นั้นทำให้เธอใจเต้นแรง เธอตอบกลับสั้นๆ ว่า "ค่ะ" แต่ในใจเธอกรีดร้องอยากขว้างโทรศัพท์ทิ้งบ่ายนั้น หลังเลิกเรียน น้ำหนึ่งถูกเพื่อนชายคนเดิมชวนไปคาเฟ่ใกล้มหาวิทยาลัย เธอลังเลแต่ก็ยอมไป เพื่อพิสูจน์ตัวเองว่าเธอยังมีชีวิตปกติ"สนุกจังเลย น้ำหนึ่ง ยิ้มบ่อยๆ นะ"เพื่อนชายเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเล่นๆ แต่จู่ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนมีสายตาคมกริบจับจ้องเธอหันไปมอง แล้วก็เห็นภีมยืนอยู่หน้าร้านคาเฟ่ ชุดเสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงสแล็คสีเข้ม ทำให้เขาดูสุขุมเหมือนหมอทั่วไป แต่ดวงตาเขามืดมิดด้วยความโกรธ"ขึ้นรถ เดี๋ยวนี้" เขาเดินเข้ามาจับข้อมือเธอแน่น ดึงเธอออกจากร้านโดยไม่สนใจสายตาเพื่อนๆ ที่มองตามอย่างงุนงง"คุณทำอะไรคะ! ปล่อยฉัน!" น้ำหนึ่งดิ้นรน แต่เขากดเธอลงเบาะรถ แล้วขับออกไปด้วยความเร็ว"เธอคิดว่าฉันจะยอมให้ผู้ชายอื่นมาแตะต้องเธองั้นเหรอ? เธอเป็นของฉัน น้ำหนึ่ง" เสียงเขาเย็นชา แต่แฝงความหึงหวงที่เดือดพล่าน เธอตัวสั่น กลัวแต่ก็โกรธ"ฉันไม่ใช่ของใครทั้งนั้น! คุณหยุดตามฉันได้แล้ว!"แต่คำพูดของเธอกลับทำให้เขาหัวเราะเบาๆ มือข้างหนึ่งเลื่อนมาลูบต้
Read more