Se connecterPartager
ตอนที่135เป็นรอง
Date de publication:
2026-05-15 21:31:04
Dernier chapitre
หาญท้าชะตาเน่าๆ ตอนที่275ลาก่อนระบบ
หลายเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดวันหนึ่งของฤดูใบไม้ผลิก็มาถึง วันที่ตำหนักบูรพาวุ่นวายตั้งแต่ยามเช้า เพราะเสียงร้องของโหลวหรานดังขึ้นจากด้านในห้องบรรทมจนเหล่านางกำนัลต้องรีบวิ่งเข้าออกกันเป็นพัลวัน"ไท่จื่อเฟยเริ่มเจ็บพระครรภ์แล้วเพคะ"ทันทีที่ได้ยินคำรายงาน หยางหวางที่กำลังตรวจฎีกาอยู่ก็ลุกพรวดจากเก้าอี้จนแทบทำพู่กันหล่น เขารีบเดินตรงไปยังห้องบรรทมทันที แต่กลับถูกหมอหญิงกับนางกำนัลขวางเอาไว้หน้าประตู "ไท่จื่อ ท่านเข้าไปไม่ได้เพคะ" หยางหวางขมวดคิ้ว "เหตุใดข้าจะเข้าไม่ได้ นั่นภรรยาของข้า" หมอหญิงรีบก้มศีรษะ "แต่ด้านในกำลังวุ่นวายมาก หากพระองค์เข้าไปอาจทำให้ไท่จื่อเฟยเสียสมาธิได้เพคะ" หยางหวางกำมือแน่น เขาหันไปมองประตูที่ปิดสนิท ก่อนจะได้ยินเสียงโหลวหรานดังออกมาอีกครั้ง ความกังวลบนใบหน้าของเขายิ่งชัดขึ้น "โหลวหราน ข้าอยู่ตรงนี้ไม่ต้องห่วงนะข้าอยู่ที่นี่แล้ว" เสียงของโหลวหรานดังตอบกลับมาอย่างอ่อนแรง "ไท่จือ...อย่าเพิ่งเข้ามานะเพคะ" หยางหวางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับทันที "ได้ ข้าไม่เข้าไป แต่เจ้าต้องเรียกข้า หากมีสิ่งใดไม่ดี" แม้พูดเช่นนั้น แต่มือของเขากลับกำแน่น ด้านนอกตำห
หาญท้าชะตาเน่าๆ ตอนที่274สิ่งดีดี
ช่วงสายของวันนั้นตำหนักบูรพาเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กๆ ตั้งแต่เช้า เพราะหยางหวางเพิ่งสั่งให้คนจัดเตรียมห้องของโหลวหรานใหม่ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเบาะนั่งนุ่มๆ โต๊ะสำหรับวางของว่าง ไปจนถึงเตาอุ่นที่ถูกตั้งไว้ตามจุดต่างๆ จนแทบไม่มีพื้นที่เหลือโหลวหรานนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองเหล่านางกำนัลเดินเข้าออกด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ"ไท่จือเพคะ...มันวุ่นวายเกินไปแล้วเดิมโหลวหรานก็คิดว่ามันดีที่สุดแล้วนะเพคะ"หยางหวางที่กำลังตรวจดูรายชื่อของใช้สำหรับเด็กเงยหน้าขึ้น"หืม แน่นอนมันต้องดีกว่าคำว่าดีที่สุดเพื่อเจ้ากับลูก"เขาตอบอย่างไม่ลังเล ก่อนก้มมองรายชื่อในมืออีกครั้ง "เสื้อผ้ายังขาดอีกหลายชุด"โหลวหรานถึงกับพูดไม่ออก"แต่ลูกยังไม่คลอดเลยนะเพคะ""ก็เพราะยังไม่คลอด จึงต้องเตรียมไว้ก่อนหากช้าไปอาจไม่ทันการณ์"เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังเสียจนโหลวหรานอดหัวเราะไม่ได้ทันใดนั้น เสียงขันทีหน้าตำหนักก็ดังขึ้น"ฮ่องเต้ ฮองเฮาเสด็จ"โหลวหรานรีบลุกขึ้น แต่หยางหวางกลับเดินเข้ามาประคองนางไว้ทันที"ช้าๆ""หม่อมฉันยังเดินได้อยู่เลยเพคะ""ข้ารู้แต่ตอนนี้เจ้ามีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในท้อง"เขาตอบพลางประคองนางไปด้วย โหลวหรานกลอกต
หาญท้าชะตาเน่าๆ ตอนที่273สมควรได้รับ
"ไปจัดเตรียมอาภรณ์สำหรับเด็กเล็กมาให้ข้า" อวิ๋นเซ่อชะงักไปเล็กน้อย "อาภรณ์เด็กหรือพ่ะย่ะค่ะ""ใช่"หยางหวางพยักหน้า ก่อนกล่าวต่ออย่างเป็นธรรมชาติ "เตรียมไว้ให้มากหน่อย"อวิ๋นเซ่อกะพริบตา "มากแค่ไหนพ่ะย่ะค่ะ"หยางหวางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจัง "หลายสิบชุดเพื่อลูกของข้าที่กำลังจะเกิดมา" อวิ๋นเซ่อเงียบไป ก่อนถามอย่างระมัดระวัง"ต้องเตรียมทั้งของเด็กชายและเด็กหญิงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""ทั้งสองอย่าง เอามาให้มากๆ เผื่อไว้เดี๋ยวข้าจะเอาไปให้โหลวหรานดูว่าชอบสีไหน"คำตอบนั้นมาอย่างรวดเร็วราวกับเตรียมไว้แล้ว อวิ๋นเซ่อจึงพยักหน้ารับ "พ่ะย่ะค่ะ"หยางหวางยังไม่ทันปล่อยเขาไปก็เอ่ยขึ้นอีก "เสื้อผ้าต้องทำจากผ้าที่นุ่มที่สุด อย่าให้มีด้ายแข็งหรือของประดับที่อาจขูดผิวเด็กได้ ส่วนขนาดก็เตรียมตั้งแต่แรกเกิดจนถึงวัยที่เริ่มเดิน"อวิ๋นเซ่อค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้านายของตนเอง นี่ไท่จื่อไม่เรียนรู้เรื่องแบบนี้มาจากไหนกันเชี่ยวชาญราวกับคนที่จะเปิดร้านขายผ้า แต่ยังไม่หมดเท่านั้น"แล้วก็เตรียมผ้าห่ม หมอนเล็กๆ ผ้าเช็ดหน้า ผ้าอ้อม และของใช้สำหรับเด็กให้ครบ""พ่ะย่ะค่ะ""ของเล่นด้วย" อวิ๋นเซ่อชะงักอ
หาญท้าชะตาเน่าๆ ตอนที่272ตั้งครรภ์2
ยามบ่ายภายในตำหนักบูรพาเงียบสงบ แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา โหลวหรานนั่งอยู่ข้างโต๊ะ มือหนึ่งถือพู่กัน แต่อีกมือกลับวางอยู่บนหน้าท้องของตนเองอย่างเผลอไผล ตั้งแต่รู้ข่าวจากสุ่ยซือกวาน นางก็เอาแต่นั่งยิ้มอยู่หลายครั้ง แต่พอคิดว่าจะบอกหยางหวางอย่างไร ความลังเลก็กลับมาอีกครั้งในอดีต เคยเห็นการชิงดีชิงเด่นในวังหลวง และเคยเห็นความเจ็บปวดจากความผิดหวัง แม้จะรู้ว่าหยางหวางไม่ใช่คนเช่นนั้น แต่ความทรงจำบางอย่างก็ยังคงฝังอยู่ในใจ ก่อนนั้นความเจ็บปวดในครั้งก่อนยังฝังใจระบบที่กำลังนอนอยู่บนก้อนเมฆถอนหายใจ "นายหญิงเจ้าขา ท่านคิดมากเกินไปแล้วเจ้าค่ะ"โหลวหรานเม้มริมฝีปาก "ข้าก็แค่...""กลัวหรือเจ้าคะ" ระบบวางเมล็ดแตงลง ก่อนยิ้มกว้าง "แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนะเจ้าคะ หัวใจของไท่จือมีแต่ท่านคนเดียว บอกไปเถอะเจ้าค่ะ ข้าน้อยพนันได้เลยว่าไท่จือต้องดีใจมากแน่ๆ"โหลวหรานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเบาๆ "เช่นนั้น...ข้าจะบอกเขา"พอดีกับที่เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอก หยางหวางกลับมาจากท้องพระโรงแล้ว เขาถอดเสื้อคลุมออก ส่งให้อวิ๋นเหยียนที่ยืนรออยู่ ก่อนเดินเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นโหลวหรานนั่งอยู่
หาญท้าชะตาเน่าๆ ตอนที่271ตั้งครรภ์
ค่ำคืนค่อยๆ ปกคลุมผืนป่า แสงจันทร์ส่องลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นริ้วบางๆ บนพื้นดิน เสียงแมลงยามค่ำคืนดังแว่วอยู่ห่างๆ ขณะที่ลี่เอินเอินนอนขดตัวอยู่ข้างโขดหิน ร่างกายของนางสั่นเทาอย่างรุนแรงจากพิษไข้ที่กำเริบขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด ลมหายใจร้อนผ่าวและถี่กระชั้น ริมฝีปากแห้งแตกขยับไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรงซ่งเหลียวนั่งอยู่ข้างกาย คอยเปลี่ยนผ้าชุบน้ำที่วางอยู่บนหน้าผากของนางครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเพียงใด ความร้อนในร่างของลี่เอินเอินก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย"คุณหนู..."นางเรียกเสียงเบา พลางประคองร่างที่สั่นเทาของนางให้กระชับเสื้อคลุมมากขึ้น "อดทนอีกหน่อยเถิดเจ้าคะ พอฟ้าสาง ข้าจะพาท่านออกจากป่า แล้วหาหมอให้ท่าน"ลี่เอินเอินไม่ได้ตอบทันที นางเพียงขดตัวแน่นกว่าเดิม หยาดน้ำตาค่อยๆ ไหลออกจากหางตา ก่อนจะไหลพรากลงมาตามแก้มซีดเซียว"หนาว..."เสียงของนางเบาจนแทบไม่ได้ยินซ่งเหลียวรีบเติมฟืนลงในกองไฟ ก่อนขยับเข้าไปใกล้ "อีกไม่นานก็เช้าแล้วเจ้าคะทนอีกนิดลงเขาไปหาหมอที่ตลาด อาจพอมียามาบรรเทาอาการไข้"แต่ลี่เอินเอินกลับส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง ริมฝีปากยังคงพร่ำเรียกชื่อคนผู้หนึ
หาญท้าชะตาเน่าๆ ตอนที่270บทสรุปของลี่เอินเอิน
แสงอรุณอ่อนๆ ค่อยๆ ส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องหอ หยางหวางลืมตาขึ้นช้าๆ หลังจากหลับไปเพียงไม่นานนัก ความเคยชินทำให้เขาหันไปมองคนข้างกายทันที ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่โหลวหรานซึ่งยังคงหลับสนิท ร่างบางนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่ม เส้นผมยาวสยายอยู่บนหมอน ใบหน้าที่ปราศจากเครื่องประดับในยามเช้าดูอ่อนโยนกว่าปกติอย่างมากหยางหวางมองอยู่นานโดยไม่คิดจะปลุกนาง เขายังจำภาพเมื่อคืนได้ดี ทั้งรอยยิ้มของนาง น้ำเสียงที่เรียกชื่อเขา และคำถามที่นางถามซ้ำๆ ราวกับยังไม่อยากเชื่อว่าทุกสิ่งเกิดขึ้นจริง ในที่สุดคนที่เขาเคยเฝ้ารอ เคยคิดถึง และเคยกลัวว่าจะไม่มีวันได้พบอีก ก็กลายมาเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องแล้วมุมปากของหยางหวางยกขึ้นเล็กน้อย เขายื่นมือไปจัดเส้นผมที่ตกลงมาปรกแก้มของนางออกอย่างเบามือ แต่เพียงปลายนิ้วแตะโดนแก้ม โหลวหรานก็ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามือของเขาไปกอดเอาไว้โดยไม่ลืมตา หยางหวางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ"เจ้าจะจับมือข้าไว้แม้แต่ตอนหลับเลยหรือ" เขาพึมพำ แต่คนที่หลับอยู่กลับไม่ตอบอะไร เพียงขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมแล้วซุกใบหน้าเข้ากับแขนของเขาอย่างสบายใจหยางหวางจึงไม่ขยับอีก เขาปล่อยใ
Vous vous intéresseriez aussi à
นางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย35.0K Vuesปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว185.2K Vuesย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์101.5K Vuesมเหสีร้อยเล่ห์ของท่านผู้สำเร็จราชการแทน
เย่ว์เหมี่ยว218.1K Vuesเกิดใหม่เป็นแฝดพี่ขี้โรค ที่คุณชายหมอคลั่งรัก
แคลร์ออสติน277 Vuesรวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา488 Vuesหวนคืนกี่ครา ข้าหวังเพียงชีวิตรอด
LittleLyn22 Vuesสายลับทะลุมิติ ไปเป็นคุณหนูพิษไร้ค่า
น้องเหม่ยเหมย261 Vues
