All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 221 - Chapter 230

ลี่เหวินหานมองบุตรสาวที่เอาแต่ก้มหน้า เห็นดวงตาคู่สวยแดงเรื่อและสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ยกมือขึ้นลูบศีรษะลี่เอินเอินอย่างแผ่วเบา"อย่าทำหน้าเศร้าเช่นนั้นอีก"ลี่เอินเอินเงยหน้าขึ้นดวงตายังเต็มไปด้วยความกังวลลี่เหวินหานกลับยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่มั่นใจมากขึ้นกว่าเดิม"ขอเวลาให้พ่ออีกหน่อย หากเจ้ากังวลอีกไม่นาน...พ่อจะครอบครองทุกอย่าง"ลี่เอินเอินนิ่งไป"ท่านพ่อ...""เพื่อเจ้าจะไม่ต้องหวาดกลัวอีก ไม่ต้องก้มหน้าให้ผู้ใด ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมาทำร้ายเจ้า ไม่ต้องกลัวว่าใครจะเอาชีวิตของเจ้าไป"น้ำเสียงของเขาอ่อนลงราวกับกำลังปลอบเด็กคนหนึ่ง"พ่อจะทำให้เจ้าได้ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ"ลี่เอินเอินเม้มริมฝีปาก"แล้วหาก...หากท่านพ่อทำไม่สำเร็จเล่า"รอยยิ้มของลี่เหวินหานจางลงเพียงชั่วครู่แต่กลับไม่ตอบคำถามนั้นเพียงยกมือแตะไหล่บุตรสาว"พ่อไม่ล้มเหลวจำคำนี้เอาไว้ ตราบใดที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ ไม่มีผู้ใดพรากสิ่งที่พ่อปรารถนาไปได้"ลี่เอินเอินมองบิดาอย่างเงียบๆ นางอยากเชื่อ อยากเชื่อจริงๆ ว่าท่านพ่อจะปกป้องนางได้ แต่ส่วนลึกในใจกลับยังมีความหวาดกลัวไม่จาง เพราะคนที่ย

ยามค่ำคืนภายในเรือนกลางของค่ายทุกคนต่างนั่งล้อมวงกันอยู่รอบโต๊ะไม้ตัวใหญ่บนโต๊ะมีทั้งถ้วยชา ผลไม้ และบัญชีจำนวนทหารดินเหนียวที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมาหยางเทียนนั่งอยู่ด้านหนึ่งข้างกายคือฮองเฮาส่วนหยางหวาง หลิวโยวเยว่ เฉินเจิ้งกั๋ว และสุ่ยซือกวานต่างนั่งอยู่โดยรอบ โหลวหรานนั่งอยู่ตรงกลางใบหน้าของโหลวหรานเต็มไปด้วยความเก้อเขิน เพราะตั้งแต่เริ่มวงสนทนา สายตาของทุกคนก็เอาแต่จับจ้องมาที่โหลวหรานหยางเทียนยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี"โหลวหราน เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจจริงๆ"โหลวหรานกะพริบตาปริบๆ"เพคะ"ฮ่องเต้หยางเทียนวางถ้วยชาลง"ตอนแรกข้าคิดว่าพวกเราหลบซ่อนอยู่ในภูเขาแห่งนี้เพียงเพื่อรักษาชีวิต แต่ตอนนี้กลับมีบ้าน มีแปลงผัก มีเสบียง มีหมอ และที่สำคัญ..."เขาหันไปมองนอกหน้าต่างด้านนอกมีทหารดินเหนียวหลายร้อยนายกำลังเดินตรวจตราค่าย"มีกองทัพ"รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางเทียนไร้กังวล"หากข้ามีทหารเช่นนี้ตั้งแต่แรก ข้าคงไม่ต้องปล่อยให้คนอย่างหลิวโยว่เฉวียนยึดวังหลวงไปง่ายๆ"หลิวโยว่เยว่หัวเราะออกมาเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเมื่อมองบุตรสาว"ข้าก็คิดเช่นนั้นขอรับ โห

ภายในเรือนกลางของค่าย โหลวหรานนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ ด้านหน้าคือบัญชีจำนวนทหารดินเหนียวที่เพิ่มขึ้นทุกวันตัวเลขบนกระดาษยาวขึ้นเรื่อยๆจากหลักร้อย กลายเป็นหลายร้อย และกำลังมุ่งหน้าไปแตะหลักพันโหลวหรานคาบปลายพู่กันเบาๆ อย่างครุ่นคิดก่อนถามระบบผ่านกระแสจิต"ระบบ""เจ้าคะนายหญิง""ทหารของเราตอนนี้มีเท่าไรแล้ว"ระบบรีบเปิดหน้าต่างข้อมูลขึ้นตรงหน้าติ๊งกำลังพลทหารดินเหนียวปัจจุบันหน่วยรบทั่วไป 1,2808 นาย หน่วยอารักขา : 160 0นายหน่วยซุ่มโจมตี 1200 นายหน่วยลาดตระเวน 900 นาย หน่วยสนับสนุน 500 นายรวมทั้งหมด 1,7008 นายโหลวหรานมองตัวเลขนิ่งๆ"หนึ่งหมื่นเจ็ดพัน..."นางพึมพำ"ยังไม่ถึงสองหมื่นเลย"ระบบพยักหน้า"เจ้าค่ะ"โหลวหรานขมวดคิ้ว"แล้วถ้าหลิวโยว่เฉวียนส่งทหารมาหลายหมื่น แค่นี้จะพอหรือ"ระบบเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างจริงจัง"หากข้าถามว่าจำนวนเท่าใดถึงจะสามารถรับมือกองทัพของหลิวโยว่เฉวียนได้..."มันเปิดหน้าต่างอีกบานการประเมินกำลังรบ กำลังพลขั้นต่ำที่แนะนำ 5,0000 นายกำลังพลที่เหมาะสม :8,000 นาย กำลังพลระดับเหนือกว่าอย่างชัดเจน 10,0000 นายขึ้นไปโหลวหรานถึงกับเบิกตากว้าง"หนี่งงแสนห้าหมื่นแปดพันนา

ภายในห้องรักษา แสงตะเกียงส่องลงบนร่างของมู่เยว่เฉินที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้แขนซ้ายของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผลหลายชั้น สีหน้าซีดเซียว ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเพียงขยับตัวอีกครั้งก็อาจหมดสติลงได้ทุกเมื่อ โหลวหรานที่เข้ามาพร้อมกันยืนอยู่ข้างแท่นนอน สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง"หมอสุ่ย เขาเป็นอย่างไรบ้าง"สุ่ยซือกวานไม่ได้ตอบทันที หมอหนุ่มนั่งอยู่ข้างเตียง นิ้วแตะชีพจรของมู่เยว่เฉินอยู่นานจากนั้นจึงค่อยๆ เปิดผ้าพันแผลออก แผลที่ต้นแขนปรากฏขึ้นตรงหน้าโหลวหรานมองแล้วก็รู้สึกใจหาย แต่สุ่ยซือกวานกลับนิ่งผิดปกติ เขาใช้นิ้วแตะบริเวณรอบบาดแผลพลิกแขนของมู่เยว่เฉินอย่างระมัดระวังก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย"แปลก"โหลวหรานกะพริบตา"อะไรหรือ"สุ่ยซือกวานไม่ได้ตอบเพียงหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดเลือดบริเวณแผลจากนั้นจึงตรวจชีพจรอีกครั้งคราวนี้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย"คุณหนูหลิวขอรับ ข้ามีเรื่องต้องบอกท่านออกมาข้างนอกเถอะ"โหลวหรานเดินตามสุ่ยซือกวานออกไป สุ่ยซือกวานเดินนำไปไกลก่อนจะหยุดและลดเสียงลง"บาดแผลของเขาไม่ได้สาหัสอย่างที่เห็น"โหลวหรานชะงัก"หาจริงหรือ""คมกระบี่เพียงเฉี่ยวผ่านเนื้อบริเวณต้นแขน ไม่มีบาดแผ

ฮองเฮาค่อยๆ นั่งลง"แล้วเหตุใด...เหตุใดหยกถึงยอมอยู่ในมือของเขา"หยางเทียนหัวเราะเบาๆ แต่ไร้ซึ่งความขบขัน"เพราะหยกไม่มีความดีหรือความชั่ว มันเป็นเพียงพลัง ผู้ถือครองต่างหากที่กำหนดว่าพลังนั้นจะถูกใช้เช่นไร"เขากำมือแน่น"และสิ่งที่แย่ที่สุด ไม่ใช่แค่หยกกำลังแข็งแกร่งขึ้น"ดวงตาของหยางเทียนเต็มไปด้วยความโกรธ ฮองเฮามองเขา"แต่หยกอยู่ในมือของคนชั่ว""ใช่ อยู่ในมือของหลิวโยว่เฉวียน""แล้วเราจะทำอย่างไร" หยางเทียนมองออกไปยังทิศทางของวังหลวง"เราต้องหยุดเขา” ฮองเฮาชะงัก"แต่หยกแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน เราก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วกว่ามันข้ายินดีแลกด้วยบชีวิตหากว่าหยุดมันได้"“ฝ่าบาท”หลังออกจากค่ายกลมาได้หลายวัน หยางหวางกับอวิ๋นเซ่อเดินทางผ่านหมู่บ้านเล็กๆ หลายแห่ง แต่สิ่งที่พบตลอดทางกลับทำให้สีหน้าของหยางหวางหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ถนนที่เคยมีผู้คนสัญจร บัดนี้เต็มไปด้วยขบวนเกวียน ชาวบ้านจำนวนมากกำลังเก็บข้าวของที่พอจะนำติดตัวไปได้บางคนแบกห่อผ้าไว้บนหลัง อุ้มเด็กเล็กไว้ในอ้อมแขน บางคนลากบิดามารดาที่ชราภาพไปบนเกวียนไม้เก่าๆ ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครรู้ว่าจุดหมายปลายทางอยู่ที่ใด