All Chapters of BAD GUY ex-husband แหวนของดิน: Chapter 91 - Chapter 100

กลับมาจากทานข้าวกลางวันเราสองคนก็มานั่งทำงานที่บริษัทต่อ ฉันน่ะนั่งอ่านเอกสารต่าง ๆ และตอนนี้อ่านหมดแล้ว ก็เลยพยายามกดโทรหานาฟ ส่งข้อความไปด้วยเช่นกัน แต่ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เลย คือมันก็สักพักแล้วแหละที่ฉันจ้ำจี้จ้ำไชกับโทรศัพท์ด้วยความที่นึกขึ้นมาได้ทีไรก็เกิดความโมโหและตอนนี้ฉันก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้“ดิน”“…” ทำเฉย เหมือนไม่ได้ยินฉัน คือต้องได้ยินไหมอะ เรานั่งไม่ไกลกันเลยนะ“ดิน”“...” เงียบ ก้มหน้าอ่านเอกสารบนโต๊ะ“ดินได้ยินแหวนเรียกไหมอะ” ไม่ได้ยินนี่คือต้องหูหนวกแล้วเถอะ แต่เขาไม่ใช่คนหูหนวก เขามันคนกวนประสาท“ดิน!” ฉันเพิ่มเสียง นั่งจ้องหน้าเขาด้วย“ถ้าเป็นเรื่องที่คิดว่าจะขอร้องเพื่อนดิน เพื่อนแหวนต้องลงทุนกว่านี้นะครับ” แล้วเขาก็พูดมา พูดโดยไม่ได้เงยหน้าจากกองเอกสารเข้ามานั่งอยู่ในสมองฉันหรือไง ถึงได้รู้ว่าฉันเรียกทำไม หรือเพราะเขารู้นิสัยฉันหมดแล้ว ก็เลยเดาทางออก“ลงทุนยังไง” ฉันถามเสียงเรียบ อะไรคือเรียกว่าการลงทุนสำหรับดิน“เรื่องประมาณไหนล่ะ เล็กน้อย ปานกลาง ใหญ่มาก” ก็นั่นแหละ ยังพูดโดยไม่มองหน้าฉันอีกเช่นเคย วางท่าประมาณว่าเราต้องพึ่งพาเขานะ เราต้องแคร์เขานะเออ!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ดินนั่งมองหน้าฉันแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ ในขณะที่ฉันจัดแจงกับเสื้อผ้าที่หลุดรุ่ยและน้ำกามที่ไหลเลอะ“ไหนคุณเมียบอกมาครับว่าอยากได้อะไร” ดินยิ้มหวาน จากสายตาที่มองฉันเหมือนว่าเขารู้อยู่แล้วว่าฉันอยากได้อะไร“แหวนอยากเจอนาฟ ดินช่วยหาทางให้นาฟยอมมาเจอแหวนหน่อย” นี่แหละเรื่องที่ฉันยอมให้ดินเอาเปรียบฉัน เพราะนาฟเลย ตัวการทำให้ฉันเจอแบบนี้“เจอทำไม ไอ้นาฟมันมีเมียแล้ว นึกเสียดายมันหรือไง”“ขุดทำไม ถ้าชอบแหวนคงตกลงคบกับนาฟตั้งแต่นาฟตามจีบแล้วไหม”“...” น่ะ เราวกกลับมาเรื่องนี้กันได้ไง พอมาพูดเรื่องนี้มันก็ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องต่าง ๆ ที่ฉันกับนาฟรวมหัวกันทำน่ะสิ ถ้าฉันไม่วางยาดิน ป่านนี้ดินคงรักกับน้องคนดี และบางทีฉันอาจจะเป็นคนที่ต้องลงเอยกับนาฟซะเอง คงไม่เกิดการสลับคู่แบบนี้ที่ดินเงียบไปเพราะเขาคิดแบบนี้หรือเปล่านะ พูดกันตามตรงเรื่องนี้มันคือความผิดพลาดที่ฉันยังฝังใจจนถึงทุกวันนี้นะ ถึงดินกับน้องคนดียังไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่มันก็เหมือนฉันไปพรากโอกาสที่ดินจะสารภาพรัก“เดินมานี่หน่อย” ดินกวักมือเรียกฉันพร้อมสีหน้าจริงจัง ตอนนี้เขานั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวสองขาฉันก้าวเดินไปหาดินเพราะ

“เมียสั่งว่ะ” ดินบิดยิ้มเล็กน้อยคล้ายว่าจำใจทำ แต่จริง ๆ ฉันว่าเขาน่ะสะใจ เพียงแค่เก็บอาการจากนั้นดินก็เริ่มการทรมานนาฟด้วยการดึงที่หนีบผ้าออกจากหูข้างซ้ายก่อน ต่อมาก็หูข้างขวา แก้มสองข้าง คิ้ว จมูก และอันสุดท้ายคือปาก เริ่มที่ปากบนก่อน และก็ปากล่าง เป็นอันสิ้นสุด ระหว่างที่ดินดึงนาฟก็ร้องโอดครวญไปด้วย“ไอ้เพื่อนเวร มึงนี่มัน...” นาฟต่อว่าและเอากระจกมาส่องสำรวจใบหน้าตัวเอง“เมียกูสั่ง” ดินตอบหน้านิ่ง“ไหนมึงบอกแหวนไม่มา”“เมียกูสั่ง” พูดเป็นคำเดียวหรือไง ทีอยู่กับฉันพูดอะไรนักก็ไม่รู้“มึงนี่มันเหี้ยจริง ๆ รู้งี้กูไม่ช่วยมึงดีกว่า”“...” ดินทำเฉย เฉยแบบฉบับของดินนั่นแหละ แบบที่คนพูดนึกว่าพูดอยู่คนเดียว“แหวนครับ แหวนครับอย่าโกรธนาฟเลยนะครับ นาฟโดนบังคับ ถ้านาฟไม่โดนบังคับนาฟไม่มีทางหักหลังแหวนอยู่แล้ว” นาฟหันมาอ้อนฉันแทน อย่างนาฟอะนะโดนบังคับ โดนเงินล่อมากกว่าน่ะสิ“ไม่ต้องเลย คนทรยศเราไม่พูดด้วย”“โถ่แหวน ก็หายกันแล้วไง แหวนเอาคืนนาฟแล้วไงครับ”“มันคุ้มกับการที่แหวนโดนกักขังแบบนี้เหรอนาฟ” ฉันบุ้ยหน้าไปมองดิน“คุ้มสิ ก็แหวนเคยอยากได้มันเป็นผัวนี่ นี่ไงคุ้มเลย”“นาฟ ดินตอนนี้ไม่ใช่แบบ

วันงานแต่งน้ำใจคือวันนี้ ฉันแวะมาที่บ้านเพื่อใส่เครื่องเพชรติดตัวเล็กน้อยตามที่แม่ได้โทรไปบอก แม่บอกว่า ‘รู้ว่าแหวนไม่ชอบใส่ แต่ใส่เพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้แม่หน่อย อย่าลืมสิว่าแหวนทำงานที่บริษัท’ฉันก็เลยตามใจแม่ เพื่อให้แม่สบายใจ แม่จะได้ทำตามที่ฉันขอบ้าง เพราะว่าแม่น่ะไม่ค่อยสบาย ฉันจึงขอร้องให้แม่ไปหาหมอ เผื่อว่าเป็นโรคอะไรร้ายแรงจะได้รีบรักษา ซึ่งแม่ก็รับปากฉันเป็นมั่นเป็นเหมาะ“แม่ฝากแสดงความยินดีกับน้ำใจด้วยนะแหวน” หลังจากแม่เชยชมการแต่งตัวของฉันเป็นที่เรียบร้อยก็ถึงเวลาเดินทาง“ค่ะแม่” ฉันเดินเข้าไปกอดแม่ “แหวนรักแม่นะคะ”“แม่ก็รักแหวนลูก” แม่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนการแสดงออกว่ารักแม่ ฉันเลือกที่จะทำตั้งแต่ที่ได้ปรับความเข้าใจกับแม่ในครั้งนั้น แล้วยิ่งมาเจอเหตุการณ์ที่พ่อจ้างคนมาหวังจะฆ่าแม่ ฉันยิ่งเข้าใจตัวเองมากขึ้นว่าตอนนี้ตัวฉันเหลือแม่แค่คนเดียว เพราะฉะนั้นถ้าอยากทำอะไรให้ท่าน ฉันก็จะลงมือทำทันที ไม่รีรอให้เวลามันผ่านไปเฉย ๆ“แต่งเต็มขนาดนี้ อย่าได้คิดเดินห่างกันเชียว” เข้ามานั่งในรถเสียงของคนทำหน้าที่สารถีก็เอ่ยเพื่ออยากจะมีบทฉันปรายตามองดิน ที่พูดออกมาน่ะ ไม่ดูตัวเองบ้างเ

“ดิน แหวนกลัว” แหวนมองหน้าผมด้วยดวงตาที่สั่นระริก ภาพเบื้องหน้าที่ชุลมุนวุ่นวายผมก็พอเข้าใจได้ว่าเธอน่าจะตกใจกลัวกับการจากไปของเพื่อนดวงตาที่น่าสงสารของเธอ ทำให้ผมรู้สึกไม่ดี ผมดึงเธอเข้ามากอดด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นไรนะ แหวนไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ดินอยู่ตรงนี้ เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน”อาการกลัวของแหวนดูน่ากลัวกว่าครั้งที่เจอศพหวาย ที่เป็นแบบนี้คงเพราะเธอเห็นน้ำใจตายต่อหน้าต่อตา“อึก อึก ฮือ ดินอย่าทิ้งแหวนนะ อย่าทิ้งแหวน ห้ามทิ้งแหวนนะ…” เธอร่ำไห้ก่อนที่หมดสติไป ผมตัดสินใจอุ้มแหวนขึ้นแล้วพาเธอเดินออกจากงานแต่งของน้ำใจ งานแต่งที่เจ้าสาวใช้ปืนกรอกปากตัวเองดับบนเวทีระหว่างทางขับรถกลับคอนโด ผมนั่งคิดถึงเรื่องของน้ำใจไปพลาง ๆ ผมรู้ว่าน้ำใจจำยอมแต่งงาน คิดว่าเธอแต่งเพราะขัดผู้ใหญ่ไม่ได้ แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำเรื่องใหญ่โตแบบนี้ ซึ่งพอคิดทบทวนดูดี ๆ เธอที่โดนกระทำมามากมาย โดนข่มเหงทั้งร่างกายและจิตใจ เห็นคนที่รักถูกทรมาน เห็นเขาตายไปต่อหน้าต่อตาแบบนั้น ก็ไม่แปลกอะไรเลยที่จิตเธอจะไม่ปกติแต่ถึงขั้นเกลียดลูกสาวตัวเองอันนี้มันก็เกินไป ฆ่าตัวตายก็ว่าบาปมาก แล้วนี่เธอฆ่าตัวตายต่อหน้าเด็ก สร