All Chapters of ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!: Chapter 91 - Chapter 100

หลินอานเงียบสงบมาหลายปี แต่อยู่ดีๆ คนทั่วเมืองหลวงต่างแตกตื่นตกใจเพราะตระกูลใหญ่สองตระกูลถูกฮ่องเต้ลงโทษและริบทรัพย์จนสิ้นวาสนาบารมีในเวลาชั่วพริบตาหนึ่งในนั้นคือตระกูลกู้ซึ่งมีกู้เฉิงโย่วเป็นผู้นำ เขาคือพี่ชายของกู้ฮองเฮาผู้ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์กั๋วกงชั้นเอก มีอำนาจและมีผู้ใต้บังคับบัญชาไม่รู้เท่าไหร่ แต่จู่ๆ กู้เฉิงโย่วก็ถูกตัดสินความผิดด้วยข้อหายักยอกทรัพย์แผ่นดินและหลอกลวงเบื้องสูงบุรุษในตระกูลกู้หลายร้อยชีวิตถูกเนรเทศไปยังชายแดน ยกเว้นสตรีและเด็กที่ได้รับการผ่อนผันให้ยังอยู่ในเมืองหลวงต่อไปได้ ทว่าทรัพย์สินเกือบทั้งหมดถูกยึดเข้าท้องพระคลังคนตระกูลกู้เที่ยวขอความช่วยเหลือจากผู้อื่นอย่างสับสนวุ่นวายราวแมลงวันไร้หัว แต่ก็ไม่เป็นผลมีเพียงกู้ฮองเฮาที่ยังรักษาตำแหน่งฮองเฮาเอาไว้ได้ เพราะเกาจงฮ่องเต้เห็นแก่ความผูกพันนานปี แต่ถึงกระนั้นกู้ฮองเฮาก็ถูกสั่งให้เก็บตัวในพระตำหนักเพื่อสำนึกแทนคนในตระกูลที่กระทำผิดใหญ่หลวงชาวเมืองหลินอานโจษจันว่าเบื้องหลังการล่มสลายของตระกูลกู้ครั้งนี้คือบุรุษที่ตายไปแล้วผู้หนึ่งบุรุษผู้นั้นมีนามว่าซ่งฉืออวิ๋น เคยเป็นนายอำเภอในเมืองเฉิงกวนช่วงเกิดสงค

หลังจากผู้คนในเมืองหลวงตื่นตกใจไปกับชะตากรรมของตระกูลกู้และตระกูลอี๋ได้ไม่นาน ข่าวคราวเรื่องทายาทของนายอำเภอซ่งผู้ล่วงลับได้รับพระราชโองการแต่งตั้งเป็นบุตรีบุญธรรมของฮ่องเต้ก็แพร่สะพัดตามมาหลายคนที่เคยเศร้าใจกับชะตากรรมของนายอำเภอซ่งพอได้ยินข่าวนี้ก็ยินดีว่าอย่างน้อยทายาทของเขายังได้รับการชดเชยจากฮ่องเต้ แต่ก็มีคนบางกลุ่มที่ปิดบังความอิจฉาริษยาเอาไว้ไม่มิดเช่นกันบรรดาคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่รู้จักชุยซือจิ้งย่อมจำได้ว่าเสี่ยวอวี่เคยเป็นสาวใช้ขั้นหนึ่งของคุณหนูใหญ่สกุลชุยอยู่นานหลายปี บัดนี้ได้รู้ว่านางคือทายาทของนายอำเภอซ่งผู้เป็นสหายเก่าแก่ของฮ่องเต้ก็เริ่มวางตัวไม่ถูกสักเท่าไหร่ตอนที่เสี่ยวอวี่ไม่ได้เป็นสาวใช้อีกต่อไปแล้ว ชุยซือจิ้งบอกกล่าวใครต่อใครว่าเสี่ยวอวี่เป็นแขกคนสำคัญของตระกูลชุย ทั้งยังแสดงความเคารพนับถือและรักใคร่ราวกับเป็นพี่น้องที่คลานตามกันมาคุณหนูจำนวนไม่น้อยรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้องตามธรรมเนียมจึงพากันมองเมินเสี่ยวอวี่ รู้สึกว่าการลดตัวไปเป็นสหายกับคนชนชั้นต่ำกว่าจะทำให้ถูกมองว่าไม่รู้จักเลือกคบคน ชุยซือจิ้งจึงมีสีหน้าเย็นชากับอดีตสหายกลุ่มนี้จนกระทั่งห่างหายจากกัน

ความรื่นรมย์ภายในงานเลี้ยงเหมือนจะลดระดับลงไปเมื่อองค์หญิงรองแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจคุณหนูเสิ่นและบทกวีที่ได้รับรางวัลไม่มีใครไม่รู้ว่าองค์หญิงรองหมายตาชุยซืออวิ๋น แต่ท่าทีตำหนิติติงผู้ได้รับรางวัลเพราะนางชื่นชมขุนนางชุยในบทกวีนี่ก็ออกจะไม่ไว้หน้าท่านหญิงคนใหม่เกินไปสักหน่อยหวังเฟยซึ่งเป็นผู้ใหญ่ที่สุดในงานปรบมือสองสามทีเพื่อเตือนสติคนแล้วจึงเปลี่ยนบรรยากาศภายในงานด้วยการชวนคุณหนูทั้งหลายคารวะสุราแด่วีรชนผู้ล่วงลับองค์หญิงรองจึงเก็บสายตาที่ส่งไปกดดันคุณหนูเสิ่นคืนมา ส่วนท่านหญิงซ่งอวี่ถงชูจอกสุราตามคำชวนของหวังเฟยอย่างเคร่งขรึมสำรวมหวังเฟยได้แต่เปรียบเทียบองค์หญิงและท่านหญิงอยู่ในใจ คนหนึ่งถูกยั่วแหย่ก็อารมณ์ขึ้นจนไม่คิดสงวนกิริยา อีกคนที่เพิ่งย่างเท้าเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในราชวงศ์กลับจัดการกับเรื่องราวน่ารำคาญใจทั้งหลายได้อย่างง่ายดายและมีชั้นเชิงเห็นได้ชัดว่าไม่อาจประมาทท่านหญิงผู้นี้ และนางคงต้องหาทางผูกไมตรีด้วยสักหน่อยหลังจากคารวะสุราแล้วก็ถึงคราวแสดงระบำของเหล่าแม่นางจากสำนักสังคีตซึ่งดึงดูดสายตาแขกเหรื่อที่อยู่ในฝั่งบุรุษอย่างยิ่ง ซ่งอวี่ถงกับชุยซือจิ้งจึงอาศัยจังหวะนี

ซ่งอวี่ถงเป็นคนรักษาคำพูด ตอนที่ยังเป็นเพียงเสี่ยวอวี่ในตระกูลชุยเป็นเช่นนั้น ยามที่ได้รับแต่งตั้งเป็นท่านหญิงบุตรีบุญธรรมของฮ่องเต้ยิ่งเคร่งครัดเรื่องคำมั่นสัญญายิ่งกว่าเดิมมากแม้กระทั่งถ้อยคำที่กล่าวราวกับล้อเล่นยังถูกยึดถืออย่างจริงจังไม่แพ้กันนางเคยบอกชุยซือจิ้งให้ถือว่าจวนท่านหญิงเป็นบ้านหลังที่สอง พร้อมทั้งกำชับบ่าวไพร่ในจวนว่ายามใดก็ตามที่เห็นหน้าชุยซือจิ้งให้เปิดประตูต้อนรับนางทันที ไม่ว่าจะดึกดื่นค่ำคืนหรือเช้าตรู่เพียงใดคุณหนูใหญ่สกุลชุยได้รับการปฏิบัติที่พิเศษและเป็นเกียรติเช่นนี้จึงมาที่จวนท่านหญิงซ่งอวี่ถงแทบทุกวันในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หรือไม่อย่างนั้นก็มักจะมาชวนให้ซ่งอวี่ถงออกไปข้างนอกด้วยกันบ่อยๆยามสายของวันนี้ชุยซือจิ้งมาเยือนจวนท่านหญิงเพื่อชวนนางไปร้านขายเครื่องประดับ ซ่งอวี่ถงก็ออกไปพร้อมกันทันทีโดยไม่ถามอะไร จนกระทั่งถึงร้านแล้วถึงได้มีเรื่องสงสัยขึ้นมา“เจ้าเตรียมเครื่องประดับเหล่านี้ให้ผู้ใดกันแน่”สินเดิมชุยซือจิ้งถูกจัดเตรียมไว้นานแล้ว ทั้งยังสมบูรณ์พร้อมพรั่งตามฐานะคุณหนูใหญ่ แต่เครื่องประดับที่นางเลือกสรรอย่างดีในวันนี้ดูคล้ายกับของขวัญให้กับสตรีอีกส

หลิวเยี่ยนร่ำสุรากับเฟยเซียงเพียงหนึ่งชั่วยาม สุราหมักหนอนสุราอันล้ำค่าและหายากตามที่เถ้าแก่หอไจซิ่งว่าไว้ก็หมดไปสิบไหแล้วสุรานี้มีขนาดเล็กกว่าสุราปกติที่หลิวเยี่ยนดื่ม แต่ราคาของมันกลับถีบตัวสูงกว่าถึงสิบเท่า เถ้าแก่จึงต้องแอบมากระซิบบอกเขาด้วยสีหน้าเกรงอกเกรงใจว่าคงต้องขอให้ชำระค่าสุรางวดนี้ก่อน เพราะค่าสุราที่เคยลงบัญชีจวนแม่ทัพเอาไว้ทั้งหมดก็ยังคงค้างอยู่หลิวเยี่ยนซึ่งยังไม่ทันเมาสุราได้ยินยอดรวมก็มึนกับราคาที่ต้องจ่ายจนเผลอตะคอกใส่เถ้าแก่“นี่เจ้าคิดจะปล้นข้ารึ!”“หามิได้ขอรับท่านแม่ทัพ ข้าน้อยหรือจะกล้าทำเช่นนั้นได้”เถ้าแก่ถูกตะคอกก็ตกใจตัวสั่นโดยไม่ต้องเสแสร้ง เพราะความเกรี้ยวกราดของแม่ทัพผู้นี้แฝงไปด้วยรังสีอำมหิต ทว่าก่อนที่จะเกิดการฆ่าฟันขึ้นมาจริงๆ เสียงหัวเราะของสตรีผู้หนึ่งช่วยคลี่คลายความตึงเครียดให้สลายหายไปได้“ท่านแม่ทัพอย่าได้ขัดเคืองใจไปเลยเจ้าค่ะ”เฟยเซียงเอ่ยพลางยกแขนอันอ่อนช้อยขึ้นลูบมือหลิวเยี่ยนแผ่วเบา“สุราหมักนี้ล้ำค่าเพราะกรรมวิธีการเลี้ยงหนอนช่างยุ่งยาก ไม่ว่าจะเป็นการเลี้ยงหนอนไหมด้วยใบไม้และน้ำค้างดอกเหมยแรกผลิ ทั้งยังต้องฟูมฟักตัวหนอนอยู่นานหลายสัปดาห