All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 181 - Chapter 190

โหลวหรานยืนทอดสายตามองลานฝึกของค่ายทหารแม้ทุกอย่างจะดูเป็นปกติแต่บรรยากาศกลับอึดอัดกว่าทุกครั้งทหารหลายคนเดินผ่านไปผ่านมาทว่าทุกคนล้วนก้มหน้า ไม่กล้าส่งเสียงพูดคุยราวกับกำลังหวาดระแวงบางสิ่งขณะนั้นเองชายร่างสูงในชุดเกราะสีดำก็เดินตรงเข้ามาใบหน้าคมเข้มมีรอยแผลเป็นพาดอยู่ข้างแก้มซ้ายแม้อายุจะราวสี่สิบปีแต่แววตากลับหนักแน่นและเปี่ยมด้วยความซื่อสัตย์รองแม่ทัพ เฉินเจิ้งกั๋ว มือขวาของหลิวโยว่เยว่ ผู้ติดตามแม่ทัพใหญ่มาตั้งแต่ยังเป็นทหารชั้นผู้น้อย เมื่อมาถึงเบื้องหน้าโหลวหรานเฉินเจิ้งกั๋วประสานมือคำนับทันที"คุณหนู"โหลวหรานรีบยิ้มตอบ"ท่านรองแม่ทัพ"เฉินเจิ้งกั๋วกวาดสายตามองซ้ายขวาเมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้จึงลดเสียงลง"ข้าน้อยมีเรื่องสำคัญ"โหลวหรานเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของอีกฝ่ายจึงพยักหน้าเบาๆ"ท่านกล่าวมาเถิด"เฉินเจิ้งกั๋วสูดหายใจลึกก่อนกล่าวออกมาตรงๆ"คุณหนู...หนีไปกับข้าน้อยเถิด"โหลวหรานเบิกตากว้าง"อะไรนะ"รองแม่ทัพมองนางด้วยสายตาจริงจัง"ค่ายแห่งนี้...ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ตั้งแต่แม่ทัพออกเดินทาง ใต้เท้าลี่ก็เข้ายึดกระโจมบัญชาการ เรียกประชุมนายกอง เปลี่ยนเวรยาม สั่งการทุกอ

ภายในกระโจมรักษาสุ่ยซือกวานกำลังเก็บตลับยาเข้าถุงผ้า พลางฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดีโหลวหรานนั่งพิงหัวเตียง ใบหน้ายังคงซีดเล็กน้อยจากอาการบาดเจ็บขณะนั้นเอง...ม่านกระโจมถูกเปิดออกรองแม่ทัพเฉินเจิ้งกั๋วเดินเข้ามาเมื่อเห็นโหลวหราน เขารีบประสานมือคำนับทันที"คุณหนูหลิว"โหลวหรานพยักหน้ารับ"ท่านรองแม่ทัพ มีเรื่องอันใดหรือ"เฉินเจิ้งกั๋วชำเลืองมองสุ่ยซือกวาน ก่อนจะลดเสียงลง"เมื่อครู่...ข้าน้อยเพิ่งได้ยินข่าวจากกระโจมใหญ่"เขาหยุดไปครู่หนึ่งสีหน้าดูประหลาดราวกับไม่แน่ใจว่าควรพูดหรือไม่โหลวหรานขมวดคิ้ว"ข่าวอะไรพูดมาเถิดข้ารอฟังอยู่"รองแม่ทัพสูดหายใจเข้าลึกก่อนกล่าวออกมา"ได้ยินว่า...ว่าที่ไท่จือเฟยกำลังแพ้ท้อง"ทันทีที่ประโยคนั้นจบลงภายในกระโจมก็เงียบกริบสุ่ยซือกวานที่กำลังจัดห่อยาอยู่ถึงกับชะงัก"หืม"โหลวหรานนิ่งไปชั่วขณะดวงตาสั่นไหวเพียงเล็กน้อย"แพ้...ท้องอย่างนั้นหรือ"เฉินเจิ้งกั๋วพยักหน้า"ข่าวลือแพร่ไปทั่วค่ายแล้ว ใต้เท้าลี่ถึงกับสั่งให้หมอประจำค่ายรีบไปตรวจอาการด้วยตนเองและให้จัดยาบำรุงครรภ์ได้ยินว่าส่งม้าเร็วส่งข่าวถึงไท่จือด้วย"สุ่ยซือกวานเกาหัวอย่างงุนงง"แปลก...ข้าเพิ่งตรว

โรงเตี๊ยมเล็กแห่งหนึ่งริมตรอกด้านตะวันตกของเมืองหลวงแม้ภายในจะเต็มไปด้วยผู้คนแต่โต๊ะมุมในสุดกลับมีชายสองคนนั่งเงียบๆทั้งคู่สวมอาภรณ์สีเทาเข้มธรรมดาใบหน้าถูกปิดบังด้วยหมวกสานและผ้าคลุมไม่มีผู้ใดมองออกว่า...คนหนึ่งคืออดีตไท่จือ หยางหวางส่วนอีกคนคือแม่ทัพใหญ่ หลิวโยว่เยว่ บนโต๊ะมีเพียงสุราหนึ่งกาและอาหารไม่กี่จานทั้งสองแทบไม่ได้แตะต้องไม่นานนักชายหนุ่มรูปร่างปราดเปรียวก็เดินเข้ามาเขาคือ อวิ๋นเซ่อองครักษ์คนสนิทของหลิวโยว่เยว่ อวิ๋นเซ่อเดินตรงไปที่เถ้าแก่วางเงินตำลึงลงบนโต๊ะ"ค่าอาหาร แล้วก็สุราอีกหนึ่งกา"เถ้าแก่รีบรับเงินพร้อมยิ้มกว้าง"ขอบคุณคุณชาย"อวิ๋นเซ่อจึงเดินกลับมานั่งลงก้มศีรษะเล็กน้อย"นายท่าน ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว"หลิวโยว่เยว่เงยหน้าขึ้น"ว่ามา"อวิ๋นเซ่อลดเสียงลง"พรุ่งนี้...ยามอู่ ฝ่าบาทกับฮองเฮาจะถูกคุมตัวมายังลานประหาร ถึงเวลานั้น...พวกเราจะลงมือทันที"หยางหวางพยักหน้าช้าๆแววตาเย็นเฉียบ"กำลังคนล่ะ"อวิ๋นเซ่อยิ้มบาง"เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว คนของเรากระจายตัวอยู่ทั่วเมือง ทันทีที่เริ่มเคลื่อนขบวน จะเข้าประจำตำแหน่งทันที"หลิวโยว่เยว่ยังไม่คลายสีหน้าเคร่งเครียด"แน่ใจใ

ยามอู่ลานประหารด้านตะวันตกของวังหลวงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนชาวบ้านจำนวนมากเบียดเสียดกันอยู่หลังแนวทหาร ต่างพากันซุบซิบถึงข่าวการประหารอดีตฮ่องเต้และฮองเฮาเสียงพูดคุยดังอื้ออึงไปทั่วแต่ไม่มีผู้ใดสังเกตว่า...ท่ามกลางฝูงชนเหล่านั้น มีชายฉกรรจ์หลายสิบคนยืนกระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ บางคนแต่งกายเป็นพ่อค้าบางคนเป็นคนแบกหามบางคนเป็นชาวบ้านธรรมดา หากแต่สายตาของทุกคนกลับจับจ้องไปยังลานประหารไม่ต่างกันชายหนุ่มผู้ยืนอยู่หน้าร้านขายหมั่นโถวก้มหน้าซื้อของราวกับไม่มีพิรุธเขาคือ อวิ๋นเซ่อองครักษ์คนสนิทของหลิวโยว่เยว่เขาเหลือบมองผู้คนรอบตัวก่อนใช้นิ้วเคาะตะกร้าหมั่นโถวเบาๆ สามครั้งทันใดนั้นชายวัยกลางคนที่ยืนขายน้ำชาหญิงชราที่กำลังเลือกผักรวมถึงชายแบกฟืนอีกหลายคน ต่างพยักหน้าเพียงเล็กน้อยเป็นสัญญาณว่าทุกคนเข้าประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว อวิ๋นเซ่อสูดลมหายใจลึกพลางพึมพำกับตัวเอง"นายท่าน...ทั้งสองทุกอย่างพร้อมแล้ว เหลือเพียงให้ท่านมาถึงเท่านั้น"แต่เขาไม่รู้เลยว่า...หยางหวางกับหลิวโยว่เยว่ได้เปลี่ยนแผนไปแล้วบนลานประหาร เพชฌฆาตสองคนกำลังลับดาบจนเกิดเสียงเสียดสีของเหล็กบรรยากาศยิ่งกดดันขึ้นทุกขณะ ทหารหล

เปลวไฟกลางป่าค่อยๆ มอดลง เหลือเพียงถ่านสีแดงเรืองรองเฉินเจิ้งกั๋วนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ สีหน้ายังคงงุนงง"แปลกจริง...เมื่อครู่ข้าตั้งใจจะไปแท้ๆ แต่พอคุณหนูพูดเพียงไม่กี่คำ ข้ากลับไม่คิดจะไปเสียแล้ว"เขาส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ ก่อนหยิบฟืนมาโยนเข้ากองไฟอีกท่อนสุ่ยซือกวานนั่งเท้าคางมองโหลวหรานยิ่งมองก็ยิ่งสงสัยสุดท้ายจึงขยับเข้ามาใกล้ พลางลดเสียงลง"โหลวหราน..."โหลวหรานเงยหน้าขึ้น"หือ"สุ่ยซือกวานหรี่ตา"เจ้าบอกความจริงกับข้ามาเมื่อครู่นี้...เจ้าใช้เคล็ดวิชาอะไรกันแน่"โหลวหรานทำหน้าใสซื่อ"เคล็ดวิชา""ใช่"สุ่ยซือกวานพยักหน้ารัว"เหตุใดท่านรองแม่ทัพจึงถูกเจ้าชักจูงได้ง่ายดายเพียงนั้น เมื่อครู่ยังยืนกรานจะไปพอเจ้าพูดไม่กี่ประโยค...กลับนั่งลงเฉยเลย"เขาเกาศีรษะ"ต่อให้เป็นตำราสะกดใจของสำนักใด...ก็คงไม่รวดเร็วถึงเพียงนี้"โหลวหรานหลุดหัวเราะก่อนยกนิ้วขึ้นทำท่าลึกลับ"แน่นอน...ต้องมีเคล็ดวิชาอยู่แล้ว"สุ่ยซือกวานรีบขยับเข้ามาอีกดวงตาเป็นประกาย"สอนข้าหน่อย"โหลวหรานรีบส่ายหน้า"ไม่ได้""เหตุใด"โหลวหรานยิ้มเจ้าเล่ห์"รอให้ท่านสอบแพทย์หลวงผ่านเสียก่อน ข้าจึงจะบอกเคล็ดวิชานี้"สุ่ยซือกวานอ้าปากค้า