All Chapters of The Billionaire's Return: Chapter 61 - Chapter 70

Hindi lubos maisip ni Noah kung bakit nagagawa siyang idiin ng Tita Wendy sa isang bagay na hindi naman niya ginawa. Malinaw sa kanyang isip na wala siyang itinulak. Wala siyang ginawang masama. Tumingala siya, sinalubong ang mga mata ni Adrian habang ang kanyang sariling paningin ay binalot ng lantarang pagmamakaawa. Naghahanap ng kakampi. Basang-basa ang buong katawan ni Adrian mula sa pagtalon sa lawa, at ang lamig sa kanyang mga mata ay mas matalim pa kaysa sa nagyeyelong tubig ng lawa. “Noah, ang tunay na lalaki ay may pananagutan sa bawat galaw niya. Itinulak mo ba siya o hindi?” Nang makitang maging ang sarili nitong ama ay hindi naniniwala sa kanya, marahas na umiling ang bata habang walang tigil ang pag-agos ng luha. “Hindi po... Hindi ko siya itinulak!” Mabilis namang humarang si Wendy sa harap ni Noah, pilit itong itinatago sa kanyang likod habang sumasagot sa isang

Ang linyang iyon ay sapat na upang higupin ang lahat ng hangin sa baga ni Wendy. Napaatras siya nang ilang hakbang, nangangatog ang mga tuhod sa matinding takot. Ano ba talaga ang ibig sabihin ni Adrian? Hindi matutuloy ang kasal? Para sa anong dahilan, para sa babaeng itinapon na nito? Matapos ang mahabang panahon ng pagpapakasubsob, sa wakas ay nakuha na niya ang titulo bilang opisyal na nobya ng lalaki. Isang hakbang na lang at magiging ganap na asawa na siya; hinding-hindi niya hahayaang mabitawan ang pangarap na iyon nang ganoon kadali! Nanginginig ang mga daliri ni Wendy habang dinudakot ang kanyang cellphone upang mabilis na i-dial ang numero ni Madam Serano. Pagkasagot na pagkasagot pa lang ng tawag, tuluyan na siyang humahagulgol sa iyak, pilit na ipinapakita ang isang napakarupok at api-apihang disposisyon. “Ninang... s-sinaktan po ako ni Lia! Sinampal niya ako sa harap ng marami! At si Ayan... sinabi niy

Sa pagkadinig ng linyang iyon, tuluyan nang napahagulgol sa iyak si Wendy. Tumingin siya kay Adrian gamit ang mga matang basang-basa at pilit na nagmakaawa. “Ayan, patawad... Nagkamali ako. Hindi ko na dapat ginawa ’yon kay Lia. Parusahan mo ako sa kahit anong paraan na gusto mo, pero please, huwag mo namang icancel ang kasal natin. Nawalan na ako ng kakayahang magkaanak para lang iligtas ang buhay mo noon. Sinong lalaki sa mundo ang tatanggap sa isang baog na babaeng katulad ko? Kapag itinapon mo ako, mas mabuti pang mamatay na lang ako!” Humagulgol siya nang napakalakas, na tila ba binalot ng isang hindi matiis na sakit ang kanyang buong pagkatao. Mariing nakakuyom ang mga palad ni Adrian sa kanyang tabi, hanggang sa sumilip ang makakapal na ugat sa likod ng kanyang mga kamay. Ang dahilang iyon... ang kondisyon ni Wendy ay parang isang dambuhalang hawla na matagal nang pumiit sa kanyang buong buhay. G

Sa pagkakarinig ng salitang iyon, tila ba bumalik ang enerhiya ni Adrian at marahas siyang napatayo mula sa kanyang silya. Mabilis na nagbago ang timbre ng kanyang boses, naging mabilis, may panginginig, at puno ng umaapaw na pag-asa. “Anak ko ba si Bunbun? Siya ba ang munting prinsesa ko?” Bahagyang natigilan ang assistant. Lumunok muna ito ng laway bago nag-atubiling sumagot sa isang mababang tono. “P-President... base po sa inilabas na opisyal na ulat ng laboratoryo, lumalabas po na walang anomang ugnayan sa dugo ang nagbubuklod sa inyo at sa munting si Bunbun.” Napakunot ang noo ni Adrian, hindi makapaniwala sa narinig. Nabura ang ngiti sa kanyang mukha. “Ikaw ba mismo ang tumayong saksi sa pagsusuring iyan? Walang nakialam sa mga sample?” “Opo, President. Personal ko pong kinonsulta si Dr. Abad at sabay naming isinagawa ang proseso. Buong magdamag ko pon

Walang kaunting pag-aalinlangan na pinindot ni Lia ang kanyang mabilis na sagot sa screen: “Huwag na, President. Magkasama po kaming pupunta ni Leonard ngayon. Ayaw ko na pong maging pabigat sa oras ng Presidente ng Serano Group.” Nang mabasa ang mensaheng iyon sa kanyang opisina, marahas na napahilot si Adrian sa pagitan ng kanyang mga mata. Bawat salitang iginuhit ng babae sa screen ay balot ng isang napakatinding lamig.Simula noong unang segundo ng kanilang muling pagkikita, si Lia ay naging parang isang matalim na hedgehog, palaging mabilis na itinataas ang lahat ng kanyang matutulis na tinik sa tuwing susubukan niyang lumapit. Kaaway ang tingin nito sa kanyang buong pagkatao. Gaano kalalim na sugat at takot ba ang kailangang dalahin ng isang tao... para matutong magtayo ng ganitong klaseng pader laban sa’yo? Isang mapait at masakit na ngiti lang ang naguhit sa labi ni Adrian bago pilit na