All Chapters of ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!: Chapter 121 - Chapter 130

เมื่อครั้งที่ยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงาน หลิวเยี่ยนลอบมาเยือนเรือนตะวันออกของชุยซือจิ้งหลายครั้งก็จริง แต่ไม่เคยได้อยู่ข้ามคืนเลยสักครั้ง เพราะมักจะถูกเจ้าของห้องผลักไสให้รีบกลับก่อนฟ้าสางจวบจนคนแต่งเข้าจวนของเขาแล้ว บัดนี้ยังมีเด็กในครรภ์เพิ่มมาอีกคน หลิวเยี่ยนจึงเพิ่งจะมีโอกาสค้างที่เรือนเดิมของภรรยาเป็นครั้งแรกแม้ชุยซือจิ้งจะย้ายไปอยู่จวนแม่ทัพนานหลายเดือน แต่บ่าวตระกูลชุยยังคงทำความสะอาดเรือนของนางทุกซอกทุกมุมตามปกติ ค่ำนี้สามีภรรยาจึงเข้าพักในเรือนได้ทันทีโดยไม่ต้องรอให้ใครมาเก็บกวาด“ท่านนอนได้หรือไม่”เตียงของนางสมัยยังไม่ออกเรือนย่อมไม่กว้างขวางเท่าเตียงสำหรับคนสองคนในจวนแม่ทัพ“ได้” หลิวเยี่ยนตอบโดยไม่เดือดร้อนใจ แต่สักครู่ก็ขมวดคิ้ว “ข้าจะเบียดเจ้าหรือไม่”เขาเอื้อมมือไปทาบบริเวณหน้าท้องของนางอย่างทะนุถนอมเดิมทีคิดว่าสามีภรรยานอนเบียดกันบนเตียงแคบจะเป็นไรไป แค่คิดว่ายามนอนเคียงข้างและเรือนร่างอ่อนนุ่มแนบชิดเสียดสีกันยิ่งกว่าเดิมเขาก็รู้สึกคึกคักแล้วทว่าพอคิดถึงอีกชีวิตที่อยู่ในท้อง หลิวเยี่ยนก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าร่างสูงใหญ่ของตัวเองจะกดทับจนนางรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัว...ช่วง

ซ่งอวี่ถงถูกส่งไปคฤหาสน์ลับของชุยซืออวิ๋นแค่หนึ่งวัน ชุยซือจิ้งก็ขอตัวคนมาอยู่ที่จวนแม่ทัพแทนแม้พี่ใหญ่ของนางจะไม่อยากปล่อยตัวคนสักเท่าไหร่ แต่ครานี้ไม่กล้าเอาแต่ใจตัวเองอีก ซ่งอวี่ถงจึงซ่อนตัวอยู่ภายใต้การอารักขาของจวนแม่ทัพ เพื่อรอให้ขบวนของท่านหญิงตัวปลอมเดินทางกลับมาจากเฉิงกวนแล้วค่อยสลับตัวกลับไปยังจวนท่านหญิงตามเดิมยามซ่งอวี่ถงอยู่ที่จวนแม่ทัพก็ช่วยมารดาของหลิวเยี่ยนดูแลชุยซือจิ้ง เพราะทุกคนในจวนรู้กันถ้วนหน้าว่าฮูหยินน้อยตั้งครรภ์ได้ราวสองเดือน แต่ยังไม่ได้ประกาศให้คนนอกทราบจนกว่าครรภ์นางจะครบสามเดือนซึ่งถือว่าเป็นช่วงที่มั่นคงแล้วระหว่างนั้นหลิวเยี่ยนกับชุยซืออวิ๋นก็ค่อยๆ รวบรวมหลักฐานเพื่อหาทางเอาคิดคนที่รอดจากการล้มล้างตระกูลกู้คราวที่แล้วโดยอ้างอิงพยานคนสำคัญอย่างนางกำนัลที่เคยรับใช้พระชายาผู้เป็นมารดาขององค์หญิงรองนางกำนัลอาวุโสผู้นั้นถูกหมอหลวงช่วยส่งตัวออกจากวังไปหลบซ่อนตัวในหมู่บ้านชาวนาซึ่งอยู่ไกลจากหลินอานพอสมควร หลังจากที่พวกเขาตรวจสอบปูมหลังนางจนแน่ใจแล้วจึงพาคนเข้าเมืองหลวงมาเมื่อถึงหลินอานก็จำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากลู่เหิงอีกครั้งหัวหน้าองครักษ์ลู่เป็นผู้

ขบวนของท่านหญิงซ่งอวี่ถงตัวปลอมกลับถึงเมืองหลวงในช่วงที่ชุยซือจิ้งอายุครบครรภ์ครบสามเดือนพอดี นางจึงเริงร่าเป็นพิเศษเพราะมีข้ออ้างให้ออกจากจวนแม่ทัพเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่รู้ว่าตั้งครรภ์ชุยซือจิ้งทำทีว่าไปเยี่ยมเยียนท่านหญิงที่ไม่ได้พบกันนาน แต่ที่จริงคือการนำตัวซ่งอวี่ถงที่พักอยู่ในจวนแม่ทัพกลับไปยังจวนของตัวเองด้วยเหตุนี้ซ่งอวี่ถงและชุยซือจิ้งจึงได้เห็นใบหน้าแท้จริงของทหารหญิงในสังกัดของหลิวเยี่ยนที่ปลอมตัวเป็นนางเกือบครึ่งเดือน“อาจูคารวะท่านหญิง คารวะฮูหยินน้อย”“เจ้าชื่ออาจูตั้งแต่เกิดเลยหรือ”ซ่งอวี่ถงสบตาชุยซือจิ้งยามถามไถ่ความเป็นมาของทหารหญิงผู้นั้น เพราะชื่ออาจูที่แปลว่าเจ้าหมูดูจะไม่เหมาะกับความองอาจผ่าเผยของนางแม้แต่นิดเดียว“ใช่แล้วเจ้าค่ะ” อาจูมองหน้าทั้งสองคนและเอ่ยถามอย่างไม่เก็บงำความคิด “ชื่อนี้เป็นอย่างไรหรือ”“ไม่เป็นอย่างไรหรอก ข้าเพียงแต่ถามเฉยๆ”สีหน้าอาจูสะท้อนว่านางชอบชื่อนี้และไม่เคยคิดว่าชื่อของนางมีปัญหา ซ่งอวี่ถงและชุยซือจิ้งจึงหยุดยั้งความคิดที่จะตั้งชื่อใหม่ให้นางนอกจากนี้ใบหน้าของอาจูก็คล้ายคลึงกับคนผู้หนึ่งที่พวกนางสองคนเคยเจอ ชุยซือจิ้งจึงถามอีกคำถา

เมื่อชุยซืออวิ๋นกลับมาที่โถงกลางของหอสุรา สีหน้าของเขาดูแดงเรื่อยิ่งกว่าเดิมเสียอีก แต่นั่งลงได้เพียงไม่นานเสี่ยวเอ้อร์ก็นำน้ำแกงชามหนึ่งและน้ำบ๊วยแช่เย็นมาส่งให้เขาถึงที่บัณฑิตบางคนที่เมามายแล้วเห็นดังนั้นก็โวยวายอยากจะได้น้ำแกงสร่างเมาบ้าง เสี่ยวเอ้อร์ที่หน้าตายิ้มแย้มก็รับคำอย่างว่าง่าย หายไปเพียงสักครู่ก็มีน้ำแกงสร่างเมาให้กับทุกคนยามนั้นเองที่องครักษ์จากวังหลวงกลุ่มหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องโถงกลางของหอสุรา ทั้งยังขึ้นไปแจ้งแก่ผู้คนบนชั้นสองให้อยู่ในความสงบ ห้ามลุกเพ่นพ่าน แล้วจึงตามด้วยเสียงขันทีประกาศว่าเกาจงฮ่องเต้เสด็จ ทุกคนในหอสุราแทบจะสร่างเมาและคุกเข่าถวายความเคารพอย่างว่องไวโชคดีที่ซ่งอวี่ถงออกจากห้องลับไปสอดส่องภายในโรงครัวสักพักแล้ว ยามหลงจู๊ซึ่งอยู่หน้าร้านเห็นขบวนเสด็จก็รีบบอกให้คนมาแจ้งเรื่องทันที นางจึงไปรอต้อนรับผู้เป็นบิดาบุญธรรมได้ทันเวลา“ลุกขึ้นเถิด” ฮ่องเต้เดินมาแตะศอกซ่งอวี่ถงเป็นเชิงอนุญาตให้ลุกขึ้นยืนแล้วจึงเอ่ยกับทุกคนในที่นั้นด้วยสีหน้าเปี่ยมเมตตา ทั้งยังเอ่ยทักทายขุนนางผู้ที่พระองค์โปรดปรานโดยเฉพาะ “รองเจ้ากรมคลังเมามายแล้วหรือ เราไม่เคยเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้

เมื่อเข้าไปในห้องแล้ว นางกำนัลผู้ประสงค์ร้ายต่อซ่งอวี่ถงรีบปิดประตูหน้าต่าง ส่วนบุรุษชุดดำวางร่างของซ่งอวี่ถงลงบนเตียง“เจ้าไปรายงานก่อน ข้าจัดการทางนี้เรียบร้อยแล้วจะไปเชิญคนมา”นางกำนัลผู้นั้นไม่เอ่ยชื่อเสียงเรียงนามของผู้บงการ ทั้งยังพยายามปัดผงสีเหลืองและแดงที่ซ่งอวี่ถงปาใส่หน้าไปพร้อมกับใช้กลักไฟจุดเตาเครื่องหอมซึ่งตั้งอยู่ในห้องรับรองทว่าผงละเอียดทั้งสองสีร่วงหล่นลงสัมผัสกับเปลวไฟกลับเกิดประกายลุกไหม้จนลามไปยังเสื้อผ้าและเรือนผมของนางกำนัลอย่างรวดเร็ว“อ๊า!” นางกำนัลร้องอย่างตกใจพลางใช้ชายแขนเสื้อตบตามใบหน้าและเนื้อตัวเพื่อดับไฟ“เจ้าทำบ้าอะไรอยู่”บุรุษชุดดำที่เกือบจะออกจากห้องไปแล้วหันกลับมาเจอความวุ่นวายของนางกำนัลที่เสื้อผ้าและเส้นผมบางส่วนติดไฟก็เผลอตะคอกออกมาอย่างไม่พอใจ“ที่แท้นางปาผงหวงหลิว*ใส่ข้า!”นางกำนัลผู้นั้นกลิ้งตัวลงกับพื้นเพื่อไม่ให้ไฟลุกลาม บุรุษชุดดำจึงไม่อาจผละไปได้ ต้องยื่นมือเข้าช่วยเมื่อดับไฟเสร็จแล้วจึงพบว่าผมของนางกำนัลไหม้และแหว่งไปหลายส่วน เช่นเดียวกับชายแขนเสื้อที่เกิดรอยเขม่าดำเป็นด่างดวง“นางสารเลวนี่!”นางกำนัลปราดเข้าไปตบหนักๆ ที่ซีกหน้าข้างหนึ่