All Chapters of Death Orders Bear Her Name : Chapter 1 - Chapter 10

82 Chapters

1 Unsaid Promises — Georgina POV

“Buksan mo na, Nate… may surprise ako.”Tahimik ang hallway ng private lounge ng hotel, pero ramdam ko ang bass ng tugtog mula sa ballroom sa ibaba...parang tibok ng dibdib ko, mabilis, sabik, puno ng pangako. Nakahawak ako sa maliit na sobre sa loob ng clutch ko, halos madurog sa higpit ng kapit ko. Isang pirasong papel lang ‘yon, pero buo nitong binabago ang mundo ko.Ang anak namin.Huminga ako nang malalim, saka muling kumatok. Walang sagot. Napangiti pa ako, iniisip na baka nagbibihis siya o nag-aayos ng huling detalye para sa graduation ball naming dalawa. Latin honors kaming pareho. Ilang taon naming pinaghirapan ang gabing ito. Ilang gabing puyat, luha, sakripisyo at pangarap.“Nate?” mahina kong tawag, sabay tulak sa pintong bahagyang nakabukas.At doon, sa isang iglap na parang sinadyang durugin ang lahat ng inipon kong tapang, nakita ko sila.Hindi ko agad naintindihan ang eksena. Ang una kong napansin ay ang salamin sa dingding na nagbalik ng repleksyon ng dalawang aninong

2 Vanishing Line — Georgina POV

“I need the earliest flight to Davao.”Iyon ang unang salitang lumabas sa bibig ko habang nakatayo sa harap ng airline counter, nanginginig ang tuhod ko, nanginginig ang kamay ko, at halos hindi makatingin sa mata ng babaeng kausap ko.“Ma’am, may 2:40 a.m. flight po,” sagot niya. “Last seat na po iyon.”“Kunin ko,” mabilis kong sabi. “Now.”May ilang segundo siyang nag-type. Ramdam ko ang bawat tibok ng puso ko sa tenga ko, parang countdown ng pagkalunod.“Confirmed na po. Boarding pass?”Inilapag ko ang ID ko sa counter. Hindi ko na inisip ang presyo. Hindi ko na inisip ang bukas. Ang alam ko lang, kailangan kong umalis.Ngayon.Sa loob ng airport lounge, mag-isa akong nakaupo, hawak ang maliit na maleta at ang shoulder bag na laman ang mga mahahalagang bagay gaya ng sonography image ng anak ko.Hindi ako umiyak. Wala na akong luha.Pero bawat segundo, parang may kumakaskas sa loob ng dibdib ko.Sa screen ng cellphone ko, may ninety eight missed calls.fifty three messages.Lahat gal

3 Returns as a Queen — Georgina POV

“Love, late na naman ako sa training, may hearing ka na naman ba?” Huminto ang kamay ko sa pag-aayos ng kuwintas ko nang marinig ko ang boses ng anak ko mula sa hagdan. Tumango ako kahit hindi pa niya ako nakikita.Nakasanayan na niya akong tawaging Love mula noong ipagtapat ko sa kanya ang tungkol sa ama niya. He said he will fill me the love that his dad failed to give. “Oo Babe,” sagot ko, hinila ang blazer ko palapit sa katawan. “Dalawang arraignment at isang pre-trial. Bakit, aabsent ka na naman?” Lumabas siya sa kwarto niya, suot ang itim na hoodie at basketball shorts, basa pa ang buhok, halatang minadali ang paligo. Mas matangkad na siya sa akin ng halos isang ulo. Sa tuwing tinitingnan ko siya, parang may sumasaksak na alaala sa dibdib ko, mga bagay na pinili kong ibaon nang buhay. “Hindi,” sabi niya, sinabit ang bag sa balikat. “May scout. Kailangan kong magpakitang-gilas.” “Mag-ingat ka,” sagot ko, iniabot ang baon niyang packed lunch. “At huwag mong kalimutang kumain.”

4 Fatal Masquerade — Georgina POV)

“Love, medium rare pa rin ba o gusto mo nang well-done ngayong nasa Manila tayo?” “Medium rare,” sagot ko agad, hindi inaalis ang tingin sa menu, kahit ramdam kong tinititigan na naman ako ng anak ko na parang may binabalak. “At huwag mo akong tingnan ng ganyan.” Ngumisi si Gian. “Kasi kapag stressed ka, bigla kang nagshi-shift sa well-done. Science ‘yan.” “Law ang inaaral mo, hindi science,” balik ko. “Multidisciplinary thinker,” sagot niya sabay kindat. Napailing ako. Nasa isang steak house kami sa BGC, tahimik pero classy, sapat ang ingay para matabunan ang mga usapan, sapat ang liwanag para makita mo ang bawat galaw ng kaharap mo. Pinili ko ang lugar na ito dahil malayo sa korte, malayo sa media, at akala ko...malayo sa mga alaala. Nagkamali ako. “Love,” bulong ni Gian, biglang tumigil sa paglalaro sa cellphone niya, “tumingin ka sa kanan.” “Bakit?” tanong ko, pero sinunod ko pa rin. At sa mismong sandaling iyon, parang may humila sa sikmura ko pababa. Nakatayo sa may s

5 St The Tip Of His Nose (Georgina POV)

“Umalis ka na, Nathan.”Tumama sa dingding ang boses ko na parang bala. Walang paunang babala. Walang lambing. Diretso sa pagitan ng mga mata niya.Nakatayo siya sa pintuan ng unit ko, basang-basa ang ulan sa balikat ng itim niyang suit, mata’y nanlilisik, parang may hinahanap na kasalanan. At sa likod ko, naramdaman ko ang biglang pagtigil ng paghinga ng isang tao.“Love?” mahinang tawag ni Gian.Tumigas ang buong katawan ko.At saka ko nakita sa salamin ng cabinet ang repleksyon: si Gian, nakatapis lang ng tuwalya sa bewang, walang pang-itaas, basang buhok, at ang matang nagtataka kung bakit biglang nag-iba ang hangin sa loob ng condo.At sa tapat ko—si Nathan.Nanlaki ang mga mata niya.Hindi siya kumurap.Hindi siya gumalaw.Parang binagsakan ng langit.“Ano’ng…?” mahina niyang sambit, halos hindi ko marinig.Bumagsak ang dibdib ko. Hindi dahil sa hiya. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil alam kong sa sandaling ito, may maling kwento na siyang binubuo sa isip niya.At hindi ko iyon

6 Queen on Watch – Georgina POV

“Ma’am, mag-e-early out po ba kayo?”“Oo,” sagot ko kay Liza habang sinasara ko ang laptop ko, “kailangan kong dumaan sa mall. Late uuwi si Gian. May basketball training daw.”Napatingin siya sa akin. Alam niya ang ibig sabihin nun—takeout dinner, tahimik na gabi, at maagang pahinga bago ang hearing bukas laban sa mga Aragon.“Ihanda ko na po ba ang files para bukas?”“Naipasa mo na lahat,” sabi ko. “Ang kailangan ko na lang ngayon ay malinaw na isip.”Tumango siya. “Mag-iingat po kayo.”Paglabas ko ng opisina sa BGC, ramdam ko agad ang bigat ng paparating na araw. Bukas, haharap ako sa korte laban sa pamilyang minsang sumira sa buhay ko. At sa gitna ng lahat ng iyon, kailangan kong manatiling matatag para kay Gian.Sa parking, pumasok ako sa kotse at dumiretso sa mall. Gabi na, pero buhay na buhay pa rin ang lugar—ilaw, ingay, people walking every where. Eksaktong kailangan ko para ma-distract ang utak ko kahit sandali.Pagkaparada ko, kinuha ko ang phone ko at tinext si Gian.Me: Ba

7 Fragile Truce – Georgina POV

“Kailangan nating mag-usap ngayon din, Georgina.”“Ngayon?” ulit ko, nagtatakang napatitig sa kanya at napasandal sa pintuan ng unit ko, braso’y naka-cross, at masusi ko siyang pinakatitigan. “Alas-onse na, Nathan.”“Limang minuto lang,” sagot niya. “Please.”Pinagmasdan ko ang mukha niya. Pagod. Gabi na. Pero matigas pa rin ang tindig. Parang ayaw pa ring bumitaw sa kung anong hinahabol niya.Huminga ako nang malalim.“Fine,” sabi ko. “Pero saglit lang.”Tumango siya agad, parang natakot akong magbago ng isip.Sumakay kami sa kotse niya. Walang salita sa unang ilang minuto. Tanging ugong ng makina at tahimik na lungsod ang saksi sa bigat na namamagitan sa amin.“May drive-thru café dito,” sabi niya bigla. “Gusto mo ng coffee? Cookies?”Umirap ako nang bahagya. “Hindi ito date, Nathan.”“Alam ko,” sagot niya. “Pero kailangan nating magising. Pareho.”Hindi ako sumagot.Pagdating namin sa café, nag-order siya nang hindi na nagtatanong. Dalawang hot coffee. Isang box ng cookies. Alam ni

8 Exposure – Georgina POV

“Your honor, what she doesn’t know.."“—na kung pag-uusapan ang character, dapat handa rin siyang harapin ang sarili niyang kasalanan,” tuloy-tuloy kong sabi, malinaw at walang pag-aatubili.Umalingawngaw ang bulungan sa loob ng courtroom.Naririnig ko ang pagkaluskos ng mga papel, ang paggalaw ng mga upuan, ang sabay-sabay na paghinto ng paghinga ng mga taong naroon.Tumingin ako kay Laura.Namumutla siya.Pero hindi siya umatras.Ngumiti pa.Isang ngiting puno ng panlalait.“Talaga?” malamig niyang tanong. “Gagamit ka ng pananakot, Georgina? Sa harap mismo ng korte?”Hindi ako gumalaw.“Hindi pananakot,” sagot ko. “Babala. Dahil kung sisirain mo ang pangalan ko gamit ang kasinungalingan, sisirain kita gamit ang katotohanan.”Tumayo si Nathan sa tabi niya. “Your honor, objection. This is turning into a personal—”“Sit down, counsel,” putol ng judge. “Let her finish.”Tumama ang mga mata ni Nathan sa akin.Malalim.Nagtatanong.Nagbababala.Pero hindi ako umatras.“Your honor,” mariin

9 Shattered Silence (Georgina POV)

“Hindi,” dugtong ko. “Dahil wala kang awa. Kaya huwag mo akong hilingan dahil I don't owe you anything.”Pinatay ko ang tawag.Tumahimik ang paligid.Naramdaman ko ang panginginig ng kamay ko.Hindi sa takot.Kundi sa galit na matagal ko nang kinukulong.Lumapit si Liza at inabot ang tubig.“Ma’am,” sabi niya, “kaya n’yo ‘to.”Tumango ako.“Kailangan.”Bandang hapon, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Drake.Laura just checked into a private clinic. Nervous Breakdown.Napangiti ako nang bahagya.Hindi pa ito ang katapusan.Ito pa lang ang simula.Ngunit sa likod ng lahat ng ito, alam kong may isang tao na mas masasaktan kaysa kanino man.Nathan.At sa kabila ng lahat ng galit ko, may bahagi sa aking ayaw siyang masaktan.Pero huli na.Mas malaki ang laban kaysa sa amin.Sa paglabas ko ng opisina, tumunog muli ang phone ko.Isang mensahe.Galing kay Nathan.I’m outside your building.Huminto ako sa paglalakad.Sumagot ako.Me: Umalis ka na.Nathan: Hindi ako aalis hangga’t hindi mo ak

10 Bloodline War (Nathan POV)

“Tumigil na kayo, dahil kung may sasabog dito, mauuna akong magpapasabog ng katotohanan.”Walang sumagot.Narinig ko lang ang mabilis na paghinga ni Laura at ang marahang ungol ng nanay ko mula sa couch.Nasa library kami ng ancestral house—ang lugar na dapat ay tahimik, puno ng mga librong sumasaksi sa dangal ng apelyido namin. Pero ngayon, parang kulungan ng kasinungalingan. Mabigat ang hangin. Amoy antiseptic at takot.“Anong klaseng pamilya ang tinataguan ng ganitong klaseng krimen?” tanong ko, mariing nakatitig kay Morgana. “Sagutin mo ako, Ma.”Wala siyang imik.Nakapulupot ang kumot sa balikat niya, nanginginig ang mga kamay, pilit iniiwas ang tingin.“Sumagot ka,” ulit ko, mas mababa ang boses pero mas mabigat ang tama. “Sinong nag-utos? Ikaw ba? O siya?” sabay turo kay Laura.Napasinghap si Laura. “Nathan, please—”“Shut up,” putol ko. “Wala kang karapatang magsalita hangga’t hindi mo inaamin ang lahat.”Tumayo si Vicente mula sa gilid. Mabigat ang bawat hakbang niya, parang

1 2 3 4 5 6

...

SCAN CODE TO READ ON APP