All Chapters of BAD GUY ex-husband แหวนของดิน: Chapter 21 - Chapter 30

“ใช่ที่ทะเลาะกันไหม” ฉันอุ้มลูกสาวของน้ำใจพร้อมทั้งว่าปรามกลุ่มเพื่อนที่กำลังถกเถียงกันอยู่ในวัดน้ำใจกำลังคลั่ง นาฟกำลังจะพาคนดีหนี ส่วนดินก่อนหน้านี้ออกตัวปกป้องคนดี ด้านเรซก็ยังไม่โผล่หัวมาที่จุดนี้วันนี้คือการทำบุญครบรอบวันตายของหวายน้องชายฝาแฝดของฉัน น้ำใจเป็นแม่งาน แม่ของฉันนั่งอยู่ในศาลา ซึ่งพิธีต่าง ๆ ผ่านพ้นไปด้วยดี ส่วนพ่ออ้างตัวว่าไม่ว่าง มีงานด่วนมาร่วมงานด้วยไม่ได้ ทั้งที่เป็นวันครบรอบวันตายของลูกชายยิ่งนานวันหัวใจก็เบี่ยงไปทางฝั่งนั้นหมด ก็ไม่แปลก เพราะแม่ฉันก็ไม่แคร์เหมือนกัน ในขณะที่ผู้หญิงคนนั้นช่างเอาอกเอาใจแต่เชื่อเถอะว่าถ้าเหลือแต่ตัวเมื่อไหร่พ่อน่าจะโดนเขี่ยทิ้ง ไม่พ้นซมซานกลับมาอ้อนวอนแม่ฉันหวังว่าถ้าวันนั้นเกิดขึ้นจริง ๆ แม่จะเข็ดหลาบไม่หันกลับไปคืนดี คนเราถ้าเคยได้ทิ้งคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา แสดงว่าเขาไม่ได้ให้คุณค่าเราขนาดนั้นวกกลับมาที่ปัจจุบัน เหมือนว่าทุกอย่างจะจบ แต่มันไม่ใช่แบบนั้น น้ำใจหุนหันลากคนดีเดินออกไป ฉันกำลังจะเดินตามน้ำใจไป กลัวว่าเธอจะสติแตกและพูดอะไรที่ไม่ควรพูด“ไม่ต้องไป สงสารเด็ก” ดินพูดพร้อมเดินมาคว้าแขนของฉันไว้ ฉันจึงมองหน้าเด็กน

“มาที่นี่ทำไม” ผู้หญิงตัวเล็ก ใบหน้าบูดบึ้งขมวดคิ้ว ชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อผมเช็กอินเข้าพักที่รีสอร์ทแห่งหนึ่ง“พักผ่อน” ตามนั้น ก็ผมมาพักผ่อนจริง ๆ ปวดสมองกับงานและกับคนมากคน มากความ โคตรน่ารำคาญ“แล้ว?” แหวนชี้เข้าที่ตัวเอง แหวนจะถามว่าให้เธอมาด้วยทำไม“…” ผมไม่มีคำตอบ ก็ผมไม่รู้เหมือนกันว่าให้เธอมาด้วยทำไม แค่ขี้เกียจแวะไปส่ง มันเสียเวลา และไม่อยากให้เธออยู่คนเดียวในช่วงเวลาแบบนี้ ก็แค่นั้นเองและก็แค่บังเอิญว่าผมหยิบเสื้อผ้าเก่า ๆ ของเธอที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าติดมือมาด้วยก็แค่นั้นเหมือนกันถ้าถามว่าทำไมเสื้อผ้าของเธอยังอยู่ในตู้เสื้อผ้าของผม ผมก็จะบอกว่าผมขี้เกียจเก็บออก มันเสียเวลา ก็แค่นั้นเรื่องมันก็แค่นั้น ไม่เห็นมีอะไรมากมาย“ดิน!” แหวนแหวเสียงใส่ผม ไม่แปลกที่เธอจะหงุดหงิด เพราะผมไม่อธิบาย ก็ผมขี้เกียจพูดกับเธอและอีกเหตุผลที่โมโหก็คงเพราะ ผมจองห้องพักแค่ห้องเดียวจะจองเยอะทำไม เสียดายเงิน ถูกไหมครับเมื่อก่อนเคยนอนด้วยกันแทบทุกคืน เดี๋ยวนี้จะฝืนนอนด้วยสักคืนสองคืนจะเป็นไรไป“ไปห้องกัน” ผมเดินนำหน้าไปยังห้องพัก“…” แน่นอนอยู่แล้วว่าคนดื้อรั้นอย่างแหวนจะยืนนิ่ง ๆเธอมีนิสัยชอบต่อ

“อื้อ ทำอะไร” แหวนพูดเสียงยานคาง เธอแทบไม่ได้สติแล้วในตอนนี้ ผมเองก็เช่นกัน รู้แค่ว่าอยากจะทำ อยากทำตามที่ใจคิด อยากปลดปล่อยอารมณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้“ทำเรื่องที่เราเคยทำไง” ผมยิ้มให้เธอพร้อมกับถอดเสื้อออก เปลือกตาที่เหมือนจะปิดสนิทคงไม่รู้หรอกว่าผมยิ้มอ้อ! ตอนนี้ผมอุ้มเธอมาวางที่เตียงแล้ว ก่อนหน้าที่ผมจะถอดเสื้อ ผมก็ถอดกางเกงของแหวนออกด้วยการหว่านล้อมให้เคลิบเคลิ้มกับรสจูบบวกกับความเมาเธอก็คงไม่รู้ตัวหรอกว่าตอนนี้ร่างกายส่วนล่างของเธอไร้เสื้อผ้าห่มกาย“แต่เราเลิก…อื้อ” ก็ยังมีสติเล็กน้อยพอที่จะบ่ายเบี่ยง แต่ผมที่แรงเยอะกว่าจับกดข้อแขนและปิดเสียงเธอด้วยการป้อนจูบจูบแบบที่ตอนเป็นสามีภรรยากันผมไม่เคยเริ่ม ไม่สิ ไม่ใช่แบบนั้น เมื่อก่อนเราไม่เคยจูบกันเลยต่างหากกับบางเรื่องถ้าพูดไปแล้วไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาอย่าพูดเลยจะดีกว่าเงียบแล้วทำดีกว่าพูดพร่ำให้ปวดหัว หงุดหงิดเสียอารมณ์ ผมหมายถึงแหวนที่กำลังจะปฏิเสธผมนะ“ชู่ว์...” เก็บเสียงหวาน ๆ ไว้ครางชื่อดินดีกว่าแหวน คือสิ่งที่ผมจะสื่อ แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป เพราะว่าผมกำลังสนใจหน้าอกของเธอ หลังจากที่ผมถลกเสื้อของเธอขึ้นเธอไม่ใช่สาวอวบ ไม่ใช่ผู้หญ

สองวันต่อมา…“วันจันทร์จะเข้ามารับ” รถเลี้ยวเข้าคอนโดดินก็บอกกล่าวถึงวันจันทร์ที่จะมาถึง“ไปเองได้” เข้าบริษัทไง ฉันต้องไปทำงานเป็นผู้ช่วยของดินไปก่อนพร้อมไม่พร้อมก็ต้องพร้อม“ดินเป็นเจ้านาย”“หมายถึง?”“เจ้านายสั่งได้” อ้อ ฉันเข้าใจความหมายแล้ว วางอำนาจไง“ตามใจแล้วกัน” ฉันเปิดประตูลงจากรถ“เย็นนี้ยังไง” ดินคว้าข้อมือของฉันไว้ เย็นที่ว่าหมายถึงวันเกิดของเรซ“ไป” ไม่ไปได้ไง วันเกิดเรซนะน่ะ เรซอุตส่าห์ไม่รับแขก แต่แขกบางคนก็มาร่วมงาน“กี่โมง”“อะไร”“จะออกกี่โมง จะมารับ”“ไม่ต้อง...ยังไม่รู้เลย ถ้ายังไงเดี๋ยวทักไปบอก” ก็กะว่าจะปฏิเสธนั่นแหละ แต่หันไปเจอสีหน้าตายด้านของดินไง ก็เลยได้เปลี่ยนคำพูด“อืม”“แล้วเสื้อผ้าแหวนอะ” ฉันถามถึงเสื้อผ้าที่มันอยู่ในกระเป๋าของดิน เสื้อผ้าที่ดินเตรียมไปให้ฉันด้วย“ไปแบบไหนกลับแบบนั้น” ดินมองหน้าฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย เสื้อผ้าก็ของฉัน ถึงจะเป็นเสื้อผ้าสมัยก่อนก็เถอะ แล้วเขาเป็นบ้าอะไรถึงทำแบบนี้“อืม” จะให้ฉันพูดอะไรได้ล่ะ ขี้เกียจจะทะเลาะแล้ว “ไปนะ”จากนั้นฉันลงจากรถปิดประตูรถให้ดิน เขาจะได้รีบไปสักทีช่วงสองสามวันที่ผ่านมา หลาย ๆ อย่างระหว่างฉันกับดินเ

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเลยจ้า เพราะรอบนี้ฉันอยู่เฉย ๆ มีแต่ดินที่เข้าหา พวกแกรู้ไหมว่าเราสองคนจูบกันแล้วนะ และแน่นอนว่าฉันไม่ใช่คนเริ่ม” ฉันแสดงท่าทางเหมือนว่าเขินอายซะมากมาย ใครที่เกลียดฉันอยู่ ได้เห็นแบบนี้คงจะหมั่นไส้น่าดู“ห๊ะ! จะ จูบงั้นเหรอ” ฟองตกใจยกใหญ่“ใช่ มันถือเป็นการเริ่มต้นความหวังที่ดีนะ” ฉันยิ้มเหมือนปลื้มปริ่ม เหมือนกับสาวน้อยเพิ่งพบรัก“หวังลม ๆ แล้ง ๆ น่ะสิ”“แกว่าอะไรนะญ่า” ฉันได้ยินที่ญ่าพูดชัดเลย ถึงแม้ว่าเธอจะพูดงึมงำก็เถอะ ก็ฉันตั้งใจดูปฏิกิริยาของทั้งสอง จึงจับสังเกตตลอดเวลาไง“ฉันบอกว่า ก็ดี ขออย่าเป็นหวังลม ๆ แล้ง ๆ ก็แล้วกัน ฉันไม่อยากให้แกเสียใจอีกแล้ว” ก็ถือว่ามีความอดทน และตอแหลใช้ได้อะนะ“ไม่ต้องห่วง เย็นนี้ดินก็จะมารับฉันไปงานวันเกิดเรซ ไหนเราจะได้ทำงานร่วมกันอีก บางทีการใกล้ชิดครั้งนี้อาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับความสัมพันธ์ของฉันกับดิน” ฉันเอ่ยด้วยความมั่นใจ และแสดงท่าทางเพ้อฝันเต็มที่“อะไรกัน แกมั่นใจขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าที่ไปพักผ่อนมาน่ะ พักห้องเดียวกันนะ” ฟองทำหน้าสงสัยใส่ฉันคงต้องขอบคุณความอยากรู้อยากเห็นของฟองอีกครั้งที่ทำให้ฉันได้พูดเรื่องพวกนี้อย่างเต