Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

98

เสี่ยวชิวของท่านแม่ทัพ บทที่ 7

เสี่ยวชิวของท่านแม่ทัพ บทที่ 7 หลายคืนผ่านไป อนุจางอวี้ยืนรินชาด้วยมือสั่นเทา ดวงตาแผดเผาในทุกคราวที่เห็นเสี่ยวชิวเดินกะเผลกแต่ใบหน้ากลับแดงผ่องออกมาจากเรือนหลังเล็กร่องสวาทของอนุคันยุบยิบ อ้างว้างไร้ชายและท่อนลำที่เคยได้ซ่านเสียวตอนนี้ตำแหน่งอนุข้างเคียงกลายเป็นเพียงเงา แม่ทัพหลี่ไม่เคยเรียกนางอีกเลยทว่าในคืนนี้ นางจะไม่ทนอีก หากท่านแม่ทัพไม่เห็นใจข้า ข้าจะออกไปหาที่ระบายความเงี่ยนนางลอบออกจากเรือนกลางดึก ไปยังคอกม้าด้านหลังจวน กลิ่นฟางและม้าผสมเหงื่อลอยคลุ้งที่นั่นมีบ่าวชายชื่ออาไฉ วัยยี่สิบต้นๆ ร่างกำยำสูงใหญ่ นางจ้องมาหลายวัน ยิ่งเห็นความใหญ่ที่ถูกปิดด้วยผ้า ความซ่านพุ่งข้างใน“อนุจาง...” อาไฉมองอย่างสงสัยทว่าอนุจางอวี้ไม่พูดพร่ำ คว้าคอเสื้อเขา ดึงเข้าไปในมุมมืดของคอกม้า เอามือเล็กล้วงลงกางเกง จับท่อนเอ็นแข็งที่ตุงขึ้นทันที“ข้าทนไม่ไหว เจ้าต้องช่วยข้า อาไฉ”“แต่ อนุจาง...”นางผลักอาไฉนั่งบนกองฟาง ถอดกระโปรงออก ร่างสูงโปร่งเปลือยเป
Read More

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 1

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 1 วิ้ดดดวิ้วววว.....เสียงสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านตรอกเล็กๆ กลางเมืองหลวง พื้นดินล้วนกลาดเกลื่อนด้วยสีส้มแดงของใบไม้ที่ร่วงหล่นปริออกจากลำต้นทุกย่างก้าวของบุรุษที่เข้าใกล้ตรอกนั้นล้วนเต็มไปด้วยเสียงกระซิบว่ากันว่า...ที่สุดปลายตรอกแห่งนี้มีห้องเช่าเก่าแก่ห้องหนึ่ง ซ่อนความลับไว้อย่างแนบเนียน มีเพียงเสียงกระซิบกล่าวขานบอกเล่าต่อกันเท่านั้นห้องเช่าแม่นางไป๋สถานที่ที่เสียงเล่าลือก่อกำเนิด บ้างกล่าวว่าที่แห่งนี้คือสถานที่ช่วยให้บุรุษหนุ่มสอบผ่านซิ่วไฉ่ได้อย่างน่าอัศจรรย์ บ้างเล่าลือถึงความงามเจ้าของห้องเช่า หญิงสาวลึกลับและงดงามราวกับเทพธิดาหากผู้ใดเดินผ่านไปจะพบเห็นป้ายไม้เก่าแก่ห้อยอยู่เหนือประตู ถูกขีดเขียนด้วยลายมือหนักแน่นของบุรุษ อักษรเพียงสั้นๆ ว่า "ห้องเช่าแม่นางไป๋"ตัวอักษรบนป้ายจางลงตามกาลเวลา ทว่าเสน่ห์ของที่แห่งนี้กลับยิ่งเพิ่มพูนในทุกค่ำคืน แสงเทียนจากหน้าต่างห้องชั้นบนส่องสลัวราวกับบอกเป็นนัยว่า ความลับบางอย่างกำลังรอผู้มาเยือนให้
Read More

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 2

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 2 “คุณชาย! หากนายท่านรู้เข้าบ่าวคงถูกเฉดหัวออกจากจวน”“ฉะนั้น จงอย่าให้รู้ รีบกินรีบไปเถิดเดี๋ยวจะค่ำเสียก่อน”หวังฉางจ้วงข้าวเข้าปากรีบร้อน ตัวเขาเอาแต่ร่ำเรียนมิเคยได้ลิ้มลองรสสตรีเพศ มาสอบจอหงวนในครานี้หากได้ลองสตรีควบคู่ไปด้วย คงทำให้เขากลายเป็นบุรุษมากประสบการณ์ขึ้นอีกอักโขความคิดของหวังฉางมีเพียงเท่านี้ในแรกเริ่ม แต่พอได้เดินลึกเข้ามายังตรอกถนนทิศใต้ วังเวงและเปล่าเปลี่ยวพลันฉุกคิดได้ว่า หรือตัวเขาจะไตร่ตรองน้อยนิดเกินไปถนนเส้นเล็กราวกับมิค่อยได้มีผู้คนสัญจร ทั้งเงียบสงัดวังเวงทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะบ่ายคล้อยเท่านั้น ยิ่งเดินลึกสองข้างทางยิ่งมีต้นไผ่หนาแน่น“คุณชาย แปลก ๆ นะขอรับ”หวังฉางเองก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน แต่ไม่ได้พูดออกมาเพราะเกรงว่าบ่าวจะนินทาตนว่าตัดสินใจผิดพลาดแล้วยังใจเสาะ จึงจำใจเดินต่อไม่รอฉงไหแต่เพียงไม่นานนักหลังจากกังวลใจ ประตูรั้วเล็กทำจากไม้กระดานแผ่นใหญ่เก่าและโทรม ปรากฏตรงหน้าพร้อมป้ายด้านบน เขียนด้วยลายมืองดงามยิ่ง
Read More

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 3

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 3 แสงโคมไฟสีนวลสาดส่องลงมายังพื้นห้องเล็กบนชั้นสองของห้องเช่าแม่นางไป๋ไม่น่าเชื่อว่าหวังฉางในเวลานี้ รู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจเต้นรัวเดินไปเดินมานั่งไม่ติด บ่าวรับใช้ลงไปพักผ่อนด้านล่างนานแล้วแต่แม่นางไป๋ยังไม่ขึ้นมาชั้นบนเขาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จะอ่านหนังสือท่องตำรายังไท่อาจกระทำได้ จะนอนก็ไม่อาจฝืนข่มตา จึงเดินกลับไปกลับลากฝีเท้าเกิดเสียง กระทั่ง..ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูไม่ดังมากนักแต่ทำให้บุรุษเช่นเขาสะดุ้งก่อนจะรุดไปเปิดโดยไว“ท่านมาช้า”คำกล่าวแรกหลุดออกมาทำให้แม่นางไป๋ขยับมุมปากอมยิ้มเบา ๆ ทำให้หวังฉางเองหน้าเจื่อนลง จดจ้องดวงหน้างดงามยิ่งและรอยยิ้มที่ทำให้เขาชีพจรเต้นแรงขึ้นไม่รู้ตัว นางก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในห้องพร้อมปิดประตูตามหลัง“ข้าแค่ต้องเตรียมตัว”“สตรีงดงามเช่นท่าน เหตุใดต้องเตรียมตัว”หวังฉางกวาดตามองนาง ชุดในคืนนี้สีแดงแต่มิใช่ชุดเดียวกับเมื่อกลางวัน เนื้อผ้าบางกว่าและทิ้งต
Read More

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 4

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 4 แม่นางไป๋รูดท่อนเนื้อในมือสาวจนลำแกร่งแข็งชันตวัดเรียวลิ้นบนปลายหัวหลายครั้งแล้วจึงยืดกายหันหน้ากลับไปหาหวังฉางในยามนี้หวังฉางนอนหงายบนเตียงโดยมีเรือนร่างอ่อนหวานนั่งคร่อมกลางลำตัว เนื้อนมใหญ่เต่งตึงป้านใหญ่สีแดงสด หัวนมแข็งและใหญ่จนชายหนุ่มสูดลมหายใจกอบนมขยำเต็มแรง สูดปากเมื่อสัมผัสปลายถอกพบว่าถ้ำน้ำแม่นางไป๋กำลังจะผลุบกลืนกินท่อนเนื้อยาว“อ่า แม่นางไป๋ อ๊าร์”หวังฉางเริ่มร้องไม่เป็นศัพท์ อาการเสียววาบตลอดหัวถอกจนถึงโคนใหญ่เมื่อโพรงถ้ำเล็กนุ่มเลื่อนไถลลงครอบครองทีละน้อยแม่นางไป๋เองรู้ว่าชายหนุ่มด้านล่างยังเป็นหนุ่มบริสุทธิ์ จะกระทำการเร่งรัดก็ใช่ที่ มิเช่นนั้นหวังฉางจะเจ็บได้ ถึงเคลื่อนโพรงถ้ำกลืนกินมังกรหยกเชื่องช้าค่อยลดช่องทางสวาทลงทีละน้อย ให้หัวทู่ไวสัมผัสรับรู้ความเรียบลื่นและหวานฉ่ำจากธารน้ำธรรมชาติ“แม่นางไป๋ ข้า อ่า มัน อ๊าร์”หวังฉางเผลอกำนมแม่นางไป๋จนแน่น ซาบซ่านจนสะท้านทั้งร่าง นิ้วเท้าเกร็งแทบหงิกหงอ เขาอยากโก่งตัว ต้องการกระแทกลำแ
Read More

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 5

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 5 ในช่วงหัวค่ำกลางเรือนหลังเล็ก เสียงกิ่งใบไผ่นับร้อยต้นคล้ายพร้อมเพรียงกันเสียดสีตัวเองจนเกิดเสียงน่าฟังราวเครื่องดนตรีกู่ฉินโบราณหวังฉางสงบนิ่งเหม่อมองทอดสายตาไปยังขอบฟ้าที่บัดนี้มืดมิดสนิท แล้วผ่อนคลายร่างจากการตึงเครียด สะบัดชายผ้าออกเดินไปยังห้องนอนแม่นางไป๋ ซึ่งตั้งอยู่อีกเรือนด้านหลังแยกจากเรือนใหญ่เขาลงฝีเท้าบนหินเรียบก้อนใหญ่ที่ถูกฝังบนพื้นดินเพื่อทำทางเดินทอดยาวไปยังเรือนหลังเล็กกลางป่าไผ่สีเขียว ประดับทางเดินด้วยแสงสีเหลืองนวลตาจากโคมไฟหลายสิบโคม“เสี่ยวหลาง”“หวังฉาง”ชายหนุ่มทั้งสองยังมองหน้ากันแต่มิได้พูดอันใดต่อกัน ยืนนิ่งรอคอยกระทั่งได้กลิ่นกำยานหอมกรุ่นลอยมาพร้อมเรือนร่างของสตรีสวมชุดแดง ในมือคือตะเกียงเล็กจุดกำยาน ต้นกำเนิดกลิ่นอันน่าภิรมย์“เชิญพวกท่านทางนี้”แม่นางไป๋พาออกเลี้ยวไปยังทางเล็กด้านหลังเรือนจนพบว่าเป็นชานพักไร้หลังคา ปูผ้าแพรสีแดงตรงกลางพื้นไม้ มีเสาไม้ตั้งอยู่และตั่งนอนไม้ตัวยาวโค้งมนรูป
Read More

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 6

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 6 หวังฉางประคองกรอบหน้าแม่นางไป๋คร่อมร่างบนดวงหน้า เสือกท่อนเนื้อใส่ต่อเนื่องแหงนเงยมองด้านบนท้องฟ้าด้วยนัยน์ตาหรี่ปรือการเดินทางในครานี้ทำเขาได้พบพานกามกิเลส ตัณหาราคะ และมันได้เปิดเปลือยบางสิ่งภายในของเขาระเบิดออกค่ำคืนนี้ ปากอุ่นร้อนของแม่นางไป๋ถูกเขากระทำจนบอบช้ำอย่างที่เขายินดียิ่ง ต้องการเห็นขอบปากนางชอกช้ำเพราะลำดุ้นแกร่ง จึงเสือกใส่ตอกลงไม่ผ่อนแรง มือไขว้คว้าอกอวบอิ่มบีบขยำจนเนินนมนางบี้แบน“อ่า แม่นางไป๋”เขาเหลียวมองท่อนเนื้อเสี่ยวหลางเมื่อได้ยินเสียงครางดัง ลำใหญ่แข็งและโป่งพองราวกำลังสุขสม เขาก็เช่นกัน“อึก อึก”เสียงหวานยังทำได้เพียงอึกอักเพราะหวังฉางไม่ยอมปล่อย เขาหมายใจแล้วว่าในคราวนี้จะปลดปล่อยในโพรงปากนาง ไม่สนใจว่านางจะเป็นเช่นไร เสือกกายลงตอกลำมิดจนพวงแฝดกระทบจมูกโด่งรั้น กดนิ่ง“อ่า แม่นางไป๋ ข้าจะแตกน้ำ อ๊าร์”หวังฉางครางกระเส่าแรง ซ่านซาบสะท้านจนถึงปลายเท้า ยามนี้ทรวงอกกระเพื่อมหอบหายใจแรง ชีพจรเต้นรัวเพราะก
Read More

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 7

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 7 หน้าแกร่งดูแล้วหล่อเหลาทั้งที่แข็งกร้าว ริมฝีปากหนากว้าง หากเขายิ้มแย้มสักเล็กน้อยคงทำให้ใบหน้าสว่างไสวน่ามอง“ข้าอิ่มแล้ว” แม่นางไป๋วางตะเกียบ ขยับร่างเล็กลุกขึ้น “พวกท่านวางถ้วยชามไว้ได้เลย พรุ่งนี้เช้าข้าจะจัดการเก็บล้างเอง ขอตัวก่อน”เรือนร่างอรชรบอบบางพลิ้วไหวยามนางหมุนกาย ปลายแขนเสื้อยาวสีแดงสะบัดพร้อมกับเส้นผมยาวสยายกลางแผ่นหลังนางไม่รู้เลยว่าสายตาของบุรุษนิรนามเพ่งจับจ้องนางทุกก้าวย่างจนลับสายตา ค่อนดึกเสียงจิ้งหรีดเรไรเริ่มลดเสียงลงจนเกือบเงียบงัน คงเหลือเพียงเสียงลมพัดป่าไผ่กิ่งไม้เสียดสีแม่นางไป๋ยังนั่งเล่นนอกชานเรือน สางผมท่ามกลางแสงตะเกียงเพียงหนึ่งดวง แล้วพลันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าย่ำขึ้นเรือน“แม่นางไป๋”เป็นบุรุษนิรนามคนนั้น“ท่านมิควรขึ้นเรือนของหญิงอื่นที่มิใช้ภรรยาตนในยามวิกาล”คำแดกดันคงไม่เข้าหูของชายร่างสูงใหญ่ เพราะเขายังก้าวอย่างมั่นใจด้วยหมายว่าคืน
Read More

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 8

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 8 “อ่า อ๊ารร์”เขายืดกายตรงดันต้นขาเรียวเล็กไว้ยกสูง ดันให้นางเปิดหน้าขาแล้วกดนิ่งเพื่อรองรับการโจนจ้วงอันรุนแรงสะโพกสอบส่ายกระทุ้งเสียบและเสยลำดุ้นยาวสัมผัสติ่งเนื้อสั่นระริกในทุกคราวที่โคนเนื้อกระทบ น้ำหวานเหนียวใสหลั่งรินชโลมท่อนรักลื่นสะดวก“อ่า ท่านพี่”นางแอ่นบิดตัว หลายต่อหลายบุรุษที่เคยสัมผัสมิเคยมีใครทำให้นางรู้สึกเช่นนี้อาจเพราะบุรุษด้านบนมิได้บรรเลงเพลงกามเพียงตัณหา เขาโหมอารมณ์รักใคร่ที่มีต่อภรรยาถ่ายทอดลงสู่สังเวียนสวาท แรงกระแทกกระทั้นจึงได้หนักหน่วงอย่างที่ชายหนุ่มผู้หนึ่งพึงโหยหาร่างสตรี“อ่า เซียงเอ๋อร์ อืมมม”ทุกคราวเขากระเส่าครางเรียกชื่อภรรยา ยิ่งล้วงทะลวงลึกเขายิ่งคล้ายจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ดิบเถื่อนทั้งรักและปนเปื้อนราคะมือเคล้นเนินทรวง ดึงยอดหัวนมให้พุ่งทะยานจนร่างเล็กร้องเจ็บ แอ่นอกยืดตามแรงดึงของชายไร้ชื่อเขากดเนินสาวด้วยฝ่ามือ เลื่อนนิ้วลงร่องเนื้อขยี้เม็ดกระสัน ลากน้ำเหนียวละเลงจนทั่ว“อ่า ข้า อืม ร่องรูเจ้าทำข้าเสียวซ่าน อ
Read More

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 9

ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 9 “ข้าว่า แม่นางไป๋เองคงมีใจชื่นชอบ ต้องการสอนสั่งบุรุษหน้าใหม่ให้รู้จักความสุข แบ่งปันความสุขให้ฝ่ายหญิง”“พวกเจ้ามัวแต่จับกลุ่มนินทาข้าหรือไร”เสียงหวานใสแม่นางไป๋ดังขึ้นทำให้บุรุษทั้งสามแปลกใจจนหน้าเหวอ ตั้งตัวไม่ติด เพราะจริงดั่งที่แม่นางไป๋เอ่ยเย้า พวกเขากำลังนินทานางจริง ๆ“แม่นางไป๋ พวกข้าเพียงอยากรู้” หวังฉางรีบกล่าวแก้ตัว“ไม่ต้องแก้ตัวไปหรอก ข้าไม่ถือสาเสียหน่อย”แม่นางไป๋พาเรือนร่างอวบอิ่มและมากราคะเข้ามาใกล้ พร้อมด้วยกลิ่นหอมบางอย่างที่แนบติดผิวกาย นางเยื้องย่างจนถึงโต๊ะหินสะบัดปลายแขนเสื้อพลันหวังฉางสะท้านวูบ“แม่นางไป๋...” เสียงหวังฉางกระเส่าขึ้นทันทีแล้วเบิกตากว้างจ้องหน้านาง“พวกท่านได้กลิ่นหรือไม่”เสี่ยวหลางพยักหน้าก่อนจะสูดดมเข้าปอดจนลึกยิ่งพาให้กายบุรุษซ่านจดปลายเท้า“กลิ่นนี้มันหอมรัญจวน ข้ารู้สึกสงบและซาบซ่าน ทั้งยังปลุกท่อนเนื้อตื่นตัวจนแข็งชัน”&l
Read More
Dernier
1
...
5678910
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status