บททั้งหมดของ ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!: บทที่ 111 - บทที่ 120

คืนเข้าหอของหลิวเยี่ยนและชุยซือจิ้งทำให้สาวใช้ตัวน้อยอย่างเสี่ยวตานรู้สึกหวาดหวั่นอย่างมาก นางได้ยินเสียงคุณหนูใหญ่ร้องไห้ครวญครางคล้ายทรมานสลับกับเสียงคำรามต่ำๆ ของท่านเขยอีกหลายครั้งแต่ฟู่หรงสาวใช้ขั้นหนึ่งของจวนแม่ทัพที่เข้าเวรดึกพร้อมกันมีท่าทีสงบนิ่งไม่หวั่นไหว มีเพียงใบหน้าที่ดูแล้วแดงก่ำอย่างน่าสงสัยอยู่บ้างสาวใช้ผู้นี้ออกเรือนแล้ว นางจึงเข้าใจความเป็นไปในห้องหอมากกว่า แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่กล้าอธิบายเรื่องนี้ให้สาวใช้อ่อนเยาว์ฟัง“อีกหน่อยเจ้าก็จะเข้าใจเรื่องนี้เองนั่นแหละ” ฟู่หรงตบไหล่เสี่ยวตานอย่างให้กำลังใจคุณหนูใหญ่ซึ่งยามนี้เสี่ยวตานต้องเรียกขานเสียใหม่ว่า ‘ฮูหยินน้อย’ ไม่ได้เรียกคนเข้าไปปรนนิบัติหลังตื่นนอนยามเช้า แต่ท่านเขยและฮูหยินน้อยยังตื่นไปยกน้ำชาคารวะแม่ทัพผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าได้ตรงเวลา เสี่ยวตานจึงเปลี่ยนเวรกับเสี่ยวไป๋ให้นางติดตามฮูหยินน้อยในช่วงกลางวันแทนเมื่อกลับมาเข้าเวรอีกทีช่วงก่อนมื้อเย็น เสี่ยวไป๋ถึงได้กระซิบบอกนางด้วยสีหน้ามีเลศนัยว่าฮูหยินน้อยกับท่านเขยของพวกนางไม่ได้ออกมาจากห้องอีกเลยนับตั้งแต่ช่วงสายไม่ว่าจะอาหารกลางวันหรืออาหารเย็น ล้วนมีคำส

ยามนั้นชุยซือจิ้งคิดอะไรไม่ออกแล้ว ความเสียวกระสันแผ่กระจายไปทุกอณูขุมขนในร่างกาย รู้สึกได้ว่ายอดอกที่ซ่อนอยู่ใต้เอี๊ยมผลิพุ่งดุนดันเนื้อผ้าขึ้นมาจนเห็นเป็นรูปรอยชัดเจน ฝ่ามือใหญ่ของแม่ทัพหนุ่มจึงสอดเข้าไปในสาบเสื้อและล้วงลึกผ่านเอี๊ยมตัวในเพื่อกอบกุมเคล้นคลึงเนินทรวงนุ่มนิ่มแต่ให้ความรู้สึกดีดสะท้อนสู้มืออย่างยิ่งสัมผัสของเขาแผ่วเบาราวกับจะปลอบโยน แต่กลับทำให้ชุยซือจิ้งลำคอแห้งผากและรู้สึกโหยกระหายยิ่งกว่าเดิมจนกระทั่งเขาใช้ปลายนิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือขยี้เม็ดไข่มุกข้างหนึ่งเบาๆ นางถึงได้วาบหวิวเบาสบายจนต้องแอ่นหน้าอกให้เขาหยอกเย้าอย่างทั่วถึงทั้งสองข้างเห็นดังนั้นหลิวเยี่ยนก็อ้าปากครอบครองปลายยอดที่แข็งเป็นไตชูชันโดยไม่ได้ถอดเอี๊ยมตัวในของนางออกเมื่อถูกปลายลิ้นตวัดไล้เลียดูดดึงอย่างมัวเมา เนื้อผ้าบางเบาก็แนบติดกับปลายยอดสีเข้มที่เป็นจุดอ่อนไหว เกิดเป็นภาพอันงดงามยั่วเย้าอารมณ์ให้คนคลุ้มคลั่งได้อย่างง่ายดาย “อาจิ้ง”เขาเปิดปากเรียกชื่อนางเบาๆ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดยอดถันที่เปียกชื้น ก่อเกิดความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างยิ่ง แต่คล้ายกับการเกาถูกที่คัน นางจึงหลับตาพลางขานรับเสียงแผ่วอ

สีหน้าแววตาของซ่งอวี่ถงดูเด็ดเดี่ยวยามปฏิเสธที่จะพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับชุยซืออวิ๋น แต่กลับทำให้ชุยซือจิ้งผู้คาดหวังว่าจะได้ซ่งอวี่ถงมาเป็นพี่สะใภ้รู้สึกสลดหดหู่ใจเหตุการณ์นี้เป็นอีกครั้งที่ทำให้นางรู้สึกว่าตัวเองตามืดบอด นอกจากจะมองไม่เห็นสิ่งผิดปกติระหว่างพี่ใหญ่และสหายรุ่นพี่ที่นางสนิทสนมรักใคร่ นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าเหตุใดคนสองคนที่ผูกพันกันลึกซึ้งไปแล้วถึงได้เย็นชาต่อกันและสะบั้นเยื่อใยขาดจากกันได้อย่างง่ายดาย“ระหว่างท่านกับพี่ใหญ่...กลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร”น้ำเสียงของชุยซือจิ้งแหบเล็กน้อย คล้ายหมดเรี่ยวแรงเมื่อเอ่ยประโยคนั้นออกมา“เขาย่อมต้องมีเหตุผล”ซ่งอวี่ถงเอ่ยถึง ‘เขา’ โดยไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่ไม่อาจหมายถึงผู้อื่นได้อีกนอกจากชุยซืออวิ๋น“แล้วเหตุผลของท่านเล่า” ชุยซือจิ้งย้อนถามทันที “พี่ใหญ่ข้าคิดอย่างไรนั่นเรื่องหนึ่ง แต่ท่านคิดอย่างไรก็เป็นอีกเรื่อง...ท่านต้องการให้มันเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ จริงหรือ”คำถามนั้นทำให้ซ่งอวี่ถงยิ้ม ...แต่เป็นรอยยิ้มที่หม่นเศร้าและไปไม่ถึงดวงตา...นางต้องการให้ความสัมพันธ์นี้ดำเนินไปอย่างไร ซ่งอวี่ถงไม่กล้าถามตัวเองเลยสักครั้งนับต

“สายลับที่ส่งไปตระกูลฉินรายงานความคืบหน้ามาบ้างหรือยัง”เมื่อคุยเรื่องสำคัญที่สุดไปแล้ว ชุยซืออวิ๋นถึงค่อยถามไถ่เรื่องแผนการโค่นอำนาจของฉินฮุ่ย“อืม” หลิวเยี่ยนรับคำ แต่สีหน้าดูเก้อกระดากอยู่บ้างยามเอ่ยประโยคต่อมา “ที่ต้องนัดพบเฟยเซียงคราวหน้าข้าจะพาอาจิ้งไปด้วย เพราะไหนๆ นางก็รู้เรื่องที่พวกเรากำลังทำกันอยู่แล้ว”“เหตุใดต้องทำเช่นนั้นด้วยเล่า” ชุยซืออวิ๋นคิ้วขมวดมุ่น“คราวที่แล้วอาจิ้งไม่พอใจ ถึงสุดท้ายนางจะเข้าใจและไม่โมโหอีก แต่ข้ารู้สึกว่านางไม่สบายใจสักเท่าไหร่ คราวนี้ข้าอยากให้นางวางใจก็เลยจะพานางไปพบเฟยเซียงด้วย”หลิวเยี่ยนลูบจมูกแก้เก้อ อาการเช่นนี้เรียกได้ว่าหวาดกลัวภรรยาอย่างแท้จริง เพราะนางเคยบอกไว้แล้วว่า ...อย่าให้มีครั้งที่สาม... แม้เขาเป็นแม่ทัพจอมโหดก็ไม่กล้าเสี่ยง“ดูเหมือนอาจิ้งจะเจ้าอารมณ์ขึ้นมาก” ชุยซืออวิ๋นมีสีหน้าปลงๆ “ถูกตามใจจนเหลิงเสียแล้วกระมัง”“ข้าเพียงแต่ไม่อยากให้นางกังวลใจ” หลิวเยี่ยนแย้งด้วยท่าทีไม่ขึงขังนัก “แต่ช่วงนี้นางหงุดหงิดง่ายจริงๆ ไม่รู้มีเรื่องอะไรที่ทำให้ไม่สบายใจหรือไม่”ช่วงสามเดือนแรกเขาก่อกวนนางแทบจะทุกค่ำคืน จนกระทั่งนางยืนกรานไม่ยอมให้เ

เจ็ดวันหลังจากเหตุการณ์ที่หอจุ้ยเซียน ในเมืองหลวงมีข่าวคราวว่าท่านหญิงซ่งอวี่ถงจะออกเดินทางไปเซ่นไหว้บรรพบุรุษที่เมืองเฉิงกวนเป็นครั้งแรกหลังคดีของบิดานางถูกรื้อฟื้นเมื่อหลายเดือนก่อนขบวนเดินทางของนางเรียบง่าย มีเพียงรถม้าสองคันและองครักษ์อีกจำนวนหนึ่งเท่านั้น ดูคล้ายว่านางคงไปจากเมืองหลวงเพียงไม่นาน แต่ชุยซือจิ้งรู้ว่าซ่งอวี่ถงจะไปนาน นางเพียงไม่อยากนำข้าวของและทรัพย์สินที่ได้รับพระราชทานติดตัวไปด้วยชุยซือจิ้งไปร่ำลาซ่งอวี่ถงที่จวนท่านหญิงตั้งแต่เช้าตรู่หลังจากอวยพรกันและกันและกำชับให้ต่างฝ่ายต่างรักษาสุขภาพให้ดีๆ ขบวนของซ่งอวี่ถงก็เคลื่อนออกจากเมืองหลินอาน ในขณะที่ชุยซือจิ้งกลับไปยังจวนแม่ทัพหลิวฉีนางช่วยมารดาสามีดูแลเรือนหลังอย่างขยันขันแข็ง ช่วงบ่ายก็เข้าไปสั่งคนในโรงครัวให้เตรียมอาหารมื้อเย็นรอหลิวเยี่ยนกลับมาทว่ายามเขากลับจากงานมาถึงจวนในวันนี้กลับมีผู้ติดตามมาด้วยอีกคนหนึ่งร่างอ้อนแอ้นที่อยู่ด้านหลังหลิวเยี่ยนสวมหมวกม่านแพรปิดใบหน้า ชุยซือจิ้งตวัดสายตามองสามีทันทีแววตาเย็นชาที่ได้รับทำให้หลิวเยี่ยนหัวเราะและรวบเอวภรรยาเข้ามากอด ทั้งยังก้มลงหอมแก้มนวลของนางเร็วๆ อีกสองทีโ