Todos los capítulos de เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Capítulo 191 - Capítulo 200

‘พี่ทิวเขาพี่ตั้งใจฟังหวานให้ดี ๆ นะ วันนี้หวานเจอพี่ดาริณที่โรงพยาบาล ที่แปลกก็คือพี่ดาริณมาหาหมอที่แผนกสูติ พี่รู้ไหมว่าพี่ดาริณมาที่แผนกสูติเพื่อฝากท้อง หวานเห็นสมุดฝากครรภ์กับตา แถมยังมีผลตรวจจากคุณหมอยืนยันด้วยว่าพี่ดาริณตั้งท้องจริง ๆ พี่ต้องรีบบอกเรื่องนี้กับพี่เจ้าขุนนะ’ คนฟังนิ่งค้าง มือที่กำซองบุหรี่ค่อย ๆ คลายออกแล้วปล่อยให้มันหล่นลงพื้น หัวใจแข็งแกร่งเต้นดังตุบ ๆ ราวกับว่ามันจะทะลุออกมาจากอก คนหน้านิ่งค่อย ๆ คลี่ยิ้ม ดวงตาสั่นเครือหันมองหน้าเพื่อนซ้ายทีขวาที “นี่กูกำลังจะเป็นพ่อคนเหรอ” เอ่ยเสียงสั่นแล้วจับมือเพื่อนที่นั่งด้านข้าง โคตรดีใจที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะมีลูก “มึงกำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว ตอนนี้สิ่งที่มึงต้องคิดถึงมากที่สุดคือลูกในท้องของดาริณ กูว่ามึงลดทิฐิลงแล้วยอมคืนดีกับพ่อซะ มึงก็จะได้ทั้งเมียและลูกคืน ดีไม่ดีพอท่านรัฐมนตรีรู้ว่ามึงคือลูกชายอีกคนของท่านเจ้าสัวท่านอาจจะยกลูกสาวให้มึงฟรี ๆ เลยก็ได้” วายุรีบแสดงความคิดเห็น คนฟังนั่งยิ้ม เขาไม่สนใจทิฐิเชี่ยอะไรทั้งนั้นตอนนี้เมียและลูกสำคัญที่สุด “แต่พร

เวลาผ่านไป สองคนนอนกอดก่ายบนเตียงกว้างรอเวลาฟ้าสาง ดาริณไม่รู้ว่าเจ้าขุนมีแผนการอะไรเขาบอกแค่ว่าให้เธอเชื่อใจเขา มือหนาเคลื่อนลูบคลำบนหน้าท้องที่ยังแบนราบ ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วพูดคุยกับก้อนเล็ก ๆ ที่อยู่ในนั้น “หลังจากนี้เราไปอยู่ด้วยกันนะ” พูดจบก็จูบลงบนหน้าท้อง ดาริณมองคนเห่อลูกแล้วยิ้มขำ ส่ายหน้าเบา ๆ จากนั้นก็พูดว่า “ตอนนี้ลูกของนายยังตัวเท่าเม็ดถั่วเขียวอยู่เลย เขาไม่ได้ยินที่นายพูดหรอก” “ใครบอกว่าฉันบอกลูกล่ะ ฉันบอกแม่ของลูกต่างหาก” พูดจบคนเจ้าเล่ห์ก็ขยับเข้ามาหอมแก้มฟอดใหญ่ ดาริณรู้สึกเขินอายจนหน้าร้อนผ่าว แต่อีกใจก็อดกังวลไม่ได้ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เช้าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง “นายช่วยบอกแผนการของนายหน่อยได้ไหม นายรู้ไหมตอนนี้ฉันรู้สึกใจคอไม่ดีเลย” คิ้วเรียวสวยขมวดคิดหนัก เจ้าขุนแค่นยิ้มก่อนที่มือหนาจะลูบศีรษะของเธอเบา ๆ แล้วพูดให้เธอคลายกังวล “บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกังวล ฉันจัดการได้อยู่แล้ว แค่เธอนอนหลับพักผ่อนให้สบายก็พอแล้ว” “แต่ฉันกลัว นายสัญญากับฉ

เจ้าขุนวิ่งตามเธอไปติด ๆ ก่อนจะดึงรั้งร่างเล็กเอาไว้ได้ทันตรงหน้าประตูบ้านพอดี แขกเหรื่อและนักข่าวที่ยืนรออยู่ด้านนอกต่างพากันจับตาดูทั้งคู่อย่างสนอกสนใจ “ดาริณ ฟังฉันก่อน” “ฉันไม่ฟัง ไอ้คนโกหก” หญิงสาวสะบัดตัวแล้วตั้งท่าจะเดินหนีแต่ถูกคนตัวโตดึงรั้งเอาไว้ มือหนาจับประคองคนตัวเล็กให้หันมาฟังสิ่งที่เขาอยากอธิบาย “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโกหกเธอ” “นี่ขนาดไม่ได้ตั้งใจนะ ถ้าตั้งใจมันจะขนาดไหน นายเป็นลูกชายของเจ้าสัวเกษมแต่ไม่บอกฉันสักคำ ปล่อยให้ฉันกับคุณพ่อถูกหัวเราะเยาะเหมือนคนโง่ สะใจนายแล้วใช่ไหม” มือสองข้างทุบตีคนตรงหน้าระบายความโมโหขณะที่ร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้ม เจ้าขุนดึงรั้งร่างเล็กเข้ามากอดมือข้างหนึ่งลูบศีรษะปลอบประโลม “ขอโทษที่ไม่ได้บอก แต่เรื่องระหว่างฉันกับพ่อมันค่อนข้างซับซ้อน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอจริง ๆ นะ” “ซับซ้อนแล้วยังไง ซับซ้อนจนเล่าทั้งปีทั้งชาติก็ไม่เข้าใจอย่างนั้นเหรอ นายมันร้ายกาจที่สุด ฉันไม่น่ารักคนอย่างนายเลย” เพราะโมโหจนขาดสติจึงเผลอพูดคำว่ารักออกจากปาก เจ้าข

รถสปอร์ตคันงามแล่นไปตามท้องถนนด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปที่บ้านของท่านรัฐมนตรี ร่างสูงโปร่งก้าวฉับ ๆ เข้าไปในบ้านของว่าที่พ่อตาอย่างไม่เกรงกลัว เมื่อเห็นหน้าลูกเขย คนร้อนใจก็รีบร้อนเข้าไปหาทันที “พวกมันติดต่อมารึยังครับ” “ติดต่อมาแล้ว มันบอกว่าให้เอาเงินไปให้มันที่นี่” ท่านรัฐมนตรียื่นกระดาษที่จดสถานที่นัดหมายให้กับเจ้าขุน เขาหยิบมันมาดูแล้วพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับคนอายุมากแล้วเอ่ยถาม “พวกมันต้องการเงินเท่าไหร่ครับ” ความจริงก็ได้ยินที่ดาริณอุทานแล้วล่ะ แต่ก็อยากถามให้แน่ใจอีกครั้ง ท่านรัฐมนตรีมีสีหน้าหวั่นวิตก ริมฝีปากขบเม้มเป็นเส้นตรง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับพูดเสียงอ่อย “สามสิบล้าน” ได้ยินแค่นั้นเจ้าขุนก็ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วรีบโทรหาจรณ [ครับนายน้อย] “คุณช่วยเอาเงินมาให้ผมที่บ้านท่านรัฐมนตรีนพดลหน่อย” [ได้ครับ นายน้อยจะเอาเท่าไหร่ครับ] “สามสิบล้าน” [ได้ครับ ผมจะรีบไป] หลังวางสายจากลูกน้องเขาก็กดโทรหาเพื

“พวกมึงคิดจะทำอะไรหลานกู” คนมีอำนาจตวาดเกรี้ยวกราดมือข้างหนึ่งยกปืนขึ้นจ่อขมับคนที่คุกเข่าอยู่ เปลวไฟแห่งโทสะลุกโชนอยู่ในดวงตาสีเทาอ่อน ดวงตาดุดันจ้องเขม็งคนตรงหน้าราวกับอยากฆ่าให้ตาย ภาพชวินนั่งตัวสั่นเทาทำให้ดาวิทย์เริ่มหวาดกลัว เขานั่งลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเจ้าขุนก้มหัวกราบกรานร้องขอชีวิต “เจ้าขุนฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว นายไว้ชีวิตฉันด้วย สัญญาว่าฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก ต่อไปนี้ฉันจะกลับตัวเป็นคนดี ไว้ชีวิตฉันด้วยนะ” แค่นหัวเราะให้กับคำพูดของดาวิทย์ เขาไม่เชื่อสักนิดว่าคนอย่างดาวิทย์จะกลับตัวกลับใจเป็นคนดีได้ ถ้ามันอยากกลับตัวจริง ๆ มันคงทำไปตั้งนานแล้ว “ยูจะเอาไง” เจ้านายใหญ่หันมาถามหลานเมีย ตอนแรกเขาไม่คิดจะทำร้ายดาวิทย์ แต่มาคิด ๆ ดูแล้วถ้าปล่อยดาวิทย์ไปอีกครั้งมันต้องสร้างปัญหาอีกแน่ และที่เขากังวลมากที่สุดคือคนอย่างดาวิทย์มันต้องใช้ลูกกับเมียของเขาเป็นเครื่องมือต่อรอง เจ้าขุนยกยิ้มมุมปากจากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ไม่ต้องให้ถึงตายนะ ทำให้พิการตลอดชีวิตและพูดไม่ได้ก็พอ” บอกความต้องการเรียบร้อยก็หันหลังให