All Chapters of The Billionaire's Return: Chapter 51 - Chapter 60

Napakunot ang noo ni Noah habang nakatitig sa papel. “Gusto mong itanong kung nasaan si Daddy? Hindi ko rin alam kung saang sulok ng kumpanya siya natulog kagabi. Hindi siya umuwi sa bahay buong magdamag.” Mabilis na nagpalit ng card si Bunbun: “Video.” Gusto niyang makita ang kanyang ama sa pamamagitan ng screen. Medyo naguguluhan si Noah kung anong tumatakbo sa isip ng munting kapatid, pero nang makita ang nagmamakaawa at labis na nananabik nitong ekspresyon, tuluyan nang lumambot ang kanyang puso. Hindi niya ito kayang tanggihan. Dinala niya si Bunbun sa isang tahimik at liblib na sulok sa dulo ng pasilyo ng paaralan, bago mabilis na pinindot ang video call patungo sa cellphone ng kanyang ama. Pagkasagot na pagkasagot ng tawag, ang nagmamadaling sumalubong sa screen ay ang mukha ni Adrian, ngunit laking gulat ng bata nang makitang balot ito ng matinding pagod, magulo ang bu

Nang mapansin ang matinding lungkot at bigat sa mukha ni Lia, banayad na piniga ni Leonard ang kanyang palad upang magpakalma. “Huwag kang mag-alala, Lili. Kahit pa pinsan ko siya, kung mapatutunayan kong siya nga ang may gawa ng karumihang ito sa’yo... ako mismo ang hihila sa kanya pababa para pagbayarin siya sa lahat ng sakripisyo mo.” Habang nag-uusap ang dalawa sa malawak na damuhan, masayang lumapit si Damian bitbit ang kanyang pamilyar na ngisi. “Secretary Cruz... matagal na panahon na rin ang nakalipas, ah?” bungad nito. Tiningnan siya ni Lia gamit ang isang blanko at malamig na sulyap, walang kahit kaunting bakas ng init ang kanyang tinig. “Masyado yatang maikli ang memorya ng Presidente ng Pecson Group ngayon. Nag-resign na po ang Secretary Cruz na tinutukoy niyo. Hindi ko lang alam kung sinasadya ninyo iyan o sadyang may ulyanin na talaga sa sistema ninyo.” 

 Ang mga salitang iyon ay tila ba isang matalim na espada na walang babalang isinaksak sa dibdib ni Adrian. May isang boses sa kanyang isip na patuloy na sumisigaw: Magpapakasal na talaga sina Lia at Leonard. At ang isiping ang munting si Bunbun ay maaaring sarili niyang dugo, na tatawag sa ibang lalaki ng Daddy ay sapat na upang magdugo ang buo niyang sistema. Hinding-hindi niya hahayaang mangyari iyon. Mabilis siyang humakbang patungo sa direksyon ng tatlo. Nang mamataan siya ng matandang Master, bahagyang nagulat ito. “Aba, anong hanging amihan ang nagdala sa’yo ritong gago ka, ha?” Yumukod nang bahagya si Adrian bilang paggalang. “Hindi ko po maaaring palagpasin ang ikawalongpung taong kaarawan ninyo. Heto po ang munting regalo ko para sa inyo. Happy birthday.” Masayang tinanggap ng matanda ang kahon. “Kayong

Matapos bitawan ang mga salitang iyon, binuhat niya ang anak at mabilis na humakbang palayo nang hindi man lang nag-aaksaya ng kahit isang sulyap patungo sa direksyon ni Adrian. Ang lantarang pagbabalewala na iyon ay sapat na upang maramdaman ni Adrian ang isang matinding pait sa kanyang lalamunan. Unti-unting naging nakakasakal ang hangin sa paligid niya. Pinanoood niya na lamang kung paano inakay ni Leonard si Lia patungo sa pinakapangunahing mesa ng pamilya Pecson upang maupo. Paano ba naman niya hindi malalaman kung anong ibig sabihin ng posisyong iyon? Iyon ang pwesto para sa pinakamalapit na pamilya at sa susunod na magiging parte nito. Hindi na alam ni Adrian kung paano lalamuyutin ang sarili niyang emosyon sa mga sandaling iyon. Siya ang unang umayaw at nagtapon kay Lia noon nang walang kaunting pag-aalinglangan, pero bakit sa tuwing nakikita niya itong masaya sa piling ng iba ay parang may kutsilyong paulit-ulit

Sampung minuto ang mabilis na lumipas nang biglang isang marahas na sigaw ang umalingawngaw mula sa labas ng hardin. “May nahulog sa tubig! Bilisan ninyo, magtawag kayo ng saklolo!” Sa pagkakarinig ng palahaw na iyon, tila ba sinaksak ng kidlat ang buong pagkatao ni Lia. Mabilis niyang binaling ang kanyang nanginginig na tingin kay Leonard. “Nasaan... nasaan si Bunbun?!” “Kasama niya si Noah kanina, Lili,” sagot ng lalaki habang mabilis na lumingon sa paligid. Ngunit blangko na ang pwesto kung saan nakaupo ang dalawang bata kanina.Naramdaman ni Lia na may hindi pamilyar na panganib na nangyayari, kaya naman walang sabi-sabi na mabilis siyang tumakbo patungo sa malawak na courtyard. Eksakto namang nakasalubong niya si Noah na nagmamadaling naglalakad pabalik. Marahas niyang hinablot ang mga balikat ng bata, bakas ang matinding kaba sa kanyang boses. “Noah! Nasaan ang kapatid mo?! Nasaan si Bunbun?!&rd