Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“Your honor, bago po tayo magpatuloy, malinaw kong ilalagay sa record: ang kasong ito ay hindi tungkol sa personal na galit—ito ay tungkol sa sistematikong pandarambong at paglapastangan sa batas.”Tumahimik ang courtroom.Ramdam ko ang paggalaw ng hangin, ang sabay-sabay na paghinto ng paghinga ng mga tao sa loob.Tumayo ako nang tuwid sa gitna ng silid, hawak ang tablet na naglalaman ng mga dokumento at testimonya. Sa kaliwa ko, si Atty. Robles. Sa likod ko, si Liza, tahimik pero alerto. Sa kabilang panig, si Nathan—nakatayo, matigas ang panga, diretso ang tingin sa bench.Hindi kami nagkatinginan.Hindi pa.“Proceed,” utos ng judge.Huminga ako nang malalim. “I call our next witness.”Isang lalaking nasa early forties ang umakyat sa witness stand. Dating finance officer ng Aragon Foundation. Nakaputing long sleeves, nanginginig ang mga daliri, pero malinaw ang tindig.“State your name for the record.”“Marco L. Velasquez.”“Mr. Velasquez,” mariin kong sabi, “nagtatrabaho po ba kayo

“Mr. Aragon, would you like to tell the court why your foundation approved these fund transfers?”Nangibabaw ang boses ko sa courtroom, malinaw at matatag, at ramdam ko agad ang tensyon sa hangin. Nakatayo si Vicente sa witness stand, nakayuko sa kanyang mga kamay, pilit tinatago ang galit at pagkabigla sa pagkakasalaysay ng ebidensya.Nakatingin ako sa kanya, sa paraan ng bawat pag-ikot ng mata niya, sa bawat pitik ng labi—alam kong may nagbago sa kanya mula nung huling beses na nakita ko siya sa ganitong setting.Sa kabilang panig, si Nathan ay nakaupo, nakasandal sa kanyang leather chair, kamay nakatukod sa braso, mata nakatutok sa bawat galaw ko. Ramdam ko ang init ng galit sa kanya, pero may halo ring pagkaingat—hindi niya alam kung anong klaseng patibong ang inilatag ko para sa kanya at sa kanyang pamilya.“Mr. Aragon,” mariin kong tinunog ang pangalan niya, “ilang taon na po kayong naglingkod sa foundation? At sa panahong iyon, ilan ang mga proyekto ang na-aprubahan ninyo nang

“Putangina, Georgina, huwag kang aalis sa paningin ko.”Hindi ko alam kung kanino ko sinabi, kung sa hangin, sa sarili ko, o sa aninong humahabol sa likod ng talukap ng mata ko. Nakapako ako sa kinauupuan ko sa driver’s seat, parehong kamay mahigpit na nakakapit sa manibela, mga ugat sa braso ko halos pumutok sa diin. Hindi ko pa pinaandar ang makina. Hindi ko rin pinapatay.Naroon lang ako. Nakatigil. Nanunuot sa bawat himaymay ng katawan ko ang eksenang kakakita ko lang.Si Georgina, basang-basa, nanginginig sa lamig, ngunit matatag pa rin ang tindig. Si Gian—yung batang akala ko ay kung sinong boy toy niya—nakabuhat sa kanya palabas ng pool na parang pag-aari niya.Pag-aari.Tumama ang salitang iyon sa loob ko na parang kutsilyo.Pinanuod ko sila mula sa loob ng sasakyan, sa salamin ng hotel entrance. Kitang-kita ko kung paano alalayan ni Gian si Georgina, kung paano niya hawakan ang siko nito na parang hindi pwedeng mapatid kahit sandali ang koneksyon nila. Paano niya ihilig ang u

“At kung ang piliin ko… ay wala pareho sa dalawa?”Diretso kong binitawan ang tanong habang nakatitig kay Georgina, hindi umaatras, hindi kumukurap. Parang hamon. Parang pagsusugal. Parang pagputol sa lahat ng dapat pang iligtas.Nanigas ang balikat niya, bahagyang umangat ang baba, at nakita ko kung paano nagbago ang timpla ng hangin sa pagitan namin.“Siguraduhin mong kaya mong panindigan,” sagot niya, mabagal pero matalim. “Dahil wala pang napapatalong kaso si Queen Virdict.”Tumama sa akin ang bawat pantig. Hindi iyon yabang. Paalala iyon. Babala.“Trabaho lang,” dugtong niya. “Walang personalan.”At akma na siyang tatalikod.“Wait.” Mabilis kong hinawakan ang pulsuhan niya bago pa siya makalayo. Ramdam ko ang init ng balat niya sa ilalim ng mga daliri ko—isang init na minsan kong minahal, at ngayo’y pilit kong itinatanggi.Napatingin siya sa akin, kilay na bahagyang nakataas, malinaw ang tanong sa mata: Ano pa?“Pwede bang isantabi muna natin ‘to?” sabi ko. “Have lunch with me. G

“May nakasunod sa’yo mula pa kanina, kaya alam kong pati ako ay minamanmanan din nila.”Napahigpit ang hawak ko sa manibela. “Sigurado ka?”“Hindi ako nagsasalita nang walang basehan,” sagot ni Georgina. “Dalawang sasakyan. Palit-palit ang distansya. Hindi ka nila tinutumbok—binabantayan ka lang.”“Then bakit mo sinasabi ngayon?”“Dahil oras na buo na ang pasya ng papa mo,” mariin niyang tugon, “laban na natin ‘to. We will defend what is right… together.”Huminga ako nang malalim, pilit inaalis ang panginginig sa dibdib. “Yeah,” sabi ko, mabagal, ramdam ang bigat ng bawat pantig. “For the first time in a long time.”Hindi pa man ako nakakatapos, may umilaw na ilaw sa side mirror ko. Isang itim na SUV ang lumapit, dahan-dahan, parang sinasadya ang bawat pulgada ng pagitan.“Georgina,” bulong ko. “Nandito sila.”“Don’t panic,” utos niya. “Stay on the main road. I’m sending Drake to your location.”“Hindi ko kailangan ng rescue,” singhal ko, bagama’t ramdam ko ang pawis sa palad ko.“Kai