All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 241 - Chapter 250

ประตูหินค่อยๆ ปิดลงด้านหลังลี่เหวินหานภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงสีแดงคล้ำที่ส่องออกมาจากส่วนลึกของห้องลี่เหวินหานก้าวไปข้างหน้าช้าๆ แต่เพียงเห็นภาพตรงหน้าฝีเท้าของเขาก็หยุดลงทันที เบื้องหน้า หยกเศษตราวิญญาณจักรพรรดิลอยอยู่กลางอากาศแสงสีแดงเพลิงไหลวนอยู่รอบตัวหยกราวกับมีชีวิตใต้หยก คือซากศพนับพันที่ถูกกองทับกันอยู่จนแทบไม่มีพื้นที่ว่าง แต่สิ่งที่ทำให้ลี่เหวินหานรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง คือร่างของศพเหล่านั้นกำลังค่อยๆ แห้งเหี่ยวลงพลังบางอย่างถูกดึงออกจากร่างทีละน้อย สายพลังสีดำแดงลอยขึ้นจากซากศพก่อนถูกหยกดูดกลืนเข้าไปอย่างต่อเนื่องเสียงประหลาดดังขึ้นภายในห้อง ลี่เหวินหานกลืนน้ำลายลงคอช้าๆใบหน้าซีดลงเล็กน้อย"นี่มัน..."เขาไม่เคยคิดเลยว่า หยกที่หลิวโยว่เฉวียนพูดถึง จะถูกหล่อเลี้ยงด้วยชีวิตของผู้คนมากมายถึงเพียงนี้แต่ความหวาดกลัวนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ เมื่อมองเห็นแสงสีแดงที่กำลังสว่างขึ้นเรื่อยๆ แววโลภในดวงตาของลี่เหวินหานก็กลับปรากฏขึ้นอีกครั้งเขากำหมัดแน่น"อย่างไรก็ช่าง..."สายตาจับจ้องหยกไม่วาง"หยกเศษตราวิญญาณจักรพรรดิ...จะต้องเป็นของข้า"มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้นแม้เบื้องหน้าจะเ

ภายในห้องลับ แสงสีแดงจากหยกเศษตราวิญญาณจักรพรรดิยังคงสาดไปทั่วผนัง หลิวโยว่เฉวียนยืนอยู่กลางวงพลัง แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับหายไปหมดแล้ว เพราะสิ่งที่เขาคิดว่าจะอยู่ภายใต้การควบคุมกำลังย้อนกลับมาเล่นงานเขาเอง"อึก..." หลิวโยว่เฉวียนยกมือขึ้นกุมหน้าอก ความเจ็บปวดแล่นผ่านร่างราวกับถูกคมมีดที่มองไม่เห็นกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เลือดไหลออกจากมุมปาก เขาทรุดลงข้างหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองหยกตรงหน้าด้วยแววตาไม่อยากเชื่อ "เป็นไปไม่ได้... ข้าคือผู้ควบคุมเจ้า..."แสงสีแดงที่เริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ ก่อนคลื่นพลังอีกระลอกจะระเบิดออกมา ตูม ร่างของหลิวโยว่เฉวียนถูกซัดกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง ก่อนร่วงลงบนพื้น ลมหายใจติดขัด แขนทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบไม่มีแรงพยุงตัวขึ้นมา"อ๊าก" ความเจ็บปวดพลันแล่นไปทั่วร่าง เส้นเลือดบริเวณลำคอและแขนปรากฏเป็นริ้วสีแดงจางๆ ราวกับพลังของหยกกำลังไหลย้อนเข้าสู่ร่างของเขา หลิวโยว่เฉวียนกัดฟันแน่น พลางจ้องหยกตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง มองรอยยิ้มของลี่เหวินหานด้วยความแค้นเคือง"เจ้า...เจ้ากล้าทรยศข้า ข้าจะไม่มีทางอภัยให้แน่"ทันใดนั้นเงาดำจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากพื้น เสียงกรีดร้องของวิญญาณที่

ค่ำคืนก่อนเคลื่อนทัพ ท้องฟ้าเหนือค่ายกลเงียบสงบ จันทร์ดวงกลมแขวนอยู่เหนือยอดเขา โหลวหรานยืนอยู่ริมหน้าผาเพียงลำพัง สายตาทอดมองแสงจันทร์ที่ส่องลงบนผืนป่า จนกระทั่งเสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง"ยังไม่นอนอีกหรือ"โหลวหรานหันกลับไป ก่อนจะเห็นหยางหวางเดินเข้ามาหยุดอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง แต่แววตากลับต่างจากทุกวัน"พรุ่งนี้ต้องเคลื่อนทัพแล้วสินะเพคะ"หยางหวางพยักหน้า "ใช่ พรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทาง เรื่องนี้...คงได้จบลงเสียที"เขาหยุดอยู่ข้างกายโหลวหราน มองดวงจันทร์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบาๆ "ข้าห่วงเจ้าไม่น้อยแต่ทำได้เพียงบอกเจ้าว่าดูแลตัวเองให้ดี"โหลวหรานยิ้ม "ข้าดูแลตัวเองได้เพคะ ไท่จือไม่ต้องเป็นห่วงความจริงแล้วถึงเราจะหมั้นหมายกัน แต่ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ข้างกันตลอด""ข้ารู้ แต่ถ้าเลือกได้ข้าเลือกที่จะให้เจ้าปลอดภัยอยู่ที่นี่" หยางหวางตอบ แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความกังวล "เพราะฉะนั้นหากเราชนะสงครามก็ดี แต่หากเราแพ้..." เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองโหลวหรานโดยตรง "เจ้าจงพาคนทั้งหมดหนีไปจากที่นี่เสีย"โหลวหรานชะงัก"พาพวกผู้หญิง เด็ก คนชรา และคนที่เหลือทั้ง

ภายในห้องลับใต้พระราชวังเงียบสนิท มีเพียงแสงสีแดงจากหยกที่กำลังเต้นเป็นจังหวะอยู่กลางแท่นหิน ลี่เหวินหานยืนอยู่เบื้องหน้ามัน สีหน้าซีดเซียวกว่าหลายวันก่อนมาก ในมือกำมีดสั้นเล่มหนึ่งแน่น เขามองคมมีดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันแล้วกรีดลงบนฝ่ามือตัวเอง ฉึก เลือดสีแดงสดไหลออกมาตามร่องนิ้ว หยดลงบนหยกทีละหยดทันทีที่เลือดสัมผัสพื้นผิวของหยก แสงสีแดงก็พลันสว่างวาบ เส้นพลังบางอย่างพุ่งย้อนขึ้นมาตามแขนของลี่เหวินหานราวกับมีบางสิ่งกำลังดูดเลือดจากร่างกายโดยตรง เขากัดฟันแน่น ร่างกายสั่นสะท้าน ก่อนรีบกำหมัดอีกข้างเพื่อฝืนยืนต่อ “ด้วยโลหิตของข้าเจ้าต้องเชื่อฟังข้า" ความเจ็บปวดแล่นจากฝ่ามือขึ้นไปถึงหัวไหล่ ราวกับเส้นเลือดทุกเส้นกำลังถูกเผาไหม้จากภายใน แต่ลี่เหวินหานกลับไม่ยอมปล่อยหยก เขารู้แล้วว่านี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้มันเชื่อฟังภาพหนึ่งพลันย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำครั้งหนึ่งเขาเคยยืนมองหลิวโยว่เฉวียนอยู่ตรงหน้า ชายผู้นั้นเคยกรีดเลือดของตัวเองลงบนหยกเช่นเดียวกัน ทุกครั้งที่หยกต้องการพลัง หลิวโยว่เฉวียนก็จะใช้เลือดของตัวเองเป็นเครื่องแลกเปลี่ยน ตอนนั้นลี่เหวินหานเคยคิดว่ามันเป็นเพียงวิธีควบคุมของ

ยามค่ำคืนกองทัพของหยางหวางกำลังเคลื่อนผ่านเส้นทางภูเขาอย่างเงียบเชียบ คบเพลิงถูกลดแสงลงจนเหลือเพียงประกายสลัว ทหารแต่ละนายเดินอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีผู้ใดส่งเสียงดังเกินความจำเป็นบนเนินเขาด้านข้าง มู่เยว่เฉินกำลังควบม้าสำรวจเส้นทางร่วมกับเหลียนซู แต่เมื่อสายตากวาดลงไปยังหุบเขาเบื้องล่าง เขากลับเห็นธงประจำกองทัพของหยางหวางกำลังเคลื่อนเข้ามามู่เยว่เฉินชะงักทันที ก่อนรีบดึงบังเหียนพาม้าหลบเข้าไปหลังแนวต้นไม้ "หยุดก่อน" เขากระซิบเสียงต่ำ เหลียนซูเองก็รีบตามเข้าไปหลบด้านหลัง ก่อนชะโงกหน้ามองกองทัพที่กำลังเคลื่อนผ่านไปอย่างระมัดระวัง"นั่นมิใช่กองทัพของไท่จื่อหรือ"มู่เยว่เฉินไม่ตอบในทันที สายตายังคงจับจ้องขบวนทหารเบื้องล่างอย่างละเอียด จนกระทั่งมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งถูกคุมตัวอยู่ท่ามกลางทหารองครักษ์ สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไปหลิวโยว่เฉวียนเขากำสายบังเหียนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหลียนซูเองก็เห็นเช่นกัน ดวงตาเบิกกว้าง "นั่น...หลิวโยว่เฉวียนมิใช่หรือ""ใช่"เสียงของมู่เยว่เฉินเย็นลงทันที"เหตุใดเขาจึงอยู่ในขบวนของไท่จื่อ"ทั้งสองมองหน้ากัน ไม่มีใครตอบคำถามนั้นได้ แต่สีหน้าของมู่เยว่เฉินกลับเ