All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 171 - Chapter 180

ขบวนหยุดพักบริเวณลำธารสายเล็กหลังจากเดินทางต่อเนื่องมาหลายชั่วยามหยางหวางกระโดดลงจากหลังม้าก่อนเป็นคนแรกจากนั้นจึงหันกลับไปมองโหลวหราน"ลงมาได้แล้ว"โหลวหรานก้มมองพื้น ความสูงของหลังม้าทำให้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง"ข้าลงเองได้ไม่ต้องห่วงฮ่าาาา"พยายามจะขยับตัวบาดแผลด้านหลังกลับดึงรั้งจนใบหน้าเล็กบิดเบี้ยว"โอ๊ย...เจ็บ"หยางหวางขมวดคิ้วทันที"อย่าฝืนเลยมานี่ข้าช่วย" เขาก็ยื่นมือเข้าไปประคองเอวบางอย่างเป็นธรรมชาติก่อนจะอุ้มร่างของโหลวหรานลงจากหลังม้าอย่างระมัดระวังโหลวหรานตกใจเล็กน้อยแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเท้าทั้งสองก็แตะพื้นเรียบร้อยแล้วระบบรีบพูด"อุ้มลงจากหลังม้า คะแนนความเอาใจใส่เพิ่มอีกสิบคะแนนเจ้าค่ะ"โหลวหรานอยากจะบิดหูระบบสักทีขณะเดียวกันใต้เท้าลี่ที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลกลับยิ้มบางๆก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าวาจากลับแหลมคมไม่น้อย"คุณหนูหลิว...แข้งขาเป็นอะไรไปหรือเหตุใดจึงต้องให้ไท่จือทรงประคอง"โหลวหรานหันไปมองใต้เท้าลี่ยิ้มรอยยิ้มของชายชรายังคงอยู่ แต่แววตากลับจับจ้องมาที่โหลวหราน"หรือท่านไม่รู้ฐานะของตัวเอง และฐานะของไท่จือ…ในตอนนี้"บรรยากาศรอบข้างเงียบลงทันที องครั

กระโจมทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงันหยางหวางนั่งนิ่งอยู่บนแท่นนอนดวงตาคมยังคงจับจ้องไปที่โหลวหรานราวกับกำลังรอให้นางพูดอะไรสักอย่างหรือแม้แต่ถามเขาเพียงคำเดียวแต่โหลวหรานกลับไม่ถาม นางเพียงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“โหลวหรานเจ้าอย่าเข้าใจเราผิด ข้าไม่รู้จริงๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นเจ้าอย่าเข้าใจไท่จือผิดนะบางที่เราสองคนอาจแค่นอนด้วยกันเฉยๆ”ลี่เอินเอินพูดพร้อมรอยน้ำตา ก่อนจะหลุบตาลงแล้วเบือนหน้าไปอีกทางโหลวหรานที่ยืนนิ่งริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนแต่กลับทำให้หัวใจของหยางหวางบีบรัดอย่างประหลาดโหลวหรานหัวเราะเบาๆ"ก็...ถูกต้องแล้วนี่"นางเงยหน้าขึ้นมองลี่เอินเอินก่อนหันกลับมายิ้มให้หยางหวาง"พวกท่านเป็นคู่หมั้นกันฮ่า...มันไม่ได้ผิดตรงไหนสักหน่อยอีกหน่อยก็จะแต่งงานกัน"โหลวหรานหัวเราะอีกครั้งแต่เสียงหัวเราะนั้นกลับแห้งผาก"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ...เป็นเรื่องปกติ"ระบบที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับตกใจ"นายหญิง...ท่านกำลังฝืนยิ้มอยู่นะเจ้าคะ แบบนี้ท่านจะยอมแพ้ตั้งแต่าเริ่มต้นด่านนี้เลยหรือเจ้าค่ะ"โหลวหรานแสร้งไม่ได้ยินสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนหันไปหาสุ่ยซือกวาน"หมอสุ่ย เมื่อครู่ข้าได้ยินท่า

ก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะของนางอย่างอ่อนโยน หยางหวางยืนมองภาพของสองพ่อลูกอยู่เงียบๆ ในใจกลับรู้สึกทั้งอบอุ่น...และเจ็บปวดไปพร้อมกันอบอุ่นที่เห็นโหลวหรานได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดของบิดาแต่เจ็บปวด...เพราะบาดแผลบนร่างของนางล้วนเกิดขึ้นจากการช่วยชีวิตเขาทั้งสิ้นหลิวโยว่เยว่เงยหน้าขึ้นมองหยางหวางอีกครั้งก่อนจะประสานมือคำนับอย่างหนักแน่น"ไท่จือ ขอบพระทัยที่ทรงปกป้องลูกสาวของข้ามาตลอด"หยางหวางส่ายหน้าเบาๆ สายตาของเขามองโหลวหรานไม่ละไปไหน"ไม่...ผู้ที่ปกป้องตลอดทางหาใช่ข้า แต่เป็นโหลวหรานของท่านต่างหาก"คำตอบนั้นทำให้หลิวโยว่เยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองโหลวหรานอีกครั้งด้วยสายตาที่ทั้งภาคภูมิใจและปวดใจในเวลาเดียวกัน.หลังจากหลิวโยว่เยว่พาโหลวหรานเข้าไปนั่งพักภายในค่ายทหารเหล่าแม่ทัพและนายกองที่ยืนอยู่โดยรอบต่างประสานมือคำนับหยางหวางอย่างพร้อมเพรียง บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมในจังหวะนั้นเองใต้เท้าลี่ก็ก้าวออกมาข้างหน้า ประสานมือคำนับหลิวโยว่เยว่ด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม"ท่านหลิวสมกับเป็นเสาหลักของราชสำนักจริงๆ ในยามบ้านเมืองเกิดกลียุค ท่านยังยืนหยัดนำทัพปกป้องราชวงศ์

ยามสายของวันถัดมาทั่วทั้งค่ายทหารเต็มไปด้วยความวุ่นวายเหล่าทหารต่างเร่งเตรียมม้า อาวุธ และเสบียง เพราะภารกิจชิงตัวฮ่องเต้และฮองเฮาไม่อาจรอช้าได้อีก หลิวโยว่เยว่จำต้องนำกำลังส่วนหนึ่งออกเดินทางทันทีภายในกระโจม โหลวหรานนั่งอยู่บนแท่นนอนไม้เมื่อเห็นผู้เป็นบิดาสวมชุดเกราะเต็มยศก็รู้ทันทีว่าได้เวลาแล้วหลิวโยว่เยว่เดินเข้ามายิ้มอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง"พ่อมาลาเจ้า โหลวหรานลูกพ่อ"โหลวหรานลุกขึ้นทันที"ท่านพ่อจะออกเดินทางแล้วหรือ จำต้องไปแล้วจริงๆ สินะ"หลิวโยว่เยว่พยักหน้า"ใช่""ครั้งนี้คงอันตรายไม่น้อย ลูกอดห่วงไม่ได้"เขายกมือลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ"เจ้าอยู่ที่ค่าย รักษาตัวให้หาย ห้ามดื้อ และรอจนกว่าพ่อจะกลับ ห้ามไปไหน เพราะว่าที่นี่ปลอดภัยที่สุด รองแม่ทัพจะคอยปกป้องเจ้าเอง"โหลวหรานยิ้มพลางพยักหน้า"เจ้าค่ะท่านพ่อเองก็ต้องระวังตัว กลับมาให้ได้นะ"หลิวโยว่เยว่หัวเราะเบาๆ"พ่อยังไม่ได้เห็นเจ้าสวมชุดเจ้าสาว จะยอมตายได้อย่างไร"โหลวหรานถึงกับหน้าแดง"ท่านพ่อ...อย่าพูดเช่นนั้นสิ"หลิวโยว่เยว่หัวเราะเสียงดัง ก่อนหมุนตัวเดินออกจากกระโจม“ลาเจ้าแล้ว พ่อจะรีบกลับมาครั้งนี้สำคัญจริงๆ พ่อไม่อาจปล่อยใ

หยางเทียนหันกลับมา"เหตุใดฮองเฮาจึงคิดเช่นนั้น หากคิดจะประหารจริง เขาคงไม่ประกาศให้ทั่วทั้งแผ่นดินรู้ล่วงหน้าถึงสองวัน ข่าวเช่นนี้..ตั้งใจส่งถึงหูของหวางเอ๋อร์"เมื่อได้ยินชื่อของหยางหวางหยางเทียนก็หลับตาลงช้าๆ"ใช่...เขากำลังล่อหลอกให้หวางเอ๋อร์กลับมา"ฮองเฮากำชายแขนเสื้อแน่น"หม่อมฉันไม่อยากให้ลูกกลับมา หากหวางเอ๋อร์เข้าวัง ก็เท่ากับเดินเข้าปากเสือ"พระนางทอดถอนใจยาวดวงตาแดงเรื่อ"หม่อมฉันยอมตาย...แต่ไม่อาจยอมเห็นลูกต้องมาตายเพราะช่วยพ่อกับแม่เราสองคนไม่ควรเป้นภาระให้กับหวางเอ่อร์"หยางเทียน เข้ามาจับมือของฮองเฮาไว้"เราสองคนคิดตรงกัน เช่นนั้นควรหาทาง"เสียงหนักแน่น“เราควรจะทำอย่างไร”"ดังนั้นข้าคิดว่า...เราสองคนจะต้องหนีออกไปจากที่นี่ตอนนี้"ฮองเฮาชะงัก"ฝ่าบาท..."หยางเทียนพยักหน้า"หากเราหนีออกไปได้ หลิวโยว่เฉวียนก็จะไม่มีเหยื่อล่ออีก หวางเอ๋อร์ย่อมไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิต"ฮองเฮาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดเบาๆ"แต่ตำหนักนี้ถูกล้อมไว้แน่นหนา จะหนีออกไปได้อย่างไร"หยางเทียนกวาดสายตาไปรอบห้อง ก่อนหยุดสายตาที่พื้นกระเบื้องมุมหนึ่งพระองค์ยิ้มบางๆ"ฮองเฮาลืมไปแล้วหรือ ตำหนักแห่งนี้.