All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 211 - Chapter 220

ภายในฐานลับกลางหุบเขาบรรยากาศคึกคักกว่าทุกวันที่ผ่านมาลานกว้างซึ่งเคยเงียบเหงา บัดนี้เต็มไปด้วยกองดินเหนียวสูงราวเนินเขาเล็กๆโหลวหรานนั่งอยู่กลางลาน มือทั้งสองขยับไม่หยุด ปั้นหุ่นดินเหนียวทีละตัวข้างกายนาง ชิงอวี้กำลังช่วยขนน้ำ ส่วนบริวารดินเหนียวอีกหลายสิบคนต่างช่วยกันปั้นอย่างขยันขันแข็งคนหนึ่งปั้นศีรษะอีกคนปั้นแขนอีกคนปั้นลำตัว งานดำเนินไปอย่างเป็นระบบติ๊ง นายหญิงเจ้าขาทุกอย่างเริ่มลงตัวแล้วเจ้าค่ะ”โหลวหรานยิ้มจริงอย่างระบบว่า ทุกอย่างค่อยๆเป็นรูปเป็นร่างแล้วทุกครั้งที่โหลวหรานแตะปลายนิ้วลงบนหน้าผากหุ่นแสงสีทองก็สว่างวาบก่อนหุ่นดินจะลืมตาขึ้น แล้วประสานมือพร้อมกัน"นายหญิงขอรับ พวกข้าน้อยพร้อมรับคำสั่งเดี๋ยวนี้” เพียงครึ่งวันจำนวนบริวารก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สามสิบคน ห้าสิบคน กระทั่งตกเย็น กองทัพดินเหนียวก็มีจำนวนทะลุหนึ่งร้อยนายอีกด้านหนึ่งของลานสุ่ยซือกวานกำลังยืนถือกิ่งไม้แทนไม้ชี้ด้านหน้ามีบริวารดินเหนียวสิบกว่าคนนั่งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ"นี่คือเส้นลมปราณ ตรงนี้คือจุดชีพจร หากแทงเข็มผิด คนไข้ตายต้องจำให้แม่นเรียนรู้ให้เยอะ"หุ่นดินเหนียวทั้งหมดพยักหน้าพร้อมกัน"เข้าใจ

หลิวโยวเฉวียนพยักหน้าเพียงเล็กน้อยก่อนทอดสายตามองผู้คนที่ถูกคุมตัวเข้ามาทีละกลุ่มใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ราวกับคนเหล่านั้นมิใช่มนุษย์ แต่เป็นเพียงวัตถุสำหรับประกอบพิธีเท่านั้นเสียงร้องขอชีวิตเริ่มดังขึ้น"ปล่อยพวกเราเถอะข้ามิได้ทำผิด!""ข้ายังมีลูกที่ต้องเลี้ยง"ทหารชุดดำผลักทุกคนให้คุกเข่าลงไม่มีผู้ใดตอบคำวิงวอนหลิวโยวเฉวียนยกมือขึ้นช้าๆ"เริ่มพิธี"มู่เยว่เฉินก้มศีรษะรับคำแต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อยเหลียนซูยืนอยู่ด้านหลัง สายตาสงบนิ่ง ไม่แสดงความรู้สึกใด ทันใดนั้นเศษตราหยกจักรพรรดิ์ก็เริ่มสั่นไหว แสงสีแดงเข้มค่อยๆ แผ่ขยายออกจากตัวหยก อักขระบนพื้นส่องสว่างขึ้นทีละเส้น เสียงลมหวีดหวิวสะท้อนอยู่ทั่วทั้งห้องโถง หลิวโยวเฉวียนหลับตาลงเริ่มร่ายคาถาภาษาโบราณที่ไม่มีผู้ใดเข้าใจ ทุกคนในถ้ำรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลแสงจากหยกยิ่งสว่างขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุด ประกายสีแดงก็พุ่งขึ้นสู่เพดานถ้ำเศษตราหยก หมุนวนเร่งจังหวะ หลิวโยวเฉวียนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองแสงสีแดงตรงหน้ามุมปากยกเป็นรอยยิ้มบาง"ดี...ในที่สุด...เจ้าก็เริ่มตอบสนอง"เขายื่นมือออกไปปลายนิ้วแตะลงบนเศษตราหยกเบาๆแสงสีแดงพลันไหลเวียนอยู่รอบฝ่าม

รุ่งอรุณของวันใหม่ หมอกบางปกคลุมค่ายทหารของหลิวโยวเยว่ทหารจำนวนมากเพิ่งผลัดเวรยามบางคนกำลังหุงหาอาหาร บางคนกำลังตรวจอาวุธทุกอย่างดูสงบแต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่า...บนเนินเขาซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งลี้กองทัพขนาดมหึมากำลังทอดสายตาลงมายังค่ายแห่งนี้ ธงศึกสีดำหลายสิบผืนโบกสะบัดไปตามแรงลม เกราะเหล็กนับหมื่นชุดสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้าเป็นประกายแม่ทัพผู้นำกองทัพยกมือขึ้นช้าๆ สายตาเย็นชาไร้ความเมตตา"ทุกกอง เตรียมบุก"เสียงกลองศึกดังสนั่น เสียงนั้นสะเทือนไปทั่วหุบเขาภายในค่าย ทหารเวรคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าพลันเปลี่ยนไป"เสียงกลองศึกกกกกกกกก "เขารีบปีนขึ้นหอสังเกตการณ์เพียงมองออกไปเลือดในกายก็แทบเย็นเฉียบ"ศัตรู กองทัพหลวงงงงง จำนวนมหาศาลกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้"เสียงตะโกนดังลั่นทั่วค่าย"เตรียมรับศึก ทุกคนประจำตำแหน่ง"ทหารวิ่งกันอย่างโกลาหลบางคนคว้าหอก บางคนคว้าโล่บางคนรีบขึ้นกำแพงไม้แต่ทุกอย่างสายเกินไป กองทัพของหลิวโยวเฉวียนเริ่มเคลื่อนพลแล้ว พื้นดินสั่นสะเทือนจากฝีเท้าทหารนับหมื่น เสียงโห่ร้องดังกึกก้อง"บุกจับเป็นไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว"ลูกธนูนับพันพุ่งขึ้นพร้อมกันฟิ้ววววท้อง

ภายในค่ายกลเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากทางเข้าค่ายทหารดินเหนียวห้านายเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนหยุดลงตรงหน้ากระโจมใหญ่เฉินเจิ้งกั๋วและสุ่ยซือกวานที่กำลังตรวจบัญชีเสบียงอยู่ต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกันหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนประสานมือ"รายงานขอรับ"เฉินเจิ้งกั๋วขมวดคิ้ว"ว่ามา""เมื่อครู่พวกข้าน้อยออกลาดตระเวนไปทางตะวันตก พบกลุ่มทหารจำนวนหนึ่งกำลังสำรวจเส้นทางอยู่ในป่า"สุ่ยซือกวานวางพู่กันลง"เป็นใคร”“พวกเขาบอกว่าเป็นคนของหลิวโยว่เยว่ขอรับ"เฉินเจิ้งกั๋วค่อยๆ ลุกขึ้น"คนของท่านแม่ทัพหลิว"ทหารดินเหนียวพยักหน้า"ขอรับ”“พวกเขารู้หรือไม่ว่าที่นี่มีค่ายอยู่""ยังไม่ทราบตำแหน่งแน่ชัดขอรับ แต่พวกเขากำลังสำรวจเส้นทางใกล้เข้ามาเรื่อยๆ"เฉินเจิ้งกั๋วเดินออกมานอกกระโจม สายตามองไปยังแนวป่าที่ทอดยาวสุดสายตาคิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ"ทำไมคนของท่านแม่ทัพหลิวถึงลาดตระเวนมาถึงที่นี่..."สุ่ยซือกวานเดินตามออกมา"บางทีพวกเขาอาจกำลังตามหาใครบางคน"เฉินเจิ้งกั๋วหันกลับมา"หรือกำลังตามหาคุณหนู"สุ่ยซือกวานไม่ได้ตอบแต่สีหน้าก็จริงจังขึ้น ทั้งสองรู้ดีว่า หากคนของหลิวโยว่เยว่ตามหาโหลวหราน แต่ไม่น่ามาถึงนี่ได้หากไม่

ภายในลานกว้างของค่าย กองดินเหนียวจำนวนมากถูกนำมากองเรียงรายอยู่กลางลานโหลวหรานยืนอยู่ด้านหน้าส่วนหยางหวาง หลิวโยว่เยว่ ฮ่องเต้หยางเทียน และฮองเฮาต่างนั่งล้อมกองดินเอาไว้ภาพที่เกิดขึ้นทำให้เหล่าทหารดินเหนียวที่ยืนเฝ้าอยู่โดยรอบถึงกับมองหน้ากันเพราะไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า...ฮ่องเต้จะมานั่งปั้นตุ๊กตาดินเหนียวด้วยพระองค์เองฮองเฮาหยิบดินขึ้นมาก้อนหนึ่งพลางมองมันอย่างพิจารณา"ต้องปั้นอย่างไร"โหลวหรานรีบเดินเข้ามา"ก่อนอื่นต้องปั้นศีรษะให้กลมเพคะ"พระนางพยักหน้าก่อนลงมือปั้นอย่างตั้งใจไม่นาน ก้อนดินในพระหัตถ์ก็เริ่มมีรูปร่างเป็นศีรษะมนุษย์ฮองเฮาทอดพระเนตรผลงานของตนเอง"เช่นนี้หรือ"โหลวหรานก้มมอง"เพคะ แต่..."เอียงศีรษะเล็กน้อย"ดูเหมือนซาลาเปาไปนิดหนึ่ง"ฮองเฮาชะงัก หยางหวางที่นั่งอยู่ด้านข้างหลุดหัวเราะเบาๆ ฮองเฮาหันไปมอง"หวางเอ่อร์เจ้าหัวเราะอะไร"หยางหวางรีบกลั้นยิ้ม"ไม่มีอะไรพ่ะย่ะค่ะ"ฮ่องเต้หยางเทียนเองก็หยิบดินขึ้นมาก้อนหนึ่ง"เช่นนั้นให้พ่อทำดู"เริ่มปั้นอย่างตั้งใจแต่ผ่านไปครู่หนึ่งก้อนดินในมือกลับมีรูปร่างประหลาดโหลวหรานมองอยู่พักใหญ่กลั้นยิ้ม"ฝ่าบาท""หืม""นี่จะเป็นทหารหรือเพค