Lahat ng Kabanata ng Death Orders Bear Her Name : Kabanata 51 - Kabanata 60

“Anong klaseng kahihiyan ang dinadala mo sa apelyido natin, Nathan?”Hindi ako agad sumagot.Nakatayo lang ako sa gitna ng opisina ni Dad, diretso ang likod, pero ang mga kamay ko nakasiksik sa bulsa ng slacks ko para hindi niya makita kung gaano kahigpit ang pagkakakuyom ko.“Sumagot ka,” dagdag niya, mas malamig, mas mabigat.Tiningnan ko siya diretso. “Kung kahihiyan ang tawag mo sa paghahanap ng totoo, baka matagal na kitang kinahihiyan.”Biglang bumagsak ang kamay niya sa mesa. Malakas. Umalingawngaw sa buong kwarto.“Mag-ingat ka sa sinasabi mo.”“Hindi na ako bata para takutin mo.”Lumapit siya ng isang hakbang. Nakita ko ang galit sa mata niya, pero hindi na ako umatras.“Pinagtatanggol mo ang babaeng iyon,” diin niya. “Isang scammer. Isang sinungaling. At ikaw, anak ko, ginagawa mong circus ang sarili mo sa media para sa kanya.”“Hindi ko siya pinagtatanggol,” sagot ko, mababa pero malinaw. “Hinahawakan ko ang kaso niya dahil may mali.”Tumawa siya, pero walang saya. “Mali? O

“Sigurado ka dito?” diretsong tanong ko habang tinutulak ko palayo ang folder na kakalapag lang sa harap ko.Hindi agad sumagot ang investigator. Nakatingin lang siya sa screen ng laptop niya, saka niya pinaikot iyon papunta sa akin. “Ikaw na ang magsabi kung hindi.”Sumandal ako sa upuan, pero hindi ako kumportable. May mali. Ramdam ko na agad bago ko pa tuluyang makita.Pinindot niya ang play.CCTV.Function hall.Gabing hindi ko makalimutan kahit pilitin ko.Nakita ko ang sarili ko. Hawak ko ang baso. Nakikipag-usap. Walang kakaiba sa kilos ko. Normal. Kontrolado.Hanggang sa may pumasok sa frame.Waiter.Hindi ko siya pinansin noon. Pero ngayon, hindi ko maiwasang tutukan.“Pause,” utos ko.Huminto ang video.Tinuro ko ang lalaki. “Zoom mo.”Ginawa niya agad.Malabo, pero sapat para makita ang galaw.Hawak niya ang tray. May mga baso. Wala pa ring kakaiba.“Play mo ulit.”Umandar ulit.Lumapit siya sa is

“Nasaan na ang file na pinapahanap ko?”Hindi ko na tinaasan ang boses ko pero ramdam ko kung paano napahigpit ang hawak ni Liza sa tablet niya habang naglalakad papalapit sa akin.“Nakuha ko na, ma’am… pero kailangan mo itong makita mismo.”Hindi ako umimik. Kinuha ko ang tablet mula sa kanya, diretso sa conference table kung saan nakakalat ang mga dokumento na pinagawa ko kanina pa. Hindi ako umupo agad. Tumayo lang ako, hinayaan kong umangat ang dibdib ko habang binabasa ang unang page.Torres Group.Hindi ako kumurap.“Sigurado ka rito?” tanong ko, mababa ang tono pero malinaw ang bigat.“Oo, ma’am. Three layers of shell companies ang dinaanan bago makarating sa pangalan ni Nathalie. Pero hindi naitatago ang pattern. Same signatures. Same financial routes.”Pinisil ko ang tablet.Same routes.Same system.Same network na ilang beses ko nang nakita sa mga kaso na hindi ko tinanggap noon dahil hindi ko pa kailangan makipaglaro sa ganiton

“Sino ang naghahanap sa kanya?”Hindi ko naitago ang diin sa boses ko habang hawak ko ang phone ko, nakatingin sa lalaki sa harap ko. Naka upo siya sa couch, relaxed ang postura pero hindi tugma sa sinabi niya.“May gumagalaw na team,” sagot niya. “Hindi random.”Tumayo ako agad. “Pangalan.”Umiling siya. “Hindi pa confirmed.”Napahigpit ang hawak ko sa phone. “Hindi sapat yan.”“Pero may pattern,” dagdag niya. “Legal background. Organized. Hindi amateur.”Naramdaman ko ang pag init ng ulo ko.Nathan.Hindi niya sinabi, pero alam ko.“Si Nathan,” diretsahan kong sabi.Hindi siya sumagot agad. Pero yung tingin niya, sapat na.Napatawa ako nang maikli, pero walang saya. “Of course.”Lumakad ako papunta sa bintana, pinilit kong ayusin ang paghinga ko. Sa labas, normal ang galaw ng mundo. Mga sasakyan, mga ilaw, parang walang nangyayari.Pero sa loob ko, may mali.“Akala ko kontrolado na natin,” sabi ko.“Kontrolado mo siya

“Magsasalita ka… o ako ang magsasalita para sa’yo.”Hindi ako umupo. Nakatayo lang ako sa harap niya habang nakatali ang tingin niya sa sahig, parang doon niya hinahanap ang sagot na wala naman doon.Basang pawis ang noo niya. Hindi dahil mainit, kundi dahil alam niyang tapos na ang takbuhan niya.“Hindi ko alam ang sinasabi mo, ma’am,” pilit niyang sagot, nanginginig ang boses.Ngumisi ako nang bahagya. Hindi masaya. Parang may hinihintay lang akong mali niya.“Yan na ba ang script mo?” tanong ko. “O may mas convincing ka pa diyan?”Hindi siya sumagot. Hindi rin siya tumingin sa akin. Yung katahimikan niya hindi payapa. Mabigat, parang may pinipigilan siyang sumabog sa loob.Lumapit ako ng isang hakbang.Napaatras siya agad sa upuan niya.“Relax,” sabi ko, malamig. “Hindi kita sasaktan.”Hindi ako nagsisinungaling.Hindi ko siya sasaktan.Pero hindi ibig sabihin nun ligtas siya.“Bakit mo ako pinapunta dito?” tanong niya, mas mabi