All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 161 - Chapter 170

ระบบพยักหน้า หน้าต่างข้อมูลจำนวนมากลอยขึ้นกลางอากาศติ๊งเส้นเรื่องหลักเบี่ยงเบน การเสียชีวิตของหลิวโยวเยว่ถูกเปลี่ยนแปลงเส้นทางของไท่จือหยางหวางเปลี่ยนแปลง ความสัมพันธ์ของตัวละครจำนวนมากเปลี่ยนแปลง อนาคตเดิมไม่สามารถใช้อ้างอิงได้ทั้งหมดโหลวหรานค่อยๆ ขมวดคิ้ว ระบบพูดต่อ"เมื่อก่อนหน้านั้นนายหญิงรู้ว่าใครเป็นศัตรู รู้ว่าใครเป็นมิตร รู้ว่าเรื่องใดจะเกิดขึ้นแต่จากนี้ไป...ท่านจะต้องรับมือกับการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดด้วยตัวเอง"โหลวหรานมองหน้าต่างข้อมูลตรงหน้าสีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น"หมายความว่า..”“แม้แต่ตัวละครที่เคยเป็นคนดีก็อาจเปลี่ยนไป และคนที่เคยเป็นตัวร้ายก็อาจไม่ใช่ตัวร้ายอีกต่อไปเจ้าค่ะ"แต่ในขณะนั้นเองเสียงของหยางหวางก็ดังขึ้น"มัวคิดอะไรอยู่"โหลวหรานเงยหน้าขึ้นพบว่าอีกฝ่ายกำลังยื่นขาไก่อบหอมๆ มาให้"กินเสีย เดี๋ยวก็ผอมตายอีก"ความเคร่งเครียดทั้งหมดหายไปทันทีโหลวหรานหัวเราะออกมาก่อนรับขาไก่มาไว้ในมือ"ข้าเพิ่งรอดตายมาเองนะเพคะ""เช่นนั้นก็ยิ่งต้องกิน"โหลวหรานยิ้มกว้าง ส่วนระบบที่มองอยู่จากในหัวก็เอามือปิดปากก่อนพึมพำกับตัวเอง"ขอให้พระเอกเวอร์ชันนี้อยู่ได้นานๆ เถอะเจ้าค่ะ เพราะอี

"ตอนนี้คู่หมั้นของลูกยังคงเป็นไท่จือ กบฏก็ถูกจับตัวหมดแล้วไม่มีอันตรายให้ต้องกังวลอีกต่อไปต่อไปฝ่าบาทอาจสละราชบัลลังก์ให้ไท่จือก็เป็นได้ ท่านพ่อ...พวกเราควรกลับวังหลวงได้แล้ว"ใต้เท้าลี่มองบุตรสาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าที่เอินเอินอยากกลับไปเพราะเหตุใดเด็กคนนี้เติบโตมาพร้อมกับหยางหวางแม้จะไม่ได้พบหน้ากันบ่อย แต่ความรู้สึกกลับฝังรากลึกมาหลายปีแล้ว"เจ้าห่วงไท่จือมากสินะ"ลี่เอินเอินหน้าแดงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ"ลูกเพียงเป็นห่วงสถานการณ์เจ้าค่ะ"ใต้เท้าลี่หัวเราะ"เช่นนั้นหรือ""เจ้าค่ะ""ถ้าเช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงเย็บถุงหอมอยู่ทุกวัน"ลี่เอินเอินเงียบกริบ จนแม่นมซ่งอวี้เหนียงที่นั่งอยู่ด้านข้างถึงกับหลุดหัวเราะ"คุณหนู ใบหน้าท่านแดงหมดแล้วเจ้าค่ะ"ลี่เอินเอินยิ่งอับอายรีบก้มหน้าลงทันทีใต้เท้าลี่มองบุตรสาวด้วยสายตาเอ็นดูก่อนค่อยๆ พยักหน้า"เจ้าพูดถูก ตอนนี้สถานการณ์คลี่คลายแล้ว พวกเราควรกลับเมืองหลวง"ดวงตาของลี่เอินเอินสว่างขึ้นทันที"จริงหรือเจ้าคะท่านพ่อท่านพ่อใจดีที่สุดเลย""อืม"ใต้เท้าลี่ลูบเคราเบาๆ"ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นคู่หมั้นของไท่จือ หาก

คำพูดนั้นทำให้หยางหวางนิ่งไปมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันรู้ตัวครู่หนึ่งความเงียบอันอบอุ่นเข้าปกคลุมอยู่ระหว่างคนทั้งสองโหลวหรานทอดสายตามองเปลวไฟที่กำลังลุกไหว"หนาวไหม"หยางหวางถามขึ้นโหลวหรานส่ายหน้า"ไม่เพคะ"หยางหวางพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยกผ้าคลุมบนบ่าของตนมาวางบนไหล่ของโหลวหราน จนโหลวหรานหลุดยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้"มีเรื่องหนึ่ง"เขากำมือแน่นเล็กน้อยราวกับลังเลอยู่ภายในใจ"เป็นข้าที่ต้องขอโทษ"โหลวหรานชะงัก"เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น"หยางหวางก้มหน้าลงแววตาฉายความเจ็บปวดบางอย่าง"ข้าไม่อาจปกป้องบิดาของเจ้าได้ ทำให้หลิวโยว่เยว่ต้องจากไป หากวันนั้นข้าแข็งแกร่งกว่านี้ หากวันนั้นข้าเร็วกว่านี้ บางที...เขาอาจยังมีชีวิตอยู่"โหลวหรานนิ่งไปหัวใจบีบรัดอย่างประหลาดเพราะนางรู้ดีว่าความจริงแล้วคนที่เจ็บปวดไม่แพ้นางเลยก็คือหยางหวางหลิวโยว่เยว่เคยเป็นทั้งองครักษ์ทั้งอาจารย์ ทั้งคนที่ยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องเขาแต่ก่อนที่นางจะได้เอ่ยอะไรหยางหวางกลับเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมแน่วแน่กว่าที่เคย"แต่ข้าสัญญากับเจ้าจากนี้ไป ข้าจะปกป้องดูแลเจ้า ให้เหมือนกับที่บิดาของเจ้าดูแลเจ้

กองไฟเล็กๆ ถูกก่อขึ้นใต้ต้นไม้ใหญ่ สุ่ยซือกวานนั่งยองๆ อยู่ข้างหม้อยามือถือพัดใบไม้คอยโบกไฟอย่างขอไปที ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉยเหมือนคนที่เพิ่งตื่นนอนตลอดเวลาโหลวหรานนั่งพิงต้นไม้ส่วนหยางหวางนั่งอยู่ไม่ไกลนักคอยระวังภัยรอบด้าน สุ่ยซือกวานก้มมองหม้อยาแล้วใช้ช้อนไม้คนเบาๆ"อีกครู่หนึ่งก็ดื่มได้แล้ว"โหลวหรานยิ้ม"ขอบคุณท่านหมอ""ไม่ต้องขอบคุณ"สุ่ยซือกวานตอบทันควัน"ข้าคิดเงิน"โหลวหรานหัวเราะออกมา ส่วนหยางหวางมุมปากกระตุกเล็กน้อยหมอผู้นี้ช่างพูดตรงเสียจริง สุ่ยซือกวานเป่าควันจากกองไฟก่อนพูดต่อ"แต่พวกท่านสองคนโชคดี""โชคดีหรือ"หยางหวางเลิกคิ้ว สุ่ยซือกวานพยักหน้า"ข้าน่ะชำนาญเส้นทาง""จะพาพวกท่านผัวเมียเข้าวังหลวงเอง"โหลวหรานทำตาโต"เราไม่ใช่ผัวเมียนะท่านเข้าใจผิด"สุ่ยซือกวานหันมามอง"ไม่ใช่หรือ แต่ข้าว่าสองคนเหมาะสมกันมากนะคนหนึ่งเหมือนคุณชายเจ้าสำอางอีกคน ก็คุณหนูจอมป่วน""เราไม่ใช่"หยางหวางรีบตอบ"อ้อเช่นนั้นข้าก็มองผิดไป"เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ"เช่นนั้นคงเป็นคู่หมั้นใช่ไหม เพราะมาด้วยกันขนาดนี้หากไม่ใช่อะไรก็ต้องอะไรๆ สักอย่าง"โหลวหรานถึงกับพูดไม่ออก ระบบที่นอนฟังอยู่ในหัว

เสียงของหัวหน้าหน่วยองครักษ์ลับทำให้บรรยากาศรอบกองไฟเย็นเยียบลงทันทีหยางหวางขมวดคิ้ว"เมื่อครู่เจ้าว่าอย่างไร"องครักษ์คนนั้นก้มหน้าลงก่อนจะกล่าวช้าๆ"วังหลวงเปลี่ยนไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้… คนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรมิใช่ผู้ใดอื่น"เขาหยุดไปครู่หนึ่งคล้ายกำลังรวบรวมความกล้า"แต่เป็นหลิวโยว่เฉวียน"โหลวหรานถึงกับเบิกตากว้างส่วนระบบกระโดดลุกขึ้นทันที"มาแล้วเจ้าค่ะตัวร้ายยังอยู่ไม่ไปไหน และบิดาของท่านเองก็ยังไม่ตาย หยกนั่นรีเซตทุกอย่างใหม่หมด"หยางหวางนิ่งแต่ดวงตาคมเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด"เป็นไปไม่ได้ หลิวโยว่เฉวียนเป็นกบฏหากเขาบุกวังหลวงสำเร็จ ข้าย่อมต้องได้รับข่าว แต่ทำไมข้าได้ยินเขาพ่ายแพ้ไปแล้ว"หัวหน้าหน่วยองครักษ์ส่ายหน้า"เพราะไท่จือไม่เคยได้รับโอกาสให้รู้ข่าวพ่ะย่ะค่ะ ตลอดทางที่เดินทางมากับมู่เยว่เฉินและเหลียนซู พวกข้าน้อยพยายามติดต่อไท่จือหลายครั้ง เราพยายามจะชิงตัวไท่จือ แต่ถูกขัดขวางทุกครั้ง"หยางหวางชะงัก"หมายความว่าอย่างไร" องครักษ์ผู้นั้นเงยหน้าขึ้นสีหน้าเคร่งเครียด"พวกเขาคือคนของหลิวโยว่เฉวียนพ่ะย่ะค่ะทั้งสองคน"แม้แต่สุ่ยซือกวานที่ตั้งใจฟังเหมือนกำลังจับต้นชนปลายก็ยัง