All Chapters of ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!: Chapter 131 - Chapter 140

ก่อนจะมีคนได้ยินเสียงกรีดร้องว่าเกิดเหตุบัดสีขึ้นในเรือนรับรองของอุทยานหลวง ชุยซืออวิ๋นที่อยู่ในห้องด้านข้างกับซ่งอวี่ถงได้ยินเสียงคนต่อสู้ปะทะกันและเสียงร่างหนักๆ ล้มลงกระแทกพื้นไปก่อนแล้วหลังจากนั้นก็มีเสียงเคาะผนังห้องตามมา เป็นสัญญาณที่เคยตกลงเอาไว้กับหลิวเยี่ยน ขุนนางหนุ่มจึงถอนใจอย่างโล่งอกพลางเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา“เจ้ารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิด”ซ่งอวี่ถงซึ่งนั่งชิดมุมห้องพยักหน้าในเงาสลัว เขายื่นห่อผ้าในมือส่งให้แล้วหันหลังทันทีเมื่อแรกที่ซ่งอวี่ถงลืมตาตื่น นางผวาเข้ามากอดด้วยร่างอันสั่นเทา เขานึกว่านางหวาดกลัวจึงได้โอบกอดอย่างแนบแน่นพร้อมกับลูบหลังไปมาอย่างปลอบโยน แต่ร่างของนางอ่อนยวบครู่เดียวแล้วเกร็งแน่นราวกับสายธนูซึ่งถูกขึงจนตึงศีรษะของนางซุกซบอยู่บนบ่าเขา จึงรับรู้ได้ชัดเจนว่าลมหายใจที่รินรดลงบนซอกคอหอบกระชั้นร้อนผ่าว สองมือเล็กยังกำสาบเสื้อด้านหน้าของเขาแน่นราวกับอดทนข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างเขาเอะใจและก้มลงมองคนในอ้อมกอดถึงได้เห็นว่าใบหน้าและริมฝีปากของนางแดงก่ำ เหงื่อเม็ดละเอียดผุดตามไรผม ดวงตาฉ่ำน้ำดูเลื่อนลอยกว่าปกติจมูกของเขาได้กลิ่นหอมประหลาดจากเสื้อผ้าที่นางสวมใส่

ในขณะที่ชุยซืออวิ๋นเร่งรีบพาซ่งอวี่ถงไปยังคฤหาสน์ลับ หลิวเยี่ยนยังไม่รีบไม่ร้อนกลับจวนแม่ทัพ เพราะต้องจัดการเรื่องฉินอี้ให้เรียบร้อยเสียก่อนเหตุการณ์ในเรือนรับรองของอุทยานคลี่คลายลงไปได้เพราะหลิวเยี่ยนเฝ้าคอยอยู่ในห้องที่เกิดเหตุพร้อมกับเสี่ยวจูเขาอยากรู้ว่าองค์หญิงรองจะใช้แผนการใดต่อไป จึงสงบใจซุ่มรออยู่ในห้องจนกระทั่งหัวหน้าองครักษ์เว่ยที่สวมชุดดำมิดชิดกลับมาพร้อมกับบุรุษคนหนึ่งซึ่งถูกแบกอยู่บนบ่าทันทีร่างสูงใหญ่กระโจนเข้ามาทางหน้าต่างห้อง หลิวเยี่ยนซึ่งรออยู่นานแล้วก็ออกตัวจู่โจมทันทีที่แท้บุรุษที่องค์หญิงรองคิดจัดฉากใส่ร้ายซ่งอวี้ถงด้วยก็คือฉินอี้ คุณชายเสเพลอันดับหนึ่งแห่งหลินอานหลิวเยี่ยนแค่นยิ้มอย่างเย็นชาขณะลงมืออย่างหนักหน่วงแม้หัวหน้าองครักษ์เว่ยจะเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์คนหนึ่งแต่ก็ยังเป็นรองเขา อีกทั้งบนบ่ายังมีน้ำหนักของฉินอี้กดทับอยู่ ประมือกันไม่นานแม่ทัพหนุ่มก็ทำให้คนสลบเหมือดลงไปกองกับพื้นแล้วตอนที่ร่างของฉินอี้ถูกดึงขึ้นมาจากพื้น แววตาของเขาดูเลื่อนลอย ลมหายใจหนักหน่วงราวกับวัว หลิวเยี่ยนจึงคว้าแจกันที่ยังเหลือน้ำอยู่ครึ่งหนึ่งสาดใส่หน้าคุณชายตระกูลฉินอย่างไม่เกรงใจ

“ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานคณะละครนั่นมากเลยหรือ”ชุยซือจิ้งเลียบเคียงถามซ่งอวี่ถงที่มาเยี่ยมเยียนถึงจวนแม่ทัพ ทั้งยังเล่าเรื่องที่ฉู่กุ้ยเฟยเรียกคณะละครเข้าไปแสดงในวังเมื่อไม่กี่วันก่อนให้ฟังด้วย“อืม” ซ่งอวี่ถงหลุบตามองถ้วยชาในมือพลางอมยิ้ม “โปรดปรานมากถึงขนาดสั่ง ‘เก็บ’ คนทั้งคณะเอาไว้ในวัง ไม่ปล่อยให้ออกมาแสดงอันใดข้างนอกอีก”“แล้วองค์หญิงรองเล่า”“ดูเหมือนครั้งนี้ฝ่าบาทจะเอาจริงเรื่องกักบริเวณ องค์หญิงรองถูกองครักษ์คุมตัวไปส่งถึงอารามหลวงแล้ว ที่นั่นการคุ้มกันแน่นหนาเพราะกู้ฮองเฮาก็อยู่ด้วย นางคงไม่ได้ออกมาง่ายๆ กระมัง”“ก็ดีแล้ว” ชุยซือจิ้งยิ้มจนตาหยีโค้ง “ทีแรกข้ากังวลอยู่ว่าฮ่องเต้อาจจะยังเข้าข้างองค์หญิงรองเหมือนเดิม แต่ฝ่าบาทคงเห็นแล้วว่าคนบางคนเข็นไม่ขึ้นจริงๆ”“อันที่จริงองค์หญิงรองเป็นสตรีที่น่าสงสารนะ”ซ่งอวี่ถงเอ่ยจากใจ แม้ตัวเองจะตกเป็นเป้าหมายการโจมตีและใส่ร้ายป้ายสีของอีกฝ่ายมาแล้วหลายครั้ง แต่หากมองด้วยสายตาเป็นธรรม จ้าวเสาอันเป็นเพียงสตรีที่ขาดโอกาสเรียนรู้ชีวิตผู้หนึ่ง“นางเป็นองค์หญิงที่เติบโตมาพร้อมความโปรดปรานของฮ่องเต้ ท่านคิดว่านางน่าสงสารที่ใดกัน”ชุยซือจิ้งโคลงศีรษ

เรื่องที่ชุยซือจิ้งหนีกลับบ้านเดิมยังไม่มีใครรู้ แต่ยามค่ำแม่ทัพจงเจียนเจียงจวินก็ควบม้ามาถึงหน้าประตูใหญ่เรือนตระกูลชุยด้วยท่าทีร้อนใจพ่อบ้านใหญ่ตระกูลชุยได้รับคำสั่งจากคุณชายใหญ่จึงบอกให้บ่าวเฝ้าประตูแจ้งว่าดึกดื่นเพียงนี้แล้ว คุณหนูใหญ่ชุยซือจิ้งถึงเวลาต้องพักผ่อน ขอให้ท่านแม่ทัพกลับจวนตัวเองไปก่อน“ชุยซืออวิ๋น! เจ้าอย่าทำตัวเป็นไม้กระบองตียวนยางให้แยกคู่ เปิดประตูให้ข้าพบอาจิ้งเดี๋ยวนี้!”หลิวเยี่ยนไม่ยอมกลับจวนตัวเองโดยปราศจากภรรยาจึงตะโกนโวยวายเสียงดังแม้กำแพงเรือนตระกูลชุยจะกว้างขวางใหญ่โต แต่ชาวบ้านที่อยู่ในละแวกใกล้เคียงล้วนได้ยินเสียงอันดังของหลิวเยี่ยน จึงแอบมองลอดหน้าต่างและประตูเรือนของตัวเองอย่างสนใจใคร่รู้หลายบ้านเงี่ยหูฟังแล้วจับใจความได้ว่าคุณหนูใหญ่สกุลชุยหนีกลับมาพักที่บ้านเดิม จึงมีคนคิดไปถึงบทละครที่เคยได้ชมเมื่อไม่นานมานี้ ดูเหมือนข่าวลือว่าแม่ทัพจงเจียนเจียงจวินบ้าตัณหาและมีอนุภรรยาซุกซ่อนอยู่นอกเรือนเห็นจะเป็นเรื่องจริงเสียแล้วกระมังอันที่จริงแม่ทัพอย่างหลิวเยี่ยนจะรับอนุภรรยาเป็นเรื่องเข้าใจได้ เพียงแต่เงื่อนไขการแต่งภรรยาของเขามีฮ่องเต้อยู่เบื้องหลัง ภรรย

ชุยซือจิ้งกลับมาพำนักที่บ้านเดิมได้ห้าวันแล้ว แทบทุกวันหลิวเยี่ยนต้องมายืนรอหน้าประตูใหญ่นานครึ่งชั่วยามกว่าจะได้เข้าไปในเรือนตระกูลชุยเวลาห้าวันไม่นับว่านาน แต่ทำให้คนที่เห็นเหตุการณ์ตระหนักถึงความจริงจังในการง้องอนภรรยาของแม่ทัพจงเจียนเจียงจวินถ้าไม่นับวันแรกที่เขาโต้เถียงกับพี่ภรรยาและวันที่สองที่เขาตะโกนเสียงดังว่าไม่หย่าติดๆ กันถึงสามครั้ง วันต่อๆ มาเขาล้วนรอคอยอย่างสงบนิ่ง ไม่เอะอะโวยวายให้เป็นที่หนวกหูของผู้อื่นอีกถึงจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปในเรือนตระกูลชุยแล้ว ยามกลับออกมายังมีเขาเพียงลำพังเหมือนเดิมจนกระทั่งวันที่หก หลิวเยี่ยนไม่ได้ขี่ม้ามาที่เรือนตระกูลชุยคนเดียว แต่มีรถม้าติดตราประจำตระกูลหลิวตามมาด้วย ยามที่คนข้างในก้าวลงจากรถ คนที่ชมดูเหตุการณ์ก็ตื่นตะลึงสตรีท่าทางผ่าเผยผู้นั้นคือฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลิว หรือก็คือมารดาสามีของชุยซือจิ้งบ่าวเฝ้าประตูสกุลชุยเห็นว่าผู้มาเยือนคราวนี้คือฮูหยินผู้เฒ่าย่อมไม่กล้าปล่อยให้คนรอนานครึ่งชั่วยามเหมือนเคย หลังค้อมคำนับผู้อาวุโสอย่างนอบน้อม พ่อบ้านใหญ่ก็รีบรุดมาต้อนรับแล้วสิ่งที่คาดไม่ถึงคือฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้เข้าไปในเรือนทันที แต่ก