All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 151 - Chapter 160

จวนตระกูลหลิวยามเช้าตรู่รถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่หน้าประตูใหญ่บ่าวรับใช้กำลังช่วยกันขนสัมภาระขึ้นรถอย่างวุ่นวายโหลวหรานในวัยสิบสามปียืนกอดกระบี่ไม้เอาไว้แน่นดวงตากลมโตแดงเรื่อเล็กน้อย"ท่านพ่อ...ข้ายังไม่ได้กล่าวลาไท่จือกับเอินเอินเลย"หลิวโยวเยว่มองบุตรสาวเพียงคนเดียวของตนก่อนยกมือลูบศีรษะนางเบาๆ"พ่อบอกไท่จือแทนเจ้าส่วนลี่เอินเอิน พ่อจะส่งคนบอกนางถึงจวน เจ้าอยู่กับท่านป้าให้ดี เชื่อฟังคำสั่งผู้ใหญ่"โหลวหรานเม้มริมฝีปาก"แล้วท่านพ่อล่ะพ่อก็อยู่ที่นี่หากมีเวลาก็จะไปเยี่ยมเจ้า"หลิวโยวเยว่หัวเราะโหลวหรานพยักหน้าแต่ใบหน้าไม่ได้ดูเชื่อเลยแม้แต่น้อยนางรู้ดีต่างแคว้นอยู่ไกลมากกว่าจะเดินทางถึงต้องใช้เวลาเป็นเดือนหากไปแล้วคงไม่ได้พบหน้ากันง่ายๆ"เหตุใดต้องให้ข้าไปด้วยข้าไมไ่ด้อยากจะไป"โหลวหรานถามเสียงเบาหลิวโยวเยว่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน"เพราะแคว้นฉีช่วงนี้ไม่สงบ เจ้าอยู่กับท่านป้าจะปลอดภัยกว่า และพ่อจะได้ไม่ต้องห่วงเจ้าดีไหม"ความจริงแล้วเขาไม่ได้บอกนางทั้งหมดช่วงหลายปีที่ผ่านมาองค์รัชทายาทหยางหวางเริ่มเป็นที่จับตามองของหลายฝ่ายขุนนางในราชสำนักต่างแบ่งพรรคแบ่งพวกคลื่

เสียงโห่ร้องของกองทัพกบฏดังสะเทือนไปทั่วพระราชฐานชั้นในเปลวไฟลุกโชนจากตำหนักด้านนอกควันดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าทหารองครักษ์จำนวนมากล้มลงทีละคนแนวป้องกันสุดท้ายของวังหลวงกำลังพังทลายหยางหวางในวัยเยาว์ยืนอยู่บนบันไดหินหน้าตำหนักกระบี่ในมือสะท้อนแสงไฟสีแดงฉานแต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวเกินวัยด้านข้างมีอวิ๋นเหยียนกำกระบี่แน่นส่วนอีกด้านคือหลิวโยวเยว่ในชุดเกราะสีดำเสียงฝีเท้าทหารกบฏดังใกล้เข้ามาทุกขณะ หยางหวางสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ยขึ้น"ท่านอาหลิว"หลิวโยวเยว่หันมองทันที"เพคะ...เอ่อ ขอรับ ไท่จื่อ"หยางหวางมองไปยังตำหนักด้านหลังที่ซึ่งฮ่องเต้และฮองเฮาประทับอยู่"ข้าอยากให้ท่านนำกำลังส่วนหนึ่งไปอารักขาเสด็จพ่อกับเสด็จแม่""ที่นี่ข้ารับมือเอง"อวิ๋นเหยียนถึงกับหันขวับ"ไท่จื่อ"แต่หลิวโยวเยว่กลับส่ายหน้าทันที"ข้าน้อยไม่ไปฝ่าบาทกับฮองเฮามีกำลังอารักขามากมาย"หยางหวางขมวดคิ้ว"นี่คือคำสั่ง"หลิวโยวเยว่คุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วประสานมือคำนับ"ข้าน้อยยืนยันจะอยู่ที่นี่ เพื่อไท่จื่อ"หยางหวางนิ่งไปหลิวโยวเยว่เงยหน้าขึ้นแววตาหนักแน่น"ฮ่องเต้และฮองเฮามีองครักษ์คุ้มกันแต่ที่นี่...มีเพียงท่านหากข้าน้อยต

“ฉึก”ลูกศรสีดำปักลึกเข้าที่อกซ้ายของโหลวหรานความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างภาพตรงหน้าพร่ามัวลงอย่างรวดเร็วเสียงของหยางหวางที่กำลังตะโกนเรียกชื่อนางค่อยๆ ไกลออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ราวกับถูกกั้นด้วยเมฆม่านหมอกหนาทึบ"โหลวหราน โหลวหราน"มือของหยางหวางกำลังสั่นแต่นางกลับไม่ได้ยินอีกแล้วทุกอย่างค่อยๆ มืดลงในเวลาเดียวกันอีกโลกหนึ่งห้องสีขาวสว่างจ้าเครื่องมือแพทย์ส่งเสียงดังเป็นจังหวะ“ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด…”บนเตียงผู้ป่วยโหลวหรานในโลกปัจจุบันนอนนิ่งอยู่สายระโยงระยางเชื่อมต่ออยู่จนทั่วและตรงหน้าอกด้านซ้าย คือบาดแผลจากกระสุนปืน เลือดสีแดงสดเปื้อนชุดคนไข้อยู่จางๆ แม่ของโหลวหรานสะอื้นเบาๆ ข้างเตียงสีขาว พยาบาลเข้ามาปลอบใจ“คนไข้สิ้นลมแล้วค่ะ” แม่ของโหลวหรานในโลกปัจจุบันยิ่งสะอื้นหนักกว่าเดิมทันใดนั้นเองร่างโปร่งใสของโหลวหรานพลันลืมตาขึ้น"ที่นี่..."นางก้มมองมือตัวเองก่อนจะตกตะลึง"นี่มัน..."วิญญาณของนางกำลังลอยอยู่เหนือร่างกายของโหลวหรานในอ้อมกอดของหยางหวาง ใต้ต้นไม้ใหญ่หยางหวางที่เอาแต่เรียกชื่อโหลวหรานซ้ำๆระบบกระโดดเด้งออกมาจากความว่างเปล่า"เย้ นายหญิงมาแล้วเจ้าค่ะ ในที่สุดก็มาถึงแล้ว!"มันก

"ปกติข้าไม่ใช้ขนาดนั้นเลยหรือ""ไม่เลยเจ้าค่ะ"ระบบตอบทันที"ท่านเป็นผู้เล่นประเภทชอบดองของ""ต่อให้จะตายก็ไม่ยอมใช้ ขนาดโอสถฟื้นคืนชีพยังเก็บไว้ดูเล่น ขนาดตั๋วสุ่มระดับเทพยังเก็บไว้จนหมดอายุ"“พอแล้ว”โหลวหรานเริ่มรู้สึกอับอายระบบหัวเราะคิกคักก่อนมองด้ายแดงในมือของนางรอยยิ้มค่อยๆ อ่อนลง"ท่านจะใช้กับผู้ใดหรือเจ้าคะ"โหลวหรานนิ่งไปภาพมากมายไหลผ่านในหัวเด็กหนุ่มผู้หนึ่งที่เคยรำกระบี่ใต้ต้นเหมยเด็กหนุ่มที่เคยยื่นขนมให้นางเด็กหนุ่มที่เติบโตขึ้นเป็นบุรุษผู้แบกรับทั้งแผ่นดินและเป็นคนที่กอดร่างไร้วิญญาณของนางเอาไว้จนตัวสั่นหยางหวาง...โหลวหรานยิ้มบางๆ"เจ้าก็รู้อยู่แล้ว"ระบบเม้มปากก่อนยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตา"ฮือ...ในที่สุด...ในที่สุดก็ยอมรับสักที...ข้ารอมาหกด่านแล้วเจ้าค่ะ"โหลวหรานหัวเราะออกมา"เจ้าจะร้องไห้ทำไม""ก็ซึ้งนี่เจ้าคะ"ระบบสะอื้น"ก่อนหน้านี้ท่านเอาแต่หนี หนีตลอด ชอบบอกว่าจะกลับโลกเดิม จะไม่ผูกพันกับใครจะไม่รักใครจะไม่คิดถึงใครแต่ตอนนี้...ท่านเลือกแล้ว"ระบบยิ้มทั้งน้ำตาโหลวหรานก้มมองด้ายแดงก่อนพยักหน้าเบาๆ"ใช่ ข้าเลือกแล้ว"ทันใดนั้นเองด้ายแดงในมือก็ส่องประกายขึ้นแสงสีแดง

กลางป่ามืดเงียบสงัด เสียงแมลงยามค่ำคืนดังแว่วมาจากทั่วสารทิศกองไฟเล็กๆ ถูกก่อขึ้นข้างโขดหินเพื่อไล่ความหนาวหยางหวางนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ส่วนโหลวหรานนอนอยู่ข้างกายเสื้อคลุมของเขาถูกถอดออกมาห่มร่างบางเอาไว้จนมิด แขนข้างหนึ่งของเขาถูกใช้แทนหมอนชั่วคราวเพื่อให้นางนอนได้สบายขึ้น แม้จะได้รับยาแล้ว แต่พิษไข้ยังไม่ยอมลดลงง่ายๆใบหน้าเล็กแดงระเรื่อลมหายใจร้อนผ่าวร่างกายสั่นเทาเป็นระยะ"หนาว...จัง"เสียงแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากซีด"หนาวเหลือเกิน..."หยางหวางก้มมองคนในอ้อมแขนหัวใจพลันบีบรัดเขารีบดึงเสื้อคลุมเข้ามาห่มเพิ่มแต่ดูเหมือนจะไม่เพียงพอโหลวหรานยังคงสั่น มือเล็กกำชายเสื้อของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัวราวกับกำลังค้นหาความอบอุ่นหยางหวางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนค่อยๆ ประคองนางเข้ามาใกล้ขึ้นใช้ร่างกายของตนช่วยกันลมหนาวยามค่ำคืน"อดทนอีกนิดนะ"เขาพูดเสียงเบา"รอฟ้าสาง ข้าจะหาหมอที่ดีที่สุดให้เจ้า"โหลวหรานไม่ได้ตอบเพราะยังคงไม่ได้สติ แต่ดูเหมือนจะได้ยินเสียงนั้น มือเล็กจึงคลายออกเล็กน้อยหยางหวางมองใบหน้าซีดเซียวตรงหน้า แสงจากกองไฟสะท้อนบนดวงหน้าอ่อนเยาว์ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ภาพที่นางควบม้าฝ