All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 231 - Chapter 240

ภายในห้องพักของหยางหวางบรรยากาศเงียบงันกว่าปกติกลิ่นสมุนไพรลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้องหยางหวางนอนอยู่บนแท่นนอนอาภรณ์ด้านบนถูกเปลี่ยนออกแล้วผ้าพันแผลพันอยู่บริเวณแขนและบาดแผลหลายแห่งตามร่างกายใบหน้าของเขายังคงซีดเซียว แม้จะไม่ได้สติเต็มที่แต่ลมหายใจยังสม่ำเสมอสุ่ยซือกวานนั่งอยู่ข้างเตียง หยางเทียนและฮองเฮายืนอยู่ข้างๆ หลิวโยวเยว่ ยืนห่างออกมาท่านรองแม่ทัพเฉินเจิ้งกั๋วยืนเฝ้าระวังอยู่ไม่ห่างหมอสุ่ยซือกวานกำลังตรวจบาดแผลอย่างละเอียด โหลวหรานยืนอยู่ไม่ไกลมือกำชายแขนเสื้อแน่น สายตาไม่ยอมละไปจากร่างของหยางหวางเลยแม้แต่น้อยผ่านไปครู่หนึ่ง สุ่ยซือกวานจึงถอนหายใจ"บาดแผลสาหัสไม่น้อย"หัวใจของโหลวหรานกระตุก"หนักมากหรือ"หยางเทียนฮ่องเต้เอ่ยปากด้วยความเป็นห่วงสุ่ยซือกวานพยักหน้า"บาดแผลหลายแห่งไม่ถึงกับอันตราย แต่เขาเสียเลือดมากเกินไปอาจจะเพราะหว่าจะมาถึงค่ายกล "หมอหนุ่มหันไปหยิบผ้าสะอาดและยา"ข้าจะจัดการบาดแผลให้ จากนั้นต้องให้ยาฟื้นกำลัง"เขาหันไปทางประตู"ชิงอวี้"สาวใช้ดินเหนียวรีบเดินเข้ามา"เจ้าคะ ท่านหมอ""ไปเคี่ยวยานี่"สุ่ยซือกวานส่งห่อยาให้ ชิงอวี้รับไว้ทันที"เจ้าค่ะ"แต่ยังไม่ทันได้เ

ภายในห้องพักแสงตะเกียงส่องสว่างอย่างอบอุ่นหยางหวางนั่งพิงหมอนอยู่บนแท่นนอน แม้บาดแผลจะได้รับการรักษาแล้ว แต่ใบหน้ายังคงซีดอยู่บ้างโหลวหรานนั่งอยู่ข้างโต๊ะ กำลังจัดยาสมุนไพรใส่ถ้วยอย่างเงียบๆตั้งแต่หยางหวางฟื้นขึ้นมา ทั้งสองพูดคุยกันหลายเรื่องเรื่องกองทัพเรื่องหลิวโยว่เฉวียน เรื่องการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึงแต่มีบางเรื่องหนึ่งที่ยังไม่มีใครพูดถึง จนกระทั่งหยางหวางเอ่ยขึ้น"โหลวหราน" มือของโหลวหรานหยุดชะงัก"เพคะ"หยางหวางมองนางนิ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า"มีเรื่องหนึ่ง ที่ข้าอยากบอกเจ้า"โหลวหรานไม่ได้หันกลับมา"เรื่องอะไรเพคะ"ภายในห้องเงียบลงหยางหวางกำมือแน่นเล็กน้อยก่อนเอ่ยออกมา"เรื่องระหว่างข้ากับลี่เอินเอิน"มือของโหลวหรานชะงักแต่เพียงครู่เดียว นางก็กลับมาจัดยาต่อ"เรื่องนั้นหรือเพคะ ช่างเถอะโหลวหรานไม่ได้ใส่ใจเพียงนั้น"หยางหวางขมวดคิ้ว"เจ้าฟังข้าก่อน"โหลวหรานหัวเราะเบาๆ"ไม่จำเป็นหรอกเพคะ"หันมามองเขา รอยยิ้มบนใบหน้าดูเป็นธรรมชาติมากเสียจนหยางหวางรู้สึกว่ามันไม่จริง"เรื่องมันผ่านไปแล้วท่านก็แค่ดีกับนาง ให้มากเพราะนางคือคู่หมั้นของท่าน"โหลวหรานก้มลงจัดถ้วยยา"และลี่เอินเอิ

ภายในห้องพักสุ่ยซือกวานนั่งอยู่ข้างแท่นนอนปลายนิ้วแตะลงบนข้อมือของลี่เอินเอินอย่างสงบนิ่ง ฮองเฮายืนอยู่ไม่ไกลสีหน้าทรงเต็มไปด้วยความกังวล หลังตรวจชีพจรอยู่พักใหญ่ สุ่ยซือกวานจึงปล่อยมือก่อนเปิดหีบยาหยิบสมุนไพรออกมาหลายชนิด"ร่างกายอ่อนเพลีย"เขากล่าวเรียบๆ"มีรอยฟกช้ำเล็กน้อยจากการเดินทาง ข้าน้อยจะจัดยาสำหรับบรรเทาอาการปวดและฟกช้ำให้"ฮองเฮาขมวดคิ้วทันที"แค่นั้นหรือ"สุ่ยซือกวานเงยหน้าขึ้น"พ่ะย่ะค่ะ"ฮองเฮาทอดสายตาไปทางลี่เอินเอินที่ยังคงนั่งก้มหน้าสะอื้นดวงตาแดงก่ำ"นางเพิ่งสูญเสียบุตรในครรภ์ เหตุใดเจ้าจึงจัดเพียงยารักษาอาการบาดเจ็บเล็กน้อยไม่ควรให้ยาบำรุงเลือดหรือ"สุ่ยซือกวานนิ่งไปครู่หนึ่ง"เรื่องนี้..."เขากำลังจะอธิบายแต่ยังไม่ทันพูดจบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู"แน่นอนเพคะ"ทุกคนหันไปมองโหลวหรานเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มนางมองไปทางสุ่ยซือกวาน"หมอสุ่ย เช่นนั้นก็จัดยาบำรุงเลือดให้ว่าที่ไท่จือเฟยเถิด"คำว่าว่าที่ไท่จือเฟยทำให้ลี่เอินเอินชะงักเล็กน้อยส่วนฮองเฮาก็พยักหน้าทันที"ถูกต้อง ต้องใช้ยาที่ดีที่สุด"สุ่ยซือกวานมองโหลวหราน ก่อนมองลี่เอินเอินแล้วจึงพยักหน้าอย่างเชื่องช้า"ได้ ข

ภายในห้องพักอีกด้านหนึ่งของค่ายกลมู่เยว่เฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ แสงตะเกียงส่องกระทบใบหน้าเย็นชาปลายพู่กันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนกระดาษแผ่นเล็กไม่นานข้อความสั้นๆ ก็ถูกเขียนจนเสร็จเขาพับกระดาษอย่างระมัดระวังก่อนผูกมันเข้ากับขาของนกพิราบตัวหนึ่ง หน้าต่างถูกเปิดออกเพียงเล็กน้อยฟุ่บ นกพิราบบินหายเข้าไปในท้องฟ้ายามเช้า มู่เยว่เฉินมองตามอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่รู้เลยว่า ทหารดินเหนียวสองนายกำลังยืนเฝ้าอยู่บนหลังคาอีกฝั่งและทุกการเคลื่อนไหวของเขาล้วนถูกจับตามองแล้ว“ท่านมู่คุณหนูหลิวให้เชิญท่านที่ลานเพื่อหารือ” มู่เยว่เฉินขมวดคิ้วก่อนจะเดินออกห้องไปทันทีไม่นานนัก ลานประชุมกลางค่ายกลก็เต็มไปด้วยผู้คนหลิวโยวเยว่ยืนอยู่ด้านหน้า หยางหวางนั่งอยู่ข้างฮ่องเต้หยางเทียนและฮองเฮา ส่วนเฉินเจิ้งกั๋วและสุ่ยซือกวานก็อยู่ใกล้ๆ โหลวหราน ลี่เอินเอินกับมู่เยว่เฉินเองก็มาร่วมประชุมด้วยหลิวโยวเยว่กวาดตามองทุกคนก่อนเอ่ยขึ้น"หลิวโยวเฉวียนกำลังรวบรวมกำลังพลเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างที่รู้กันหยกก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ นั่นหมายความว่าชีวตผู้บริสุทธิ์ก็เสียไปไม่น้อยเหมือนกัน อีกไม่นานกองทัพของเขาคงมาถึงที่นี่"ชาวบ้านบา

ลี่เอินเอินรีบหันไปทางฮองเฮาดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา"ฮองเฮา...ท่านช่วยพูดให้ข้าหน่อยได้ไหม"ฮองเฮามองนางอยู่นานก่อนถอนหายใจออกมา"ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะไม่เคยโทษตัวเอง เอาแต่โทษผู้อื่น"ลี่เอินเอินส่ายหน้าแรงๆ"ไม่ใช่ไม่ใช่เพราะข้า"จู่ๆ นางก็หันไปทางซ่งเหลียวก่อนพุ่งเข้าไปกระชากเส้นผมของอีกฝ่าย"เจ้าพูดสิซ่งเหลียวเจ้าเป็นคนของข้า ช่วยข้าเดี๋ยวนี้บอกพวกเขาว่าข้าพูดความจริง"ซ่งเหลียวเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยวแต่ครั้งนี้กลับไม่ยอมก้มหน้าอีกเขาปัดมือลี่เอินเอินออกก่อนสูดลมหายใจลึก"พอได้แล้ว"ลี่เอินเอินชะงักซ่งเหลียวเงยหน้าขึ้นแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด"ข้าน้อยรู้ทุกเรื่องและเห็นทุกอย่าง"ซ่งเหลียวกำหมัดแน่น"คราวนั้นที่คุณหนูหลิวถูกไล่ออกจากค่าย ก็เป็นเพราะแผนของใต้เท้าลี่กับคุณหนู"โหลวหรานนิ่งไปซ่งเหลียวกล่าวต่อ"เรื่องวางยาทำให้ครรภ์ของคุณหนูลี่บาดเจ็บ ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก"ลี่เอินเอินหน้าถอดสี"ไม่จริง"แต่ซ่งเหลียวไม่หยุด"ไม่มียาพิษไม่มีผู้ใดวางยา ไม่มีใครทำร้ายครรภ์ของคุณหนู วันที่คุณหนูหมดสติ ก็เพียงแกล้งทำเท่านั้น"เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลาน ซ่งเหลียวกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"