หาญท้าชะตาเน่าๆ のすべてのチャプター: チャプター 261 - チャプター 270

"ใช่แล้ว แม้จำแม่นจริงๆ ท่านหมอท่านผู้นั้นอยู่ที่แคว้นฉู่ ตอนที่ข้าไปอาศัยอยู่กับท่านป้าที่เมืองอวิ๋นโจว ข้าเคยมีวาสนาได้พบเขา ท่านอาจารย์เก่งกาจมาก ทั้งวิชาแพทย์ ค่ายกล และวิชาอื่นๆ อีกมากมาย"สุ่ยซือกวานยกมือขึ้นห้ามทันที "พอแล้วขอรับ ไม่ต้องอ้างแล้วพูดรอบที่ร้อยจนข้าเองจะท่องได้อยู่แล้ว"โหลวหรานกะพริบตาปริบๆ "แหมก็ข้าภูมิใจในตัวอาจารย์ของข้านี่” ""ข้ารู้แล้วว่าปรมาจารย์ของท่านเก่งที่สุด เก่งจนสามารถสอนคุณหนูหลิวให้ทำเรื่องที่คนธรรมดาทำไม่ได้ แถมยังสร้างทหารดินเหนียวขึ้นมาเดินได้อีกด้วย"โหลวหรานยิ้มกว้างขึ้น “ฮ่าาาาเห้นไหมล่ะข้าบอกแล้วไม่เชื่อ”"ไม่เชื่อก็ไม่ได้แล้วขอรับ ข้าเห็นมากับตาตัวเองตั้งกี่ครั้ง” สุ่ยซือกวานตอบหน้าตาย"เขามองทหารดินเหนียวที่กำลังแบกไม้และก้อนหินอยู่ไม่ไกล ก่อนหันกลับมามองโหลวหราน"แต่ข้ามีคำถาม เหตุใดปรมาจารย์ของท่านจึงสอนแต่เรื่องประหลาดๆ ให้ท่าน"โหลวหรานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอย่างภูมิใจ "เพราะท่านอาจารย์บอกว่าข้ามีพรสวรรค์เจ้าค่ะ"สุ่ยซือกวานถึงกับหลุดหัวเราะ"ข้าว่าอาจารย์ของท่านคงมีพรสวรรค์ด้านการสรรหาคนที่ทำเรื่องปวดหัวให้ข้ามากกว่า"หานอี้ที่

แสงอรุณอ่อนๆ ค่อยๆ ส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องหอ หยางหวางลืมตาขึ้นช้าๆ หลังจากหลับไปเพียงไม่นานนัก ความเคยชินทำให้เขาหันไปมองคนข้างกายทันที ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่โหลวหรานซึ่งยังคงหลับสนิท ร่างบางนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่ม เส้นผมยาวสยายอยู่บนหมอน ใบหน้าที่ปราศจากเครื่องประดับในยามเช้าดูอ่อนโยนกว่าปกติอย่างมากหยางหวางมองอยู่นานโดยไม่คิดจะปลุกนาง เขายังจำภาพเมื่อคืนได้ดี ทั้งรอยยิ้มของนาง น้ำเสียงที่เรียกชื่อเขา และคำถามที่นางถามซ้ำๆ ราวกับยังไม่อยากเชื่อว่าทุกสิ่งเกิดขึ้นจริง ในที่สุดคนที่เขาเคยเฝ้ารอ เคยคิดถึง และเคยกลัวว่าจะไม่มีวันได้พบอีก ก็กลายมาเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องแล้วมุมปากของหยางหวางยกขึ้นเล็กน้อย เขายื่นมือไปจัดเส้นผมที่ตกลงมาปรกแก้มของนางออกอย่างเบามือ แต่เพียงปลายนิ้วแตะโดนแก้ม โหลวหรานก็ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามือของเขาไปกอดเอาไว้โดยไม่ลืมตา หยางหวางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ"เจ้าจะจับมือข้าไว้แม้แต่ตอนหลับเลยหรือ" เขาพึมพำ แต่คนที่หลับอยู่กลับไม่ตอบอะไร เพียงขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมแล้วซุกใบหน้าเข้ากับแขนของเขาอย่างสบายใจหยางหวางจึงไม่ขยับอีก เขาปล่อยใ

ยามบ่ายภายในตำหนักบูรพาเงียบสงบ แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา โหลวหรานนั่งอยู่ข้างโต๊ะ มือหนึ่งถือพู่กัน แต่อีกมือกลับวางอยู่บนหน้าท้องของตนเองอย่างเผลอไผล ตั้งแต่รู้ข่าวจากสุ่ยซือกวาน นางก็เอาแต่นั่งยิ้มอยู่หลายครั้ง แต่พอคิดว่าจะบอกหยางหวางอย่างไร ความลังเลก็กลับมาอีกครั้งในอดีต เคยเห็นการชิงดีชิงเด่นในวังหลวง และเคยเห็นความเจ็บปวดจากความผิดหวัง แม้จะรู้ว่าหยางหวางไม่ใช่คนเช่นนั้น แต่ความทรงจำบางอย่างก็ยังคงฝังอยู่ในใจ ก่อนนั้นความเจ็บปวดในครั้งก่อนยังฝังใจระบบที่กำลังนอนอยู่บนก้อนเมฆถอนหายใจ "นายหญิงเจ้าขา ท่านคิดมากเกินไปแล้วเจ้าค่ะ"โหลวหรานเม้มริมฝีปาก "ข้าก็แค่...""กลัวหรือเจ้าคะ" ระบบวางเมล็ดแตงลง ก่อนยิ้มกว้าง "แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนะเจ้าคะ หัวใจของไท่จือมีแต่ท่านคนเดียว บอกไปเถอะเจ้าค่ะ ข้าน้อยพนันได้เลยว่าไท่จือต้องดีใจมากแน่ๆ"โหลวหรานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเบาๆ "เช่นนั้น...ข้าจะบอกเขา"พอดีกับที่เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอก หยางหวางกลับมาจากท้องพระโรงแล้ว เขาถอดเสื้อคลุมออก ส่งให้อวิ๋นเหยียนที่ยืนรออยู่ ก่อนเดินเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นโหลวหรานนั่งอยู่

ช่วงสายของวันนั้นตำหนักบูรพาเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กๆ ตั้งแต่เช้า เพราะหยางหวางเพิ่งสั่งให้คนจัดเตรียมห้องของโหลวหรานใหม่ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเบาะนั่งนุ่มๆ โต๊ะสำหรับวางของว่าง ไปจนถึงเตาอุ่นที่ถูกตั้งไว้ตามจุดต่างๆ จนแทบไม่มีพื้นที่เหลือโหลวหรานนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองเหล่านางกำนัลเดินเข้าออกด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ"ไท่จือเพคะ...มันวุ่นวายเกินไปแล้วเดิมโหลวหรานก็คิดว่ามันดีที่สุดแล้วนะเพคะ"หยางหวางที่กำลังตรวจดูรายชื่อของใช้สำหรับเด็กเงยหน้าขึ้น"หืม แน่นอนมันต้องดีกว่าคำว่าดีที่สุดเพื่อเจ้ากับลูก"เขาตอบอย่างไม่ลังเล ก่อนก้มมองรายชื่อในมืออีกครั้ง "เสื้อผ้ายังขาดอีกหลายชุด"โหลวหรานถึงกับพูดไม่ออก"แต่ลูกยังไม่คลอดเลยนะเพคะ""ก็เพราะยังไม่คลอด จึงต้องเตรียมไว้ก่อนหากช้าไปอาจไม่ทันการณ์"เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังเสียจนโหลวหรานอดหัวเราะไม่ได้ทันใดนั้น เสียงขันทีหน้าตำหนักก็ดังขึ้น"ฮ่องเต้ ฮองเฮาเสด็จ"โหลวหรานรีบลุกขึ้น แต่หยางหวางกลับเดินเข้ามาประคองนางไว้ทันที"ช้าๆ""หม่อมฉันยังเดินได้อยู่เลยเพคะ""ข้ารู้แต่ตอนนี้เจ้ามีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในท้อง"เขาตอบพลางประคองนางไปด้วย โหลวหรานกลอกต

เช้าวันต่อมา ตำหนักบูรพาไม่ได้เงียบสงบอย่างที่ควรจะเป็น เพราะตั้งแต่ประตูตำหนักเปิดออก ผู้คนก็ทยอยกันเข้ามาไม่ขาดสาย คนแรกคือสุ่ยซือกวานที่ถือหีบยาใบใหญ่สองใบมาด้วยตัวเอง เมื่อเข้ามาถึงเขาก็ตรงไปยังเตียงของโหลวหรานทันที ก่อนจะวางหีบลงบนโต๊ะดังตุบ"ยินดีด้วยนะคุณหนู"โหลวหรานยิ้ม กว้าง"ขอบคุณท่านหมอ"สุ่ยซือกวานเปิดหีบออก ก่อนหยิบตลับยาออกมาทีละใบจนเต็มโต๊ะ "นี่เป็นยาบำรุงหลังคลอด นี่ช่วยฟื้นกำลัง นี่ช่วยบำรุงเลือด นี่สำหรับเวลาร่างกายอ่อนเพลีย ส่วนอันนี้..." เขาหยิบขวดเล็กออกมาอย่างภาคภูมิใจ "เป็นยาที่ข้าปรุงขึ้นเอง สูตรพิเศษ ไม่มีขายที่ไหน"หยางหวางที่ยืนอยู่ข้างเตียงมองกองยาแล้วเลิกคิ้ว "เจ้าขนมาทั้งเขาเลยหรือ""ข้าเป็นหมอจะต้องรู้ว่าตัวยาไหนดีที่สุด ย่อมต้องปรุงยาที่ดีที่สุดเพื่อไท่จือเฟย"สุ่ยซือกวานตอบหน้าตาย โหลวหรานมองหีบยาสองใบแล้วหัวเราะ "ข้าว่าท่านกำลังเตรียมยาให้ข้ากินไปถึงปีหน้าเสียมากกว่ามันทำไมมากมายเพียงนั้น""ถ้ากินหมดเร็วกว่านั้นก็บอกข้าได้ของดีดีทั้งนั้นข้ามีให้ไม่อั้น"หยางหวางถึงกับหลุดหัวเราะ ขณะที่สุ่ยซือกวานปิดฝาหีบอย่างภูมิใจ "อีกอย่าง ข้าต้องเตรียมไว้ให้