All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 191 - Chapter 200

ตลาดเล็กกลางเมืองคึกคักตั้งแต่เช้า เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าดังแข่งกันกลิ่นหมั่นโถวร้อนๆ ผสมกับกลิ่นเนื้อย่างลอยคลุ้งไปทั่ว ผู้คนเดินสวนกันแน่นขนัดจนแทบไม่มีช่องว่าง โหลวหรานดึงชายผ้าคลุมลงต่ำเล็กน้อยเพื่อปิดบังใบหน้าเฉินเจิ้งกั๋วเดินนำอยู่ด้านหน้าส่วนสุ่ยซือกวานเดินกอดไม้เท้าตามมาด้วยสีหน้าสบายๆ ราวกับมาเดินเที่ยวตลาดเมื่อมาถึงหัวมุมแห่งหนึ่งเฉินเจิ้งกั๋วจึงหยุดฝีเท้าหันกลับมามองโหลวหราน"คุณหนู มีเงินติดตัวอยู่บ้างหรือไม่"โหลวหรานกะพริบตาก่อนล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบถุงผ้าใบเล็กออกมาเปิดดูแล้วก็ยิ้มเจื่อน"เหลืออยู่เพียงเท่านี้"เทเหรียญเงินกับเศษเหรียญทองแดงลงบนฝ่ามือของเฉินเจิ้งกั๋วจำนวนไม่มากนักสุ่ยซือกวานเห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจ"ข้าก็เหลือไม่มาก"เขาล้วงถุงเงินเก่าๆ ออกจากเอวเทเหรียญที่มีทั้งหมดลงบนฝ่ามือของเฉินเจิ้งกั๋วเช่นกัน"นี่คือค่ารักษาคนไข้ที่เก็บสะสมไว้ หวังว่าจะยังพอมีประโยชน์"เฉินเจิ้งกั๋วรับเงินทั้งหมดไว้ก่อนพยักหน้าเบาๆ"หวังว่านี่จะพอนะ"พูดจบเขาก็เดินตรงไปยังชายชราขอทานผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ริมกำแพงเสื้อผ้าของชายชราขาดวิ่นตรงหน้ามีเพียงขันไม้เก่าๆ วางอ

ค่ำคืนอันเงียบสงบ กองไฟเล็กๆ ส่งเสียงแตกเปรี๊ยะเป็นระยะโหลวหรานนั่งกอดเข่าอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เฉินเจิ้งกั๋วกำลังตรวจเส้นทางจากแผนที่อย่างตั้งใจ ส่วนสุ่ยซือกวานเอนหลังพิงโขดหิน หลับตาพักเอาแรงมีเพียงโหลวหรานที่ยังนอนไม่หลับ สายตาเหม่อมองเปลวไฟตรงหน้าทันใดนั้น...ระบบมังกรตัวจิ๋วก็ลอยออกมา รอบตัวของมันมีแสงสีทองระยิบระยับ"นายหญิงเจ้าคะ ด่านนี้คือด่านสุดท้ายแล้วเจ้าค่ะและข้าขอบอกว่าท่านตอนนี้ เป็นรองอีกฝ่ายอย่างมากทีเดียว ไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ ท่านต้องทุ่มสุดตัว แล้วนะเจ้าคะหากผ่านด่านนี้ไปได้...ทุกอย่างก็จะจบลงแล้ว"โหลวหรานยิ้มอ่อนแต่รอยยิ้มนั้นกลับเจือความเหนื่อยล้านางใช้กิ่งไม้เขี่ยกองไฟเบาๆ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว"แต่...ข้าว่ามันแปลก"ระบบกะพริบตาปริบๆ"แปลกอย่างไรหรือเจ้าคะ"โหลวหรานทอดสายตามองเปลวไฟ"คนที่เคยเป็นคนร้าย...กลับกลายเป็นคนดีคนที่เคยดูเป็นคนดี...กลับกลายเป็นคนร้าย"นางถอนหายใจยาว"เฉินเจิ้งกั๋ว...สุ่ยซือกวาน...แม้แต่ท่านพ่อ ล้วนเป็นคนที่ข้าไม่เคยคาดคิดว่าจะคอยปกป้องข้า""แต่...""มู่เ ยว่เฉินกับเหลี่ยนซูกลับไว้ใจไม่ได้"ข้า กลับกำลังถูกคนไล่ล่าเอาชีวิต"โหลวหรานเม้มริมฝีปากแ

ภายในกระโจมใหญ่เปลวเทียนไหวเอนตามแรงลมหยางหวางยืนหันหลังให้โต๊ะประชุม มือทั้งสองไพล่ไว้ด้านหลังสีหน้าสงบนิ่งแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอัดอั้น“ข้าน้อยพอจะมีสายข่าวข้างนอกไม่น้อยจะให้คนลองหาข่าวทั้งสามคนดู”หยางหวางถอนหายใจ“โหลวหรานบาดเจ็บลำพังท่านรองแม่ทัพจะคุ้มกันโหลวหรานได้ดีแค่ไหนหมอฝึกหัดคนนั้นก็ไร้วรยุทธ์” หลิวโยว่เยว่พยักหน้าขึ้นลง ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงเอ่ยขึ้น“ความจริงแล้วโหลวหรานไม่ควรออกไปเร่ร่อน”"ท่านหลิว..."หลิวโยว่เยว่เงยหน้าขึ้น"ไท่จือมีอะไรจะกล่าว"หยางหวางกำหมัดแน่น"ข้าจะไม่ทนกับใต้เท้าลี่อีกแล้ว คนผู้นี้ใส่ร้ายโหลวหราน ใส่ร้ายเฉินเจิ้งกั๋ว ใส่ร้ายสุ่ยซือกวานจนอยู่ที่นี่ไม่ได้ แม้แต่เอินเอิน..."เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจ"ข้าเองก็ยังไม่รู้ว่านางเกี่ยวข้องมากเพียงใด แต่ลี่เหวินหาน...ข้าจะปล่อยไว้ไม่ได้"เขาหันกลับมามองหลิวโยว่เยว่ตรงๆ"ท่านคิดว่า...ข้าควรทำอย่างไรกับคนคนนี้ดี"หลิวโยว่เยว่เงียบอยู่พักใหญ่เขาไม่ได้รีบตอบ แต่เดินไปยืนข้างโต๊ะ ใช้นิ้วแตะแผนที่เบาๆก่อนส่ายหน้า"ฆ่าเขาไม่ได้"หยางหวางขมวดคิ้วหลิวโยว่เยว่กล่าวต่อ"ต่อให้ไท่จือสังหารเขาในวันนี้ผู้ค

แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนลง ม้าทั้งสามตัววิ่งฝ่าป่าเขามาหลายชั่วยามไม่มีผู้ใดเอ่ยปากบ่น แต่สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าเฉินเจิ้งกั๋วเป็นคนควบม้านำหน้า คอยเลือกเส้นทางที่แทบไม่มีผู้คนสัญจรสุ่ยซือกวานคอยระแวดระวังด้านหลังเป็นระยะส่วนโหลวหราน… แม้จะพยายามฝืนยิ้มมาตลอดทางแต่บาดแผลที่แผ่นหลังเริ่มปวดหนึบขึ้นทุกขณะจนในที่สุด"หยุดก่อน..."เสียงของโหลวหรานดังขึ้นเบาๆ เฉินเจิ้งกั๋วดึงบังเหียนม้าทันทีทั้งสามหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านปกคลุมทั่วบริเวณโหลวหรานค่อยๆ ลงจากหลังม้าเพียงก้าวได้ไม่กี่ก้าว ก็ทรุดกายลงนั่งพิงลำต้นไม้ใหญ่ถอนหายใจยาวสุ่ยซือกวานรีบเดินเข้ามาตรวจชีพจร"เจ้ายังมีไข้นิดหน่อย พักเสียก่อนก็ได้เราไม่ได้เร่งรีบเดินทางขนาดนั้น"โหลวหรานพยักหน้าเบาๆ เฉินเจิ้งกั๋วกลับยืนมองไปรอบด้านสายตาเต็มไปด้วยความครุ่นคิดผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงกล่าวขึ้น"แบบนี้คงแย่แล้ว"โหลวหรานเงยหน้าขึ้น"ท่านรองแม่ทัพท่านหมายความว่าอย่างไร"เฉินเจิ้งกั๋วถอนหายใจ"พวกเราเดินทางมาไกลก็จริง แต่กลับไม่มีจุดหมาย หากยังเดินต่อไปเช่นนี้ไม่ช้าก็เร็ว ทั้งคนและม้าจะหมดแรง"สุ่ยซือกวานพยักหน

ภายในกระโจมใหญ่ลี่เหวินหานนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ สีหน้าผ่อนคลายกว่าหลายวันที่ผ่านมาทหารชั้นผู้น้อยสองคนกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าคนหนึ่งนวดไหล่อีกคนบีบขาอย่างระมัดระวังลี่เหวินหานหลับตาพริ้มยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี"ดีดีดี ช่วงนี้...ค่ายแห่งนี้สงบลงมาก ไม่มีคนมาสร้างปัญหาให้ข้าปวดหัวอีก"ทหารทั้งสองรีบประสานมือ"เป็นเพราะบารมีของใต้เท้าขอรับเห็นชัดๆ ว่าใต้เท้าหลิวยังไม่กล้ากับท่านเลยถึงจะเป็นแม่ทัพก็เถอะ ในเมื่อท่านเป็นถึง พ่อตาไท่จือ"ลี่เหวินหานหัวเราะเบาๆ แต่ยังไม่ทันเอ่ยสิ่งใดเสียงปีกนกก็ดังขึ้นจากด้านนอกฟึ่บอีกาสีดำตัวหนึ่งบินผ่านม่านกระโจมเข้ามาก่อนร่อนลงบนโต๊ะอย่างแม่นยำขาทั้งสองข้างของมันมีม้วนกระดาษเล็กๆ ผูกไว้ลี่เหวินหานขมวดคิ้ว"อีกาส่งสาร"เขาเอื้อมมือไปแกะม้วนกระดาษออกพอคลี่อ่านเพียงไม่กี่บรรทัดมุมปากก็ค่อยๆ ยกขึ้นจากรอยยิ้มบางกลายเป็นเสียงหัวเราะ"ฮ่า...ฮ่า ฮ่าฮ่า ฮ่า ฮ่า!"ทหารทั้งสองมองหน้ากันอย่างงุนงง ลี่เหวินหานลุกขึ้นทันทีแววตาเต็มไปด้วยความยินดี"ดี ดีมาก!"เขากำกระดาษในมือแน่น ก่อนหันไปสั่งทหารที่เฝ้าหน้ากระโจม"ผู้ใดอยู่ด้านนอก"ทหารรีบวิ่งเข้าม