupait son steak, il lui essuyait la bouche, juste sous mes yeux.

Si je finissais par céder, il me prenait dans son lit. Après, il embrassait les marques sur ma peau et il me soufflait que j'étais la seule qu'il aimait.

Pendant un moment, j'ai même fini par me dire que le problème, c'était moi. Que je n'étais pas à la hauteur. Que je ne savais pas faire comme il fallait, ni être assez ouverte d'esprit.

Et puis tout a basculé. Trois jours après le début de son silence, j'étais en train de brûler de fièvre, épuisée par son travail que je portais à bout de bras.

Il n'en a rien eu à faire. Il est parti sur une île avec Bella. À cet instant, quelque chose en moi est mort.

J'ai enfin compris. Il se servait de ma jalousie comme d'un paravent : ça lui permettait de flirter au grand jour et de garder cette relation floue avec Bella.

Même si je n'avais jamais vu ces messages chiffrés, Lucas aurait quand même trouvé un prétexte pour se rapprocher d'elle. Les textos n'ont servi qu'à lui donner une excuse quand j'ai commencé à faire des histoires.

Quand ils sont revenus de l'île, ils ont fait comme si ce n'était rien, comme si ce n'était qu'un patron et son employée. Mais sur les vêtements de Lucas, je sentais encore le parfum de Bella.

Mais ça n'avait plus d'importance.

Ça faisait cinq ans que je vivais sur la corde raide. Et là, enfin, c'était terminé. J'étais épuisée de ce jeu.

Quand j'ai tapé le dernier chiffre, j'ai enregistré les comptes.

J'ai rouvert mon téléphone et j'ai vu quelques nouvelles publications de Bella.

Les photos venaient d'un casino clandestin, extrêmement privé. Lucas dominait la table de poker, avec une pile de jetons devant lui, l'équivalent d'un million d'euros.

Bella portait une robe au décolleté en V très profond, sa poitrine pressée contre son bras.

La légende disait : « Mon brave Capo me gâte encore ce soir. Tout le monde plaisante en disant que je suis la personne la plus importante pour lui. »

Dans les commentaires, des partenaires les complimentaient, "un couple parfait". Et ceux qui ne connaissaient pas notre relation demandaient quand ils pourraient assister à leur mariage. Lucas a répondu par des points de suspension. Bella a ajouté un emoji "taquin".

Aucune correction. Comme toujours.

Avant, j'aurais tremblé de jalousie. J'aurais passé un appel chiffré pour le confronter. Et on m'aurait traitée de femme irrationnelle, de folle.

Mais aujourd'hui, je lui ai simplement envoyé un message : les comptes étaient faits.

Puis j'ai déposé les dossiers dans son bureau, j'ai débarrassé les verres comme elle l'avait demandé, et je suis rentrée.

À peine installée au volant, mon téléphone a sonné.

« Elara, les comptes sont prêts ? Désolée... Je t'emmènerai dîner une autre fois. »

Dès que j'ai répondu, le rire mielleux de Bella a glissé dans mon oreille.

Avant que je puisse parler, la voix grave de Lucas a coupé court : « Ne perds pas ton souffle avec elle. Elle a donné le cœur du business de son plein gré. Maintenant, son boulot, c'est d'être ton assistante et de compter les reçus. »

« Lucas, ne dis pas ça... Elara est ta fiancée, quand même. Sois doux avec elle », a roucoulé Bella. Ils flirtaient avec une telle facilité qu'on aurait cru que c'étaient eux, les mariés.

J'ai étiré mes lèvres en un sourire muet, sans la moindre chaleur.

Ce téléphone sécurisé, c'était la ligne directe de toute la mafia parisienne. Avant, il disait que je dépassais les bornes si je le regardais ne serait-ce qu'une seconde.

Maintenant, il le donnait à Bella comme on donne un jouet. Depuis longtemps, tout le monde avait compris : celle qui comptait le plus, ce n'était pas moi.

Et pourtant, mon cœur restait étrangement calme, sans la moindre vague.

Une trahison que j'avais crue insupportable ne me faisait plus aucun effet.

Après quelques minutes à rire et à bavarder avec Bella, Lucas s'est peut-être souvenu que j'étais encore là. Il a lâché, d'un ton expéditif : « Je rentre bientôt. Ne m'attends pas, va te reposer. »

Il a raccroché.

Son "bientôt" voulait toujours dire au moins quatre ou cinq heures. Avant, je l'attendais, incapable de dormir, l'estomac noué.

Mais ce soir, j'ai juste démarré et je suis rentrée à mon appartement.

En ouvrant la porte, mon regard est tombé sur le calendrier accroché au mur.

Juste avant qu'il ne m'abandonne avec une fièvre violente, épuisée à force de tout gérer, pour s'enfuir sur une île avec Bella, j'avais profité d'un moment où il ne faisait pas attention. Je lui avais glissé l'accord de rupture, déguisé en décharge de responsabilité médicale.

Il n'avait d'yeux que pour Bella. Il a signé sans même regarder.

Dans trois jours, l'accord entrait en vigueur.

Dans trois jours, une fois la passation terminée, je pouvais quitter ce bourbier et repartir de zéro, proprement.

J'ai réfléchi un instant, puis j'ai appelé mon ancien directeur de recherche, que j'avais connu au MIT.

À cause de Lucas, j'avais renoncé à mes recherches en économie. J'avais laissé tomber mes recherches pour gérer les comptes de sa famille.

Mon professeur avait tout fait pour m'arrêter, mais j'avais foncé sans me retourner.

Les hommes changeaient, mais l'argent, lui, ne changeait pas.

Quand il a répondu, je lui ai annoncé mon intention : revenir à la recherche.

Je m'attendais à me faire gronder. À la place, il a poussé un soupir lourd. Il m'a dit qu'il savait déjà ce qui m'arrivait, et qu'il gardait un poste de côté.

« Mais cette fois... est-ce que tu es vraiment prête à couper tous les liens ? »

J'ai baissé les yeux, la voix nette. « Oui, Professeur. L'accord de rupture est déjà réglé. »

« Accord de rupture ? Quel accord ? »

Une voix froide a tranché l'air derrière moi.

Tout mon corps s'est figé. Je me suis retournée.

Lucas, qui aurait dû être au casino, se tenait dans l'embrasure de la porte, un endroit où il n'aurait jamais dû pouvoir entrer.
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องอ่านได้เรื่อยๆ ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-05-10 15:25:07
0
0
67 Kabanata
บทที่ 1 นายหญิงแห่งตลาดมืด
นายหญิงแห่งตลาดมืดหว่านซูฉีสตรีร่างบาง ใบหน้างามหยดย้อยในวัยสิบเจ็ดปี นั่งดูสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายภายในสำนักงานแห่งหนึ่ง โดยข้างกายของเธอนั้นมีชายรูปร่างกำยำยืนนิ่งไม่พูดไม่จา“เดือนนี้ยอดขายจากทางใต้มีไม่น้อยเลยนะ พี่ตู้หมิง” หญิงสาวผู้เป็นเจ้านายเอ่ยขึ้นมาอย่างพอใจเมื่อเห็นยอดขายที่เพิ่มขึ้นลูกน้องคนสนิทได้แต่พยักหน้าตอบกลับ ใครจะคิดว่าเด็กน้อยวัยสิบเอ็ดขวบในวันนั้นจะกลายเป็นนายหญิงซู ผู้ทรงอิทธิพลในเวลานี้ เวลาเพียงหกปี ทำให้เด็กน้อยในวันวานมีอำนาจได้ขนาดนี้ แม้แต่กองทัพยังต้องไว้หน้า“นายหญิงควรจะระวังตัวไว้หน่อยนะครับ เวลานี้มีหลายกลุ่มกำลังตามสืบเบื้องหลังโรงน้ำชาซูเม่ย ตัวผมยังพอหลบเลี่ยงได้ แต่นายหญิง...” ตู้หมิงชายวัยสามสิบปี จากคนไร้บ้านและไร้อนาคตกลายมาเป็นมือขวาคนสนิทของนายหญิงซู เอ่ยขึ้นด้วยความเป็นกังวล เนื่องจากการค้าบางอย่างของนายหญิงเป็นที่จับตามอง “คงไม่พ้นพวกที่ต้องการผลประโยชน์นั่นล่ะ เรื่องนี้พี่ไม่ต้องเป็นกังวล จะมีใครคิดกันล่ะว่าหญิงสาวผู้อ่อนแอจากบ้านหว่านจะเป็นนายหญิงซู และนายหญิงซูจะเป็นเพียงหญิงสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี แล้วเรื่องกลุ่มการค้าของนายท่านเป๋อล่ะ
Magbasa pa
บทที่ 2 หว่านซูฉีผู้อ่อนแอ
หว่านซูฉีผู้อ่อนแอนายพลหยางเฟยคือบิดาของว่าที่สามีเธอ เขาแต่งงานใหม่หลังจากที่แม่ของหยางซีห่าวตายไป ทว่าทั้งคู่กลับไม่มีลูกด้วยกัน เนื่องจากนายพลหยางประสบอุบัติเหตุระหว่างปฏิบัติหน้าที่จนทำให้ไม่สามารถมีลูกได้อีก แต่ความจริงเป็นอย่างไรไม่มีใครรู้ นอกจากตัวของท่านนายพลและคนในตระกูลหยางทำให้แม่เลี้ยงอย่างเพ่ยจิงหลันต้องพาหลานสาวมาอยู่ด้วย เพราะต้องการให้หลานสาวแต่งกับลูกเลี้ยงของตน เนื่องจากรู้ดีว่าตนเองนั้นหมดหวังที่จะมีทายาทเพิ่มให้กับตระกูลหยางเพ่ยจีทำตัวไม่ต่างจากคุณหนูตระกูลใหญ่ ทั้ง ๆ ที่พื้นเพของเธอเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา โดยที่ตัวของเพ่ยจีเป็นลูกสาวของน้องชายเพ่ยจิงหลัน“น่าสนุกไม่น้อยนะ แต่งเข้าตระกูลหยางไปฉันคงไม่เหงาแล้วละ”หว่านซูฉียิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ถ้าสองคนนี้ไม่เข้ามาก้าวก่ายและวุ่นวายกับชีวิตเธอมากนัก ก็จะปล่อยให้อยู่อย่างสุขสบาย แต่ถ้าเมื่อไรที่ทั้งสองคนล้ำเส้นเข้ามา เธอจะทำให้อยู่ไม่สู้ตายเองแต่ถ้าสามีในอนาคตเกิดชอบพอกับหลานสาวแม่เลี้ยงขึ้นมาจริง ๆ เธอจะหาทางให้ทั้งสองได้ครองคู่กัน แถมด้วยใบหย่าและออกมาใช้ชีวิตกับครอบครัว ซึ่งเวลานี้เธอเหลือเพียงพี่ใหญ่และพี
Magbasa pa
บทที่ 3 ต้องการแย่งชิงวาสนา
ต้องการแย่งชิงวาสนา“ไปเก็บผักแค่นี้ใช้เวลาตั้งครึ่งค่อนวัน พอแต่งงานเข้าตระกูลหยางไปแล้ว หวังว่าแกจะไม่ทำให้บ้านหว่านขายขี้หน้าไปทั้งบ้านหรอกนะ”ย่าหว่านพูดด้วยอารมณ์โมโห หญิงชราผู้นี้ยังขุ่นเคืองไม่หาย ตอนแรกไม่รู้ว่าใครต้องการมาสู่ขอหลานสาวไร้ประโยชน์คนนี้ แต่พอรู้ว่าเป็นถึงตระกูลท่านนายพลเลยขอเปลี่ยนตัวเจ้าสาวเป็นหว่านหมี่ลี่หลานสาวคนโปรด แต่ทว่าฝ่ายของท่านนายพลหยางไม่ยอมอีกทั้งหลานชายคนโตจากบ้านรองก็ไม่เห็นด้วย และไม่ยอมให้เปลี่ยนตัวเจ้าสาว ทำให้หญิงชราผู้นี้ไม่พอใจหลานชายและหลานสาวจากบ้านรองยิ่งกว่าที่เคยเป็น“ฉะ…ฉันมัวแต่เก็บผักจนลืมดูเวลาค่ะย่า ฉันขอโทษค่ะ”หว่านซูฉีก้มหน้าก้มตาเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ท่าทางของเธอเวลานี้ไม่ต่างกับลูกกวางที่กำลังเผชิญหน้ากับหมาป่า“ไป ๆ ไปให้พ้นหน้าฉัน เห็นหน้าแกแล้วช่างเสียสายตานัก อย่าลืมไปให้อาหารไก่ด้วยล่ะ” ย่าหว่านพูดจบก็เดินเข้าบ้านทันที เธอแทบจะไม่สนใจหลานสาวคนนี้อีกเลยภายใต้ท่าทางหวาดกลัวและการก้มหน้าก้มตาของหญิงสาว เธอกลับซุกซ่อนสายตาที่ดุดันเอาไว้ เวลานี้หว่านซูฉีรอเพียงถึงวันที่เธอแต่งงานเท่านั้น เพราะทุกคนจะได้หลุดพ้นจากที่
Magbasa pa
บทที่ 4 แผนร้าย
แผนร้ายก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูบ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ท้ายหมู่บ้าน บริเวณนี้มีบ้านไม่กี่หลังเท่านั้น และเพราะมีความเกี่ยวพันในฐานะเครือญาติ การที่หว่านซูฉีจะมาที่นี่และต่อให้ใครพบเห็นเข้าจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ชายรูปร่างกำยำเดินออกมาเปิด เมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงทำความเคารพเล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูให้เข้ามาด้านใน“ครับนายหญิง” ท่าทางของชายหนุ่มคนนี้นอบน้อมไม่น้อยเนื่องจากรู้ตัวตนของหญิงสาวตรงหน้านี้ดี และเขาคือคนสนิทอีกคนที่แฝงตัวอยู่ในหมู่บ้านโดยปลอมตัวเป็นพรานป่า“จับตาดูปี้เจียวและหมี่ลี่ไว้ด้วยนะพี่จื่อหาน”“ครับนายหญิง”จื่อหานตอบรับ การที่นายหญิงสั่งให้จับตาป้าสะใภ้และลูกพี่ลูกน้องนั่นหมายความว่าสองคนนี้ย่อมมีแผนการร้าย เนื่องจากที่ผ่านมาเขาแฝงตัวอยู่ในหมู่บ้านมาสี่ห้าปี ไม่มีสักครั้งที่นายหญิงจะให้จับตามองคนบ้านหว่าน“อีกไม่นานพี่จื่อหานไม่ต้องอยู่ในหมู่บ้านนี้แล้วนะ พี่ช่วยคุยกับพี่ใหญ่หน่อยสิว่าให้ไปสมัครงานที่สำนักงานนายหญิงซู และพี่ไปพักอาศัยอยู่ในบ้านของพี่ใหญ่ด้วย พี่ใหญ่และพี่สะใภ้จะได้ไม่แปลกใจเรื่องบ้านหลังนั้น”หว่านเหวินเปียวมีความคุ้นเคยกั
Magbasa pa
บทที่ 5 หยางซีห่าว
หยางซีห่าวทางด้านผู้พันหยาง หลังจากพบหน้าว่าที่ภรรยาแล้ว ชายหนุ่มจึงกลับมายังคฤหาสน์เพื่อทักทายผู้เป็นบิดา เดินเข้ามายังไม่ทันพ้นประตู กลับมีเสียงแหลมร้องเรียกด้วยความดีใจ และตั้งท่าจะเดินเข้ามาคล้องแขน แต่ทว่าซีห่าวเบี่ยงตัวหลบด้วยความรวดเร็ว การกระทำของชายหนุ่มทำให้เพ่ยจีหน้าเสียไม่น้อย“พี่กลับมาแล้ว คุณลุงเขยบ่นคิดถึงไม่หยุดเลยค่ะ” หญิงสาวปรับสีหน้ารวดเร็ว ก่อนจะจีบปากจีบคอพูดโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไรหยางซีห่าวเลือกที่จะเดินหนี วันนี้เขาตั้งใจจะเข้ามาหาบิดาเพื่อพูดคุยเรื่องงานแต่งเท่านั้น โดยปกติหากไม่ไปปฏิบัติภารกิจนอกพื้นที่ เขามักจะนอนในค่ายทหาร นาน ๆ ถึงจะกลับมานอนที่คฤหาสน์หลังนี้สักครั้งหยางซีห่าวคือบุตรชายคนเดียวของนายพลหยาง ชายหนุ่มเข้าเป็นทหารตอนอายุสิบหก เวลานั้นเขาเพิ่งจบมัธยมปลายและเริ่มเรียนมหาวิทยาลัย แต่เพราะสถานการณ์บ้านเมืองในเวลานั้น ทำให้เขาเลือกที่จะเรียนควบคู่กับการฝึกซ้อมทหารไปด้วยชายหนุ่มไต่เต้าขึ้นมาโดยใช้ความสามารถของตนเองจนมาถึงตำแหน่งผู้พันในปัจจุบัน ไม่มีการใช้เส้นสายของบิดาช่วยเหลือเลยแม้แต่น้อยดังนั้นหลายตระกูลใหญ่ต่างก็อยากจะเกี่ยวดองกั
Magbasa pa
บทที่ 6 ไม่ใช่กระต่ายธรรมดาสินะ
ไม่ใช่กระต่ายธรรมดาสินะวันเวลาล่วงเลยมาอีกสามวัน หว่านซูฉีก็ยังไม่มีความคืบหน้าของสองแม่ลูกอย่างปี้เจียวและหมี่ลี่ จื่อหานบอกเพียงว่าปี้เจียวส่งจดหมายถึงใครบางคนเท่านั้น ส่วนหว่านหมี่ลี่ใช้ชีวิตปกติ และเธอไม่ได้พบคนแปลกหน้าที่ไหนจื่อหานยังบอกอีกว่า วันสองวันนี้เขามักจะเห็นคนแปลกหน้าคอยแอบดูหว่านซูฉีอยู่เสมอ แต่กลับมีคนหนึ่งที่เขาเคยเห็นอยู่กับผู้พันหยาง ซึ่งคาดเดาได้ไม่ยากว่านั่นคือคนของหยางซีห่าว“ท่านผู้พันน่าจะส่งคนมาดูแลความปลอดภัยให้นายหญิง หากเป็นเช่นนั้นจริง ผมคิดว่าท่านผู้พันคงไม่เปลี่ยนแปลงเรื่องของงานแต่งงาน ไม่แน่ท่านอาจจะทราบแล้วว่าบ้านหว่านต้องการเปลี่ยนตัวเจ้าสาว” จื่อหานคาดคะเนถึงสาเหตุที่ผู้พันหยางส่งคนมาคอยดูนายหญิงของตน“หากคนพวกนั้นไม่สร้างความเดือดร้อนให้เราก็ปล่อยไปเถอะ ส่วนเรื่องของหมี่ลี่ สามวันที่ผ่านมานี้ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ฉันว่ามันแปลกเกินไป และวันงานใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ฉันไม่เชื่อว่าคนอย่างสองแม่ลูกจะถอดใจ”“หรือว่าพวกนั้นติดต่อกันทางจดหมายครับนายหญิง” จื่อหานเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ หากเป็นเช่นนั้นเท่ากับเขาชะล่าใจเกินไป เลยมองข้ามจุดนี้หว่านซูฉีครุ่นคิดก
Magbasa pa
บทที่ 7 เก็บกวาดหลักฐานไม่ให้เหลือ
เก็บกวาดหลักฐานไม่ให้เหลือจื่อหานสะกดรอยตามมาจนเจอ เขาแอบซุ่มดูอยู่บนต้นไม้ว่านายหญิงของตนเองจะได้รับอันตรายหรือไม่ แต่เมื่อเห็นจำนวนของฝ่ายตรงข้ามก็คลายกังวล เนื่องจากรู้ดีว่านายหญิงซูนั้นเก่งกาจเรื่องการต่อสู้ทุกแขนงมากแค่ไหนทว่าสิ่งที่เขากังวลใจกลับเป็นท่านผู้พันหยางเสียมากกว่า คราวนี้ท่านผู้พันคงรู้แล้วว่าเจ้าสาวของตนเองไม่ใช่คนอ่อนแอหรือขี้ขลาดอย่างที่เห็นและได้ข่าวมา“รู้ก็ดี ไม่รู้ก็ช่าง แต่วันนี้เธอไม่มีทางหลุดรอดไปจากมือของพวกเราแน่” ชายคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาอย่างย่ามใจ“มันต้องดูต่อว่าพวกพี่ชายสามารถรักษาลมหายใจของตนเองได้หรือไม่ เพราะฉันไม่เคยใจดีกับคนที่คิดร้ายหรือจ้องทำลายฉัน จำไว้ !!” ประโยคสุดท้ายช่างเย็นชายิ่งนักหว่านซูฉีไม่คิดจะรีรออะไรอีก เพราะมันจะเสียเวลา และไม่มีใครรู้ว่าหว่านซูฉีเอามีดมาจากไหน กว่าที่กลุ่มชายจะฉกรรจ์รู้ตัวอีกที ก็เมื่อมีดที่แหลมคมปาดเข้าที่คอพวกเขาแล้วการกระทำของหว่านซูฉีเป็นไปอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว ไม่นานชายทั้งห้าก็ล้มลง เอามือกุมลำคอตนเองพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายที่หายไป“ถ้าอยากรอด ช่วยบอกฉันได้ไหมว่าใครสั่งมา” หว่านซูฉีเวลานี้ไม่ต่างจากยมทูตท
Magbasa pa
บทที่ 8 ขอแยกบ้าน
ขอแยกบ้านทางด้านหว่านหมี่ลี่ หลังจากที่แกล้งวิ่งออกมาด้วยความกลัว เธอก็รีบขึ้นเกวียนเพื่อกลับเข้าหมู่บ้านทันที“เป็นอย่างไรบ้าง ทุกอย่างเป็นไปตามแผนหรือไม่” ปี้เจียวเอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นหน้าลูกสาว“ค่ะแม่ แต่เรื่องนี้เราจะไม่บอกย่าจริงหรือคะ” หว่านหมี่ลี่ตอบกลับก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่ตนเองกังวล“อืม เรื่องนี้เราต้องเก็บเป็นความลับ หากย่าแกถามก็บอกเพียงว่าพลัดหลงกันก็พอ”ปี้เจียวไม่ต้องการให้แม่สามีรู้เรื่องนี้ ต่อให้แม่สามีจะไม่ชอบหลานบ้านรอง แต่นางก็ยังเป็นสายเลือดของลูกชายที่ตายไป และถ้าเธอบอกว่าขายนางให้กับพวกใต้ดินแล้ว ไม่แน่เธออาจจะถูกจับเข้าคุกและถูกหย่าพร้อมกับส่งกลับบ้านเดิม ปี้เจียวจึงไม่อยากเสี่ยงกับความรู้สึกของแม่สามีตอนนี้“ละ…แล้ว...”“แกไม่ต้องพูดอะไรต่อ เงินที่ได้จากการขายนังซูฉีมากถึงสามร้อยหยวน แกไปหาร้านตัดชุดดี ๆ ตัดชุดแต่งงานเตรียมไว้ได้เลย อย่างไรเจ้าสาวของผู้พันหยางต้องเป็นลูกคนสวยของฉันเท่านั้น”ปี้เจียววาดฝันว่าวันแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้น ย่อมเป็นของใครไปไม่ได้ นอกจากลูกสาวของเธอ“จริงหรือคะแม่ ฉันตัดชุดแต่งงานสวย ๆ ได้ใช่ไหม” เมื่อได้ยินผู้เป็นแม่พูดถึงเร
Magbasa pa
บทที่ 9 ปะทะคารมตลอดทาง  
ปะทะคารมตลอดทาง ด้านของหว่านซูฉีและผู้พันหยาง สองคนนั่งรถยนต์ไปด้วยกันโดยมีผู้พันหยางเป็นคนขับรถยนต์คันนี้แล่นเข้าสู่เมืองใหญ่ และจุดหมายคือห้างสรรพสินค้าของรัฐหว่านซูฉีนั่งเงียบพร้อมกับเหม่อมองไปนอกหน้าต่างโดยไม่พูดไม่จา จนซีห่าวเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบที่ชวนน่าอึดอัดนี้ “ฉีเอ๋อร์หิวหรือยัง จะแวะหาอะไรกินก่อนไหม"“พี่ซีห่าวหิวแล้วหรือคะ” หญิงสาวละสายตาจากข้างทางหันมาพูดกับชายหนุ่ม แม้จะไม่อยากเรียกพี่ก็ตาม“ยังครับ ฉีเอ๋อร์ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมเรื่องแต่งงานของเรา” ดูคล้ายจะเป็นการถามลองเชิงและลองใจของหว่านซูฉีว่าเธอจะตอบอย่างไร“ถ้าฉันบอกว่าไม่เต็มใจ คุณจะยกเลิกงานแต่งหรือไม่ล่ะท่านผู้พัน”คราวนี้หว่านซูฉีไม่มีท่าทีอ่อนแอหรือหวาดกลัวใด ๆ ในสายตาอีก เพราะเธอยังไม่ต้องการแต่งงาน และไม่อยากใช้ชีวิตกับชายคนไหนนอกจากครอบครัวของเธอ หยางซีห่าวกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะหมดความอดทนได้เร็วขนาดนี้“ปิดบังตัวตนกับครอบครัวตั้งหลายปี ทำไมกับผมแค่ไม่ถึงสองชั่วโมงกลับหมดความอดทนเสียล่ะครับ แบบนี้ก็หมดสนุกน่ะสิ” จากชายหนุ่มผู้เย็นชาต่อหญิงสาวที่เข้าใกล้ วันนี้หยางซีห่าว
Magbasa pa
บทที่ 10 ลองชุดแต่งงาน
ลองชุดแต่งงานหลังจากพนักงานเดินจากไป หว่านซูฉีมองค้อนชายหนุ่มอีกครั้ง“ฝึกการต่อสู้แบบนั้นมาจากไหน”“พี่จื่อหานสอนให้ค่ะ” หว่านซูฉีเลือกที่จะตอบว่าจื่อหานสอนให้ แทนหว่านเหวินเปียวผู้เป็นพี่ชายหยางซีห่าวขมวดคิ้วเล็กน้อย ใครกันนะสอนการต่อสู้ได้เฉียบขาดเช่นนี้ หากได้มาเป็นทหารคงดีไม่น้อยพอเห็นว่าอีกฝ่ายดูสนใจจึงอธิบายว่า ชายที่เธอพูดถึงนั้นเป็นใคร“พี่จื่อหานเคยเป็นทหารเก่า แต่เพราะมีปัญหากับทางบ้าน เลยลาออกจากราชการพาน้องสาวมาอยู่ในหมู่บ้านค่ะ และน้องสาวของพี่จื่อหานคือพี่สะใภ้ฉันเอง ฉันมีเนื้อกินก็เพราะพี่จื่อหานนี่แหละ แต่หลังจากฉันแต่งงานกับคุณ...” เมื่อเห็นสายตาคมเข้มมองมาอย่างตำหนิ เธอจึงเปลี่ยนคำพูดอีกครั้ง “หลังจากที่ฉันแต่งงานกับพี่แล้ว พี่จื่อหานคงย้ายออกมาจากหมู่บ้าน และชวนพี่ใหญ่และพี่สะใภ้มาด้วย แต่ไม่รู้ว่าบ้านหว่านจะยอมหรือไม่”คิดถึงเรื่องนี้หว่านซูฉีมีแววตากังวลเล็กน้อย หากเรื่องที่เธอให้พี่จื่อหานไปจัดการไม่เป็นผล คงต้องขอความช่วยเหลือจากคนตรงหน้าแทน เนื่องจากเวลากระชั้นชิดเข้ามาแล้ว หากบ้านหว่านไม่ยอมให้แยกบ้านคงแย่หยางซีห่าวดูคล้ายจะเข้าใจในสิ่งที่หว่านซูฉีพูด เขา
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status