BAD GUY ex-husband แหวนของดิน의 모든 챕터: 챕터 251 - 챕터 260

AOMRUK TALK“ฮือ ฮือ ฮือ เจ้าขุนจะเอาไอรอนแมน ไอรอนแมนหายไปไหนฮะ” ลูกชายของฉันงัวเงียตื่นขึ้นมางี่เง่าเมื่อเขาไม่เห็นตัวมาสคอตไอรอนแมน ทุกครั้งที่งานเทศกาลผ่านไป มักเป็นแบบนี้ประจำ ฉันสรรหาคำมาปลอบเจ้าขุนเสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกันแต่ว่าครั้งนี้จะพิเศษกว่าครั้งอื่น ๆ“เดี๋ยวงานครั้งหน้าอาขุนเขาจะพาไอรอนแมนมาอีกครับ ตอนนี้ไอรอนแมนกลับไปพักผ่อนแล้ว แต่ว่าไอรอนแมนพาของสำคัญมาก ๆ บางอย่างมาให้เจ้าขุนด้วย เป็นของที่เพื่อน ๆ คนอื่นก็มีกันด้วยน้า” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตาตื่นใจ เพื่อให้ลูกชายตื่นเต้นไปด้วย“อะไรฮะ” และแน่นอนว่าเจ้าขุนออกอาการตื่นเต้น“คุณพ่อไงครับ คุณพ่อของเจ้าขุน” ฉันบอกลูกชายด้วยรอยยิ้ม ขุนเขากับฉันเคยบอกเจ้าขุนแล้วว่าแกน่ะมีพ่อ แต่ว่าพ่อทำงานหนักมาก ๆ พ่อมีภาระหน้าที่เยอะก็เลยยังไม่ได้กลับมา เมื่อถึงเวลาพ่อจะกลับมาตอนนั้นเจ้าขุนก็เหมือนรับฟัง แต่ว่าไม่เข้าใจว่าพ่อคืออะไร อาจจะเพราะแกยังเด็ก และยังไม่เข้าเรียน ยังไม่เจอเพื่อนฝูง จึงยังไม่เกิดความสงสัย“…” เจ้าขุนนิ่ง นั่งกะพริบตาปริบ ๆ เรื่องที่ฉันบอกไม่ได้ทำให้ลูกตื่นเต้นดีใจเลยสินะ เหมือนกับเจ้าขุนเฉย ๆ กับเรื่องนี้“เจ้

หนึ่งเดือนผ่านไป…ขุนแผนใช้เวลาหนึ่งเดือนอยู่ที่นี่กับเจ้าขุน สองคนพ่อลูกสนิทกันอย่างรวดเร็ว อาจจะเพราะเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่หรือเปล่า ตอนนี้เจ้าขุนก็เลยตามติดพ่อเป็นปลาท่องโก๋เลยก็ว่าได้ ห่างกันเฉพาะยามหลับหนึ่งเดือนกับการใช้ชีวิตร่วมกับขุนแผน มีหลายครั้งที่ฉันมองเขาแล้วรู้สึกว่าเขาคือพี่ทรายที่แสนดี ไม่ใช่ขุนแผนที่ชอบทำอะไรตามใจตัวเอง ฉันคุยกับเขาเฉพาะเวลาที่อยู่กับลูก นาน ๆ ครั้งถึงจะพูดคุยกันบ้างในยามที่ลูกหลับ เรื่องที่คุยกันก็คือเรื่องของลูกอีกเช่นเคยที่เป็นแบบนี้ไม่ใช่ว่าฉันเล่นตัวหรืออะไรหรอกนะ ฉันแค่ไม่รู้ว่าระหว่างฉันและเขาเราสองคนจำเป็นจะต้องคุยอะไรกันถ้าให้พูดคุยเรื่องครอบครัว เราสองคนหลอมรวมเป็นครอบครัวไม่ได้อยู่แล้ว เพราะว่าขุนแผนมีคุณที่รักเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ถึงแม้ทั้งสองคนจะเป็นเพื่อนกัน แต่สังคมไม่ได้รับรู้แบบนั้น สังคมรับรู้ว่าคุณหมอเจ้าของโรงพยาบาลคนสวยคือภรรยาสุดที่รักของนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงไม่มีใครรู้ว่าขุนแผนคือมาเฟีย ด้านมืดถูกบังหน้าด้วยโรงงานขาวสะอาด ไม่มีใครคิด หรือกล้าที่จะขุดคุ้ย“นั่งเหม่ออะไร” ขุนเขาโผล่หน้าเข้ามาใกล้ ๆ ฉัน ฉันนั่งอยู่ที่หน

แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่เราสามคนพ่อแม่ลูกออกเดินทางไปเที่ยวทะเล เจ้าขุนที่ไม่เคยได้ออกไปไหนไกล ๆ ดูตื่นเต้นกับการเดินทางครั้งนี้มาก ๆ ส่วนตัวฉันเฉย ๆ เพราะเกิดที่ทะเล เห็นจนชินตา เมื่อคิดถึงบ้านที่จากมาด้วยความจำยอม สมองก็สั่งการให้คิดถึงป้าที่ขายหลานสาวขัดดอก ป้าที่เป็นญาติเพียงคนเดียวของฉัน แต่ก็ทำร้ายฉันได้ลงคอป่านนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้างแล้ว“ทำไม?” ในหัวของฉันมีแต่คำถามเมื่อรถขับเข้ามาจอดสถานที่ที่ฉันคุ้นเคย แม้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป แต่ว่ารอบ ๆ ข้างยังเป็นที่คุ้นตา“ชอบไหม บ้านแบบที่อ้อมเคยฝันไว้ไง” ขุนแผนอุ้มเจ้าขุนลงจากรถและมายืนข้างฉันบ้านหลังใหญ่โตในแบบที่ฉันเคยใฝ่ฝันว่าอยากจะได้ ตอนนี้มันตั้งอยู่บนที่ดินที่เคยเป็นของป้า ป้าที่ขายฉันให้กับขุนแผน เพื่อรักษาร้านเหล้าเอาไว้“ทำไม” ตอนนี้ฉันพูดได้แค่คำนี้เท่านั้น“เข้าบ้านกันครับเจ้าขุน” ขุนแผนทำเพียงแค่ยิ้มให้ฉันแล้วอุ้มลูกเดินเข้าบ้าน ฉันจึงเดินตามเขาเข้ามาในตัวบ้าน แล้วก็เกิดความประหลาดใจอีกครั้งเมื่อเฟอร์นิเจอร์การตกแต่งทุกอย่างเป็นอย่างที่ฉันเคยเล่าให้เขาฟังเมื่อตอนที่เขาคือพี่ทรายส่วนที่ผนังเป็นรูปถ่ายที่ฉันกับเขาเคย

หลายชั่วโมงต่อจากนั้น“เจ้าขุน พี่แผนขึ้นมาทานขนมก่อนค่ะ” ฉันตะโกนเรียกสองพ่อลูกที่กำลังสนุกสนานกับการเล่นน้ำทะเลทำไมต้องเรียก ‘พี่’ก็เพราะเขาขอร้องให้เรียก‘ถ้าบอกว่าเราจะเริ่มต้นกันใหม่ งั้นเรียกพี่ว่าพี่ได้ไหม’ เขาพูดขณะที่สบตากับฉัน นัยน์ตาของเขามันน่าสงสาร ถ้าให้พูดตามความรู้สึกก็เหมือนลูกหมาตัวน้อย ๆ ที่ต้องการความรักความอบอุ่นฉันจึงตอบตกลง และเรียกเขาว่า ‘พี่แผน’ เมื่อฉันเปล่งเสียงฉันก็ได้เห็นรอยยิ้มของเขา รอยยิ้มแบบที่พี่ทรายเคยยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มที่ไม่แฝงความเจ้าเล่ห์“แม่อ้อมฮะ” เจ้าขุนวิ่งตุ๊ต๊ะมาหาฉัน“ว่าไงครับ”“เจ้าขุนอยากอยู่ที่นี่ตลอดเลย พ่อแผนบอกว่าที่นี่เป็นบ้านของแม่อ้อม เราอยู่ที่นี่กันได้ไหมฮะ” ขอถอนคำพูดเรื่องความเจ้าเล่ห์ ขุนแผนยังเป็นขุนแผนที่เอาแต่ใจและอยากได้อะไรก็ต้องได้ดั่งใจตัวเองเหมือนเดิมฉันหันไปมองหน้าคนที่สอนให้ลูกมาอ้อน ได้คืบจะเอาศอกสินะ“ถ้ามาอยู่ที่นี่เจ้าขุนจะไม่คิดถึงอาขุนเขาเหรอครับ” ฉันลองเอาขุนเขามาต่อลอง เพราะว่าเจ้าขุนสนิทกับขุนเขามาก“พ่อแผนบอกว่าถ้าคิดถึงก็แค่ไปหาฮะ นั่งเครื่องแป๊บเดียว” อ้อ เตรียมคำพูดให้ลูกมาเรียบร้อยสินะ“หือ นี่พ่

“คืนนี้เรานอนด้วยกันกับลูกดีไหมครับ”“เรา?”“ก็เราสองคนไง คือพี่ก็ไม่ได้คิดอะไรไม่ซื่อนะ ก็แค่พี่เป็นห่วงลูก ลูกนอนที่นี่คืนแรก ลูกอาจจะยังไม่คุ้น” เป็นข้ออ้างที่เหมือนจะฟังขึ้น แต่ในใจฉันคิดว่ามันฟังไม่ขึ้นสักนิด“เหรอคะ” ฉันแสดงสีหน้าเหมือนรู้ทันความคิดของเขา“อะไรกันครับ นี่อ้อมคิดว่าพี่จะฉวยโอกาสเหรอ” นี่ไง ร้อนรนทั้งที่ฉันแค่แสดงสีหน้า ยังไม่ได้ทำอะไรมากกว่านี้เลย“แล้วถ้ามีโอกาสจะคว้าไหมคะ” ฉันหยั่งเชิง“พี่เป็นคนที่ไม่ค่อยปล่อยให้โอกาสมันหลุดมือด้วยสิ” ยิ้มเจ้าเล่ห์มาเชียว“แล้วทำเป็นพูดว่าไม่ได้คิดไม่ซื่อ”“อ้อมพูดแบบนี้แสดงว่าอ้อมก็คิดเหมือนกัน”“คิดอะไรคะ”“คิดเรื่องอย่างว่าไงครับ” “พอเลยค่ะ อ้อมยังไม่ได้จัดการพี่เรื่องที่พี่รวมหัวกับพี่ขุนเขาพากันขนของอ้อมกับลูกย้ายมาอยู่นี่นะคะ” พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็อยากจะฟาดคนตรงหน้าจริง ๆคนอะไรร้ายกาจ ต่อหน้าบอกรอได้ ลับหลังแอบเจ้าเล่ห์“ก็พี่อยากอยู่กับเมียพี่แล้วนี่ครับ รอมานานแล้ว” ขุนแผนไม่เพียงพูดเปล่านะคะ เขาขยับมาแนบชิดฉันด้วย“เมียอะไรกัน”“เมียที่แปลว่าแม่ของลูก เมียที่แปลว่าคนที่พี่รักที่สุดไง” ฉันรู้สึกเหมือนกำลังโดนตะล่อมเล