All Chapters of Death Orders Bear Her Name : Chapter 31 - Chapter 40

“Queen Verdict wins—final na ‘to, wala nang atrasan.”Hindi ko agad namalayang ako na pala ang nagsalita nang marinig ko ang boses ko sa loob ng conference room, sabay bagsak ng remote sa mesa. Sa malaking LED screen sa harap namin, paulit-ulit na umiikot ang national headlines:SUPREME COURT FINAL VERDICT: TORRES GUILTY ON ALL COUNTS.JUSTICE POWER COUPLE LEADS HISTORIC CASE.ARAGONS REDEEMED.QUEEN VERDICT: SYMBOL OF UNBREAKABLE JUSTICE.“Grabe ka na, Madam,” sabi ni Drake, humalakhak habang nakasandal sa mesa. “May sarili ka nang genre sa balita. Parang superhero arc.”“Hindi ko ‘to hiningi,” sagot ko, nakapamewang. “Pero hindi rin ako tatanggi.”Tumikhim si Steve, hawak ang tablet. “Social media analytics says—record-breaking engagement. Global reach. Trending sa halos lahat ng bansa.”“People needed this,” sabi ni Liza, mahina pero matatag. “They needed to see someone fall.”Hindi ko agad sinagot. Tinitigan ko lang ang screen. Ang mukha ni Senator Leandro Torres na may salitang G

“Handa ka na bang sirain ang huling kalaban?” ulit ni Nathan, mababa ang boses, halos dikit na sa tenga ko habang nakatingin kami sa nagdidilim na Davao skyline mula sa floor-to-ceiling window ng penthouse.Hindi ako sumagot agad.Hindi dahil wala akong sagot.Kundi dahil bawat tanong na ‘yon, may kasamang bigat ng lahat ng dugong muntik nang dumanak. Lahat ng kasinungalingang muntik nang pumatay sa amin. Lahat ng takot na pinili naming lunukin kaysa ipakita.Humigpit ang hawak ko sa baso ng whiskey sa kamay ko. Ramdam ko ang lamig ng salamin, pero mas ramdam ko ang init ng titig niya sa akin.“Kung babalik siya,” bulong ko, dahan-dahan, bawat pantig sinadya, “handa akong tapusin ang laban. Walang atrasan.”Tahimik siyang tumango. Hindi approval. Hindi reassurance. Isang simpleng pagkilala na pareho naming alam ang bigat ng sinabi ko.Si Laura Fuentabella.Isang pangalan na hindi kailanman mawawala sa likod ng utak ko. Isang multong paulit-ulit bumabalik sa bawat panaginip ko. Isang b

““Sir, may nakaupo na sa conference room—at siya mismo ang nag-request na ikaw lang ang humarap.”Napahinto ako sa paglalakad.Tahimik ang hallway ng Aragon Legal Firm pero biglang parang may humigop ng hangin sa paligid ko. Ramdam ko agad ang bigat sa dibdib ko, kahit wala pa akong ideya kung sino ang tinutukoy ni Steve.“Sino?” tanong ko, mababa ang boses.Nagkatinginan kami ni Steve. Kita ko ang alinlangan sa mata niya.“Si Nathalie Duarte.”Parang may sumabog sa loob ng tenga ko.“Anong sabi mo?” ulit ko, mas mabagal, mas mariin.“Si Ms. Nathalie Duarte,” ulit niya. “Siya raw ang bagong client. Ikaw mismo ang hiningi niya.”Saglit akong napapikit.Nathalie.Isang pangalang matagal ko nang inilibing sa pinaka-ilalim ng alaala ko.Ex-girlfriend ko noong second year ko sa law school. Una kong minahal nang seryoso. Una ring nasaktan. At una ring iniwan—dahil pinili ko ang pangarap ko, hindi siya.Huminga ako nang malalim. “Ilang minuto na siyang naghihintay?”“Almost twenty.”Tumango

“Huwag kang lalapit.”Hindi ko alam kung bakit ‘yon ang unang lumabas sa bibig ko, pero malinaw sa sarili ko na hindi ito utos na gusto kong sundin niya—kundi babala sa sarili ko.“Late na, Nathan.” Paos ang boses ni Nathalie habang dahan-dahan siyang lumapit, hawak ang gilid ng kama para hindi matumba. “Nandito na ako.”Nasa loob pa rin kami ng hotel room. Amoy ko pa ang halong alak, mamahaling pabango, at antiseptic na iniwan ng mga pulis. Kita ko pa ang bakas ng kaguluhan—nakabaliktad na upuan, gusot na kurtina, at basag na baso sa sahig. Kakaaalis lang ng mga pulis na humuli sa lalaking nagtangkang manamantala sa kanya. Naiwan kaming dalawa, sa isang silid na masyadong tahimik para sa bigat ng nangyari.Huminga ako nang malalim. “Nathalie, hindi ito tama. You’re still under the influence ng kung anuman ang inilagay sa inumin mo.”“Hindi ako lasing.” Umiling siya, matatag ang tingin sa akin. “Takot ako, pero malinaw pa rin ang isip ko. At malinaw sa akin kung sino ang gusto kong ma

“Objection, Your Honor—leading ang tanong at malinaw na may intensyong baluktutin ang testimonya.”Dumagundong ang boses ko sa loob ng courtroom na parang latigo. Ramdam ko ang biglang pagbalik ng atensyon ng lahat sa akin—ang sabayang pag-angat ng ulo ng mga reporter sa likod, ang mahinang paghinga ni Nathalie sa tabi ko, ang malamig na titig ni Atty. Robles na parang nagbabantang may susunod pang pasabog.“Sustained,” mariing sabi ng hukom. “Counsel for the defense, proceed properly.”Bahagyang ngumiti si Robles, hindi sa paggalang, kundi sa panunuya. “Of course, Your Honor.”Umupo ako, pero nanatiling tensiyonado ang katawan ko. Sa ilalim ng mesa, ramdam ko ang paggalaw ng tuhod ni Nathalie—hindi sinasadya, marahil dahil sa kaba. Saglit kaming nagkatinginan. Kita ko ang bahagyang panginginig ng labi niya, ang pilit na tikas sa mga mata. Hindi siya umiiyak. Hindi siya bumibigay. Pero alam kong nasa gilid na siya ng kontrol.“Kaya mo ’to,” mahina kong bulong, sapat lang para marinig