ก่อนจะมีคนได้ยินเสียงกรีดร้องว่าเกิดเหตุบัดสีขึ้นในเรือนรับรองของอุทยานหลวง ชุยซืออวิ๋นที่อยู่ในห้องด้านข้างกับซ่งอวี่ถงได้ยินเสียงคนต่อสู้ปะทะกันและเสียงร่างหนักๆ ล้มลงกระแทกพื้นไปก่อนแล้วหลังจากนั้นก็มีเสียงเคาะผนังห้องตามมา เป็นสัญญาณที่เคยตกลงเอาไว้กับหลิวเยี่ยน ขุนนางหนุ่มจึงถอนใจอย่างโล่งอกพลางเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา“เจ้ารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิด”ซ่งอวี่ถงซึ่งนั่งชิดมุมห้องพยักหน้าในเงาสลัว เขายื่นห่อผ้าในมือส่งให้แล้วหันหลังทันทีเมื่อแรกที่ซ่งอวี่ถงลืมตาตื่น นางผวาเข้ามากอดด้วยร่างอันสั่นเทา เขานึกว่านางหวาดกลัวจึงได้โอบกอดอย่างแนบแน่นพร้อมกับลูบหลังไปมาอย่างปลอบโยน แต่ร่างของนางอ่อนยวบครู่เดียวแล้วเกร็งแน่นราวกับสายธนูซึ่งถูกขึงจนตึงศีรษะของนางซุกซบอยู่บนบ่าเขา จึงรับรู้ได้ชัดเจนว่าลมหายใจที่รินรดลงบนซอกคอหอบกระชั้นร้อนผ่าว สองมือเล็กยังกำสาบเสื้อด้านหน้าของเขาแน่นราวกับอดทนข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างเขาเอะใจและก้มลงมองคนในอ้อมกอดถึงได้เห็นว่าใบหน้าและริมฝีปากของนางแดงก่ำ เหงื่อเม็ดละเอียดผุดตามไรผม ดวงตาฉ่ำน้ำดูเลื่อนลอยกว่าปกติจมูกของเขาได้กลิ่นหอมประหลาดจากเสื้อผ้าที่นางสวมใส่
Leer más