BAD GUY ex-husband แหวนของดิน의 모든 챕터: 챕터 241 - 챕터 250

(บอกตามตรง)“อะไร”(บทพระเอกแม่งไม่เหมาะกับคนเลวแบบเฮียเลยว่ะ เล่นบทนี้นาน ๆ ไม่เบื่อหรือไง ทำไมไม่มาฉุดไปอะ เปิดบ้านให้ฉุดเลยอะ จะฉุดแม่หรือฉุดลูก)“ฉุดลูกให้แม่เขาโกรธเกลียดมากกว่าเดิมหรือไง แล้วถ้าฉุดแม่ ถามหน่อยว่าได้ตัวมาแล้วจะมีประโยชน์อะไร ยังไงก็ไม่มีทางได้หัวใจ เกิดฉุดมาแล้วฆ่าตัวตายอีกล่ะ”(ก็จริง)“ช่างเถอะ ที่ผ่านมาเฮียยังอยู่ได้เลย เดี๋ยวมันก็ผ่านไป” ผมพูดปลอบใจตัวเองผ่านน่ะผ่านไปได้อยู่แล้ว แต่กว่าจะผ่านไปได้ในแต่ละวันมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ(นี่ตลอดชีวิตไม่คิดจะอยากให้ลูกเรียกว่าพ่อเหรอเฮีย ตรรกะอะไรวะ แม่งจะบอกให้ไปบวชก็คงไม่ได้ เพราะยังค้าผู้หญิงอยู่ ทำไมเฮียทำอะไรย้อนแย้งวะ กับผู้หญิงคนอื่นส่งไปขายไม่คิดอะไร ทีกับเมียกับลูกเป็นคนดีซะงั้น จะเลวหรือจะดีก็เลือกสักทางสิเฮีย)“พวกนั้นคือสินค้า ซื้อมาก็ขายไป ส่วนสองคนนั้นคือหัวใจ จะให้เขามาเจ็บเพราะเราได้ยังไง”(วันนี้มีแอลกอฮอล์ในร่างกายถูกไหม)“ถามทำไม”(ถ้าไม่มีคำพวกนี้จะออกจากปากผู้ชายอย่างเฮียหรือไง)“ยุ่ง แล้วไหนรับปากว่าจะไม่ให้อ้อมทำงาน ไหงไปฟุบหลับแบบนั้น” ผมวกกลับเข้ามาเรื่องเดิม(ก็ตื๊ออยากจะทำกับข้าวเองไง

แล้วตั้งแต่วันที่ฉันโดนสั่งห้ามทำงานอย่างเด็ดขาดอีกรอบ ฉันก็หากิจกรรมมาทำร่วมกับเจ้าขุน เพื่อตัดความเบื่อหน่ายในแต่ละวัน และฉันยังหันไปจับงานเขียนอีกครั้ง หลังจากที่วางมือไปนานมาก ซึ่งมันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนอ่านจะหายหน้าในเมื่อคนเขียนหาย คนอ่านก็หายเช่นกัน เพราะเขาไม่รู้ว่าจะให้รอถึงเมื่อไหร่ การกลับมาจับงานเขียนครั้งนี้จึงถือว่าเป็นการเริ่มต้นใหม่สำหรับฉัน ซึ่งฉันหวังว่าจะมีคนจำนามปากกาของฉันได้บ้างเวลาได้ล่วงเลยมากระทั่งถึงวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ปีนี้จัดงานที่ไร่ชา มีเพื่อนของขุนเขาที่เป็นเจ้าของไร่ชาข้าง ๆ กันมาร่วมงานด้วย ก็ถือว่าแขกมาร่วมงานเยอะมาก อีกไม่กี่เดือนคงมากกว่านี้เพราะที่นี่จะเปิดเป็นรีสอร์ทให้นักท่องเที่ยวได้เข้าพัก“อย่าวิ่งสิครับเจ้าขุน” ตัวเล็ก ๆ แต่ว่าวิ่งเร็วมาก ๆ ยิ่งเห็นคนเยอะเจ้าขุนก็ยิ่งครึกครื้นเจ้าขุนเป็นเด็กอารมณ์ดี เข้ากับคนได้ง่ายน่ะ“ต้องรีบฮะ ต้องไปต้อนรับแขกกับอาขุนเขา”“งั้นเดี๋ยวมาให้แม่อุ้มดีกว่านะครับ เดี๋ยวล้มมาจะหมดหล่อ”“ไม่ได้ฮะ เจ้าขุนโตแล้ว ไม่อุ้มแล้วฮะ สาวเยอะ อายสาว ขอจับมือแทนแล้วกันนะฮะ” ค่ะแล้วก็จับมือของฉันเดินออกจากห้องนี

“หลับซะละ ไม่ทันได้ดูพลุเลย” ฉันห่มผ้าให้เจ้าขุนแกเล่นจนหลับคาตักของตัวมาสคอต ทั้งที่อีกไม่กี่นาทีก็จะข้ามปีใหม่ไปด้วยกัน แต่ด้วยความเป็นเด็กและเล่นจนเพลียทำให้เจ้าขุนฝืนต่อไม่ไหวจึงเป็นหน้าที่ฉันที่ต้องถ่ายบันทึกภาพพลุไว้ให้แกดู เพราะแกบอกฉันว่าอยากจะดู“รีบกลับไหมคะ ดูพลุด้วยกันก่อนไหม เจ้าขุนน่าจะอยากได้ภาพที่มีไอรอนแมนอยู่ด้วย” ฉันถามในสามนาทีก่อนที่จะเข้าปีใหม่ จุดชมพลุของฉันคือระเบียงห้องที่เจ้าขุนนอนหลับตัวมาสคอตยกมือขึ้นมาชูนิ้วว่าโอเค“ถ้างั้นมาเตรียมตัวกันเถอะค่ะ อ้อ! เดี๋ยวฉันจะเพิ่มเงินให้คุณด้วยนะคะ เพราะว่าเจ้าขุนใช้งานคุณหนักมาก” ฉันพูดพร้อมทั้งเดินออกมาที่ระเบียงห้อง ตัวมาสคอตเดินตามหลังฉันมา“มารับจ๊อบแบบนี้อดฉลองปีใหม่กับครอบครัวเลยใช่ไหมคะ” ฉันหาเรื่องมาพูดคุยระหว่างรอพลุขึ้น แทนที่เขาจะส่งเสียงพูดคุยกลายเป็นใช้ท่าทางแสดงแทน หรือเขาจะพูดไม่ได้เหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็ไม่ควรถามอะไรที่มันจี้ปมเขาดีกว่า เสี้ยวเวลาต่อมาเสียงพลุดังสนั่น ทั่วท้องฟ้าสีสวยงาม ฉันกดตั้งกล้องบันทึกวีดีโอเพื่อเก็บภาพทุกอย่างไว้ก่อนแล้วตัวมาสคอตยื่นมือมาสะกิดไหล่ฉัน ฉันหันไปมองจึงได้เห็นว่าเ

“อย่า… อย่าพูดถึงความตายสิ ถ้าอ้อมตายแล้วพี่จะอยู่ยังไง ที่พี่อยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะพี่รู้ว่าอ้อมยังมีความสุขดี” ขุนเขาคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน มือของเขายื่นมาหมายจะจับมือของฉันสายตาของฉันเหลือบเห็นนิ้วนางข้างซ้ายของเขาสวมแหวนแต่งงานวงเดิมเมื่อหลายปีก่อนเขายังอยู่กับภรรยา ยังมีเมียเป็นตัวเป็นตน แต่กล้ามาพูดเรื่องแบบนี้กับฉันอย่างนั้นเหรอแล้วขุนเขาที่รู้อยู่แล้วว่าพี่ชายมีเมียแล้ว ก็ยังจะเปิดเผยเรื่องราวของฉันให้พี่ชายของเขาฟังพวกเขาทำไมใจร้ายกับฉันแบบนี้สายตาของฉันเหลือบเห็นสร้อยคอที่มันโผล่ออกมาจากคอเสื้อของขุนแผนด้วยสติที่ฟุ้งซ่านยากเกินจะบังคับให้รับมือกับเรื่องที่เจอไหว ฉันกระชากสร้อยเส้นนั้นจากคอของเขาอย่างแรง แล้วโยนมันทิ้งไปที่มุมใดมุมหนึ่งของห้องจากนั้นฉันก็…เพี้ยะ เพี้ยะ เพี้ยะ เพี้ยะ…ตบที่ใบหน้าของตัวเองซ้ำ ๆ ด้วยความเร็ว กระชากหัวตัวเองด้วยฉันเกลียดโชคชะตาเกลียดตัวเองที่เป็นคนโง่มาตลอดเกลียดที่คิดว่ามีคนให้พักพิงใจ แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เลย“พอ พอแล้ว พอแล้วนะครับ พี่ขอร้อง ถ้าอ้อมจะทำ ให้อ้อมทำพี่ อย่าทำร้ายตัวเอง พี่เห็นอ้อมเจ็บแล้วพี่ใจจะขาด” ขุนแผนรวบตึ

เช้านี้ผมนั่งรับลมอยู่ที่จุดชมวิวของห้องพัก ธรรมชาติโอบล้อม บรรยากาศยามเช้าคือดีจนไม่รู้จะบรรยายอย่างไร ต่างจากใจของผมที่ยังว้าวุ่นกับปัญหาชีวิตที่แก้ไม่ตกตามความจริงก็…ผมยังไม่หลับตั้งแต่เมื่อคืน รู้สึกเหมือนไอ้อาการนอนไม่หลับจะหวนกลับมาหาผมอีกแล้วถ้ายังเป็นอยู่แบบนี้ผมคงต้องกินยา หลังจากที่เลิกกินไปนานมากพอสมควรผมไม่อยากเป็นคนฟั่นเฟือนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วครับ“คุณสะดวกคุยหรือเปล่า” ระหว่างที่ผมกำลังนั่งเหมือนคนไร้ความคิดเสียงของอ้อมรักดังมาจากในห้อง“ดะ ได้สิ พี่สะดวกเสมอ” ผมรีบลุกขึ้นยืน ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องลุก เหมือนว่าร่างกายของผมมันไปเองแบบนี้เรียกอาการกลัวเมียหรือเปล่าอย่างที่รู้กันว่าผมโชกโชนเรื่องผู้หญิงมาเยอะก็จริง แต่ทุกครั้งผมไม่เคยเอาความรู้สึกลงไปเล่นต่างจากผู้หญิงคนนี้ที่ผมรู้สึกดีกับเธอมากมายจนไม่รู้จะบรรยายยังไง และตั้งแต่มีเธอผมก็ไม่เคยปล่อยร่างกายให้ผู้หญิงคนไหนได้สัมผัสอีก“คุณจะยืนทำไม เป็นตัวของตัวเองเถอะ” อ้อมรักเดินมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับผมผมดูไม่เป็นตัวของตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ“...” ผมนั่งลงตามที่อ้อมรักบอกแล้วก็เงียบครับผมรู้สึกได้เลย