Semua Bab เมียเด็กผู้การแสนร้าย (ผู้การสันต์:ชมจันทร์): Bab 71 - Bab 80

"อย่างที่ชมเคยบอกจ้ะว่าชมไม่ใช่เมียผู้การ ทุกอย่างมันคือความผิดพลาด เพราะฉะนั้นผู้การคงไม่ยินดีหากชมท้อง คุณหญิงพอจะช่วยให้ชมไปอยู่ที่อื่นแบบที่ผู้การหาไม่เจอได้ไหมจ๊ะ""เกิดอะไรขึ้น ขยายความมากกว่านี้หน่อยฉันไม่เข้าใจ" "ความจริง..ผู้การมีเมียและลูกแล้วจ้ะ ตอนนี้ก็พาเข้ามาอยู่ในบ้าน ชมไม่อยากอยู่สามคนผัวเมียจ้ะ""เธอบอกว่าผู้การมีลูกกับเมียแล้วเหรอ" คุณหญิงตกใจ ลูกเธอไปมีเมียกับลูกตอนไหนทำไมเธอไม่รู้มาก่อนก็มีแค่เด็กคนนี้ที่เห็นว่าอยู่ในบ้านกับลูกชายของเธอสองคน นอกนั้นไม่เห็นได้ข่าวเลย"จ้ะ เดือนก่อนผู้การพาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในบ้าน แล้วบอกว่าเป็นเมียผู้การที่กำลังท้องลูกผู้การอยู่จ้ะ""ผู้การบอกแบบนั้น?""จ้ะ""แบบนี้ฉันก็มีหลานสองคนเลยสิ" คุณหญิงใจเต้นระรัว ชมจันทร์เม้มปากเบาๆ เหมือนเธอจะโชคไม่ดีแล้วสิ เพราะคุณหญิงดันดีใจที่มีหลานสองคน ส่วนเธอ ไม่โอเค เธอรับไม่ได้กับเรื่องแบบนี้จึงขอเดินจากไป"แบบนี้ใครจะเป็นหลวงเป็นน้อยกันล่ะ" คุณหญิงครุ่นคิด ไม่เคยคิดมาก่อนว่าลูกชายจะมีเมียสองบ้าน ไม่ธรรมดาจริงๆ"ชมมั้งจ๊ะเป็นน้อย" เธอท้องหลังจากพี่ราตรีนี่"ไม่ใช่แบบนั้นชมจันทร์ ฉันไม่ได้ตั้ง

"ว่าไงหรั่ง""ไม่เห็นคุณชมครับผู้การ!" เขาเดินเปิดประตูหาในห้องน้ำไม่มีสักห้อง ห้องน้ำก็โล่งขนาดนี้"...""ผมมั่นใจว่าคุณชมยังไม่ออกมาแน่นอนครับ เพราะผมยืนเฝ้าอยู่ตรงนี้ไม่ได้ไปไหน"ผู้การสันต์รีบเดินเข้าห้องน้ำผู้หญิง เปิดประตูดูทีละห้องกลับพบว่าไม่มีใครจริงๆ เดินกลับออกมาอีกที"มึงมั่นใจว่ารอตรงนี้" "สาบานครับผู้การ" เขายืนที่หน้าห้องน้ำผู้หญิงจนคนที่มาเข้าห้องน้ำคิดว่าเขาเป็นโรคจิตไปแล้วผู้การสันต์มองกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้งด้วยความรู้สึกบางอย่าง ก่อนจะให้ลูกน้องเรียกผู้จัดการของที่นี่มาคุย ไม่นานก็เห็นฝ่ายนั้นเดินดุ่มๆ มา"ครับผู้การ""ทางออกนอกจากตรงนี้ยังมีอีกไหม""มีครับ" ผู้จัดการร้านเดินเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะเลื่อนฉากตกแต่งออก ผู้การสันต์ถึงได้เห็นประตูที่ซ่อนอยู่ด้านใน"ทางนี้ออกไปไหน""ชั้นGครับ ตรงนี้เป็นบันไดหนีไฟเชื่อมต่อชั้นล่างอีกทีครับ"ด้วยชั้นนี้เป็นชั้นดาดฟ้า จะมีทางหนีไฟอยู่สามทาง มุมซ้าย ขวาและห้องน้ำเผื่อเกิดกรณีฉุกเฉินพนักงานจะลงกันที่นี่ โดยไม่ไปแย่งการลงบันไดของลูกค้า"เอากล้องวงจรปิดมาดู" เขาเริ่มได้กลิ่นแปลกๆ ขึ้นมาแล้วล่ะผู้การสันต์รออยู่สิบนาทีถึง

"คุณผู้หญิงคะ ผู้การมาค่ะ!"คนที่มารอมื้อเย็นกับสามีอยู่ในห้องนั่งเล่นหันขวับไปทางประตู ก็เห็นลูกชายในชุดข้าราชการเต็มยศเดินเข้ามาผู้การสันต์ยกมือไหว้ทั้งพ่อและแม่แล้วเดินมานั่งโซฟาตัวตรงข้าม"ผู้การ มาทำอะไรที่นี่" คุณหญิงของบ้านถามพร้อมใจเต้นระรัวเร็ว วันดีคืนดีผู้การสันต์กลับมาที่บ้านนี้โดยไม่บอกกล่าวก่อน"นี่คือคำพูดของแม่ที่ไม่ได้เจอลูกชายมานาน?" ถามเหมือนไม่อยากให้มามาก หรือตัดเขาออกจากกองมรดกไปแล้วก็ไม่รู้คงลืมแล้วมั้งว่าเขาก็ลูกชายคนหนึ่ง และเป็นลูกชายเพียงคนเดียว"ผู้การหายหน้าหายตาไปตั้งสามเดือน และห้ามเราไปที่บ้านนั่นด้วย แม่กับพ่อต้องทำยังไงดีไหนบอกทีซิ"ผู้การหนุ่มเงียบปาก คำว่าสามเดือนของแม่ ตอกย้ำว่าเขาไม่มีใครอีกคนอยู่ด้วยมานานแล้วจริงๆ ตั้งแต่วันที่ให้คนของตัวเองตามหา ไม่ว่าจะจ้างเอกชน หรือใช้เงินอัดฉีดหนักๆ เขาก็ยังไม่รู้ความเคลื่อนไหวของชมจันทร์อยู่ดีไม่ใช่แค่คนมีอิทธิพลคอยช่วย แต่คงใหญ่กว่าเขามากๆ ถึงทำให้เขาไม่ได้ข่าวชมจันทร์เลย"ผมมาฝากท้อง" เอ่ยแล้วลุกออกจากห้องนั่งเล่นเดินเข้าห้องอาหาร ก็เจอกับอาหารกว่าสี่อย่างวางรอ ปกติเขาจะโทรมาก่อน ไม่งั้นคงมีอาหารเยอะมา

ชมจันทร์เดินออกจากห้องน้ำเมื่อเสียงจากทางด้านนอกเงียบลงไป เธอแอบอยู่ด้านหลังจากุซซี่ตอนที่ได้ยินเสียงของผู้การสันต์ดังขึ้นที่หน้าประตูใจเธอเต้นแรงมาก คิดว่าความลับที่เก็บมานานคงเปิดเผยในวันนี้แต่ดีที่โชคยังเข้าข้าง "ลงไปกินข้าวกันค่ะคุณชม""จ้ะป้า" เธอหิวจนไส้จะขาดแล้ว ยิ่งมีลูก เธอยิ่งทนหิวนานไม่ไหว@ห้องอาหาร"ค่อยๆ กิน" หญิงชราขยับปากบอก เข้าใจว่าแม่อุ้มท้องคงจะหิวมาก ดีที่ผู้การสันต์รีบกลับ หากไม่อย่างนั้นแล้วสองแม่ลูกต้องทนหิวไปอีกนาน"ชมขอโทษจ้ะคุณหญิง""ไม่ต้องขอโทษหรอก" เอะอะเอาแต่ขอโทษทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดเลย"ผู้การสันต์มาที่นี่ทำไมหรือจ๊ะ" อยากรู้เพราะหากมีครั้งหน้าเธอจะได้ตั้งตัวทัน"มาฝากท้องว่างั้น" แต่กินไปได้ไม่กี่คำก็อิ่มชมจันทร์พยักหน้า ก่อนจะลงมือทานข้าวต่อ"ลูกชายฉันผอมมากเลยนะ" คนเป็นแม่เอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วง อาจไม่ได้ผอมมากขนาดคนที่มีรูปร่างผอม แต่ดูออกว่าไม่ดูแลตัวเองดูจากข้าวที่กิน 'สามคำ' คงพอเอาไปสร้างพลังงานในแต่ละวันได้มั้งงานก็ยังต้องทำ ผู้การสันต์ไม่ใช่คนชอบทิ้งงานชมจันทร์เงียบปากไม่เอ่ยอะไร ไม่อยากเข้าข้างตัวเองว่าเขาเป็นแบบนี้เพราะเธอหายไ

"กับข้าวของใคร" ผู้การสันต์กินข้าวเสร็จกำลังจะเดินขึ้นบนบ้าน ขมวดคิ้วเมื่อเห็นแม่บ้านเดินถือถาดที่มีจานอาหารอยู่ในนั้นสองอย่างกับข้าวเปล่าอีกจานออกมาจากครัว "อะ..เอ่อ.." ตอนที่เธอได้ยินว่าผู้การสันต์จะค้างที่นี่ถึงได้รีบสะกิดกันให้ตักอาหารขึ้นไปส่งคนด้านบน ไม่งั้นสองแม่ลูกมีหิวไส้กิ่วแน่แต่ใครจะไปรู้ว่าผู้การสันต์จะอิ่มเร็วขนาดนี้ "ของ...ใคร" ผู้การสันต์ถามย้ำอีกที เอามือกอดอกมองแม่บ้านของที่นี่ด้วยสายตาดุๆ"ของ..""ยังไม่ขึ้นห้องอีกเหรอผู้การ" เจ้าของบ้านเห็นแบบนั้นรีบเข้ามาแก้ไขสถานการณ์ คิดเอาไว้แล้วว่าต้องเกิดเรื่อง "แม่บ้านจะเอากับข้าวไปให้ใคร" ไม่สนใจตอบคำถามแม่ แต่อยากรู้ในสิ่งที่สงสัย บ้านเรากินข้าวที่ห้องอาหารและคนที่อาศัยอยู่หลักๆ ก็เจ้าของบ้านทั้งสองคน เขานั่งกินข้าวกับคนทั้งคู่ แล้วมันจะเป็นของใครไปได้"ของลูกสาวเพื่อนแม่""ของลูกสาวเพื่อนแม่?""อืม แม่บ้านจะเอาอาหารขึ้นไปส่ง""มากเกินไปไหม มาอาศัยอยู่ที่นี่ยังไม่พอ แม่บ้านยังต้องเอาอาหารขึ้นไปส่งอีก""ไม่เป็นไรหรอกผู้การ เราไม่ได้เหนื่อยอะไรกันเลย ใช่ไหม" หันไปมองสบตาแม่บ้านของตัวเอง และฝ่ายนั้นต้องพยักหน้าตอบรับเท่