บททั้งหมดของ ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!: บทที่ 81 - บทที่ 90

ชุยซืออวิ๋นและองครักษ์ที่บาดเจ็บใช้เวลาพักฟื้นแค่สองวัน จากนั้นขบวนของพวกเขาก็ออกเดินทางต่อทว่าคราวนี้หลิวเยี่ยนเสนอให้วางแผนตบตาระหว่างการเดินทาง เขาแบ่งทหารและองครักษ์ออกเป็นสองส่วน โดยส่วนแรกให้อารักขาขบวนรถม้าบรรทุกข้าวของกลับไปยังเมืองหลวง อีกส่วนอารักขาสองพี่น้องสกุลชุยและเสี่ยวอวี่ซึ่งเปลี่ยนไปใช้เส้นทางน้ำเดินทางกลับแทนเพราะใช้เวลาไม่เกินสามวันก็ถึงแล้วหลิวเยี่ยนและลู่เหิงพร้อมทหารและองครักษ์อีกจำนวนหนึ่งลงเรือลำเดียวกับพวกชุยซืออวิ๋น ส่วนเรือลำอื่นที่รายล้อมเรือใหญ่เป็นเรือของเหล่าทหารและองครักษ์ที่คอยอารักขาพวกเขาจัดเวรยามโดยให้องครักษ์และทหารทำหน้าที่ร่วมกัน คอยตรวจตราบนเรือและสอดส่องน่านน้ำรอบๆ เรือทั้งกลางวันกลางคืนชุยซือจิ้งและเสี่ยวอวี่เคยนั่งเรือใหญ่หลายครั้งยามต้องไปติดต่อเรื่องค้าขายต่างเมือง ทั้งคู่ไม่เคยเมาเรือมาก่อน เช่นเดียวกับหลิวเยี่ยนและลู่เหิงซึ่งถูกเคี่ยวกรำให้อดทนได้ทุกสถานการณ์อยู่แล้วมีเพียงชุยซืออวิ๋นที่บอกว่าร่างกายตัวเองเหมือนจะยังไม่หายดี จึงรู้สึกโคลงเคลงพะอืดพะอม ขออยู่แต่ในห้องเพื่อพักผ่อนและพักฟื้นให้แข็งแรงเสียก่อนวันแรกที่ออกเรือ หน้าที่ดูแ

ปลายนิ้วของเขาเขี่ยคลึงเกสรบุปผาของเสี่ยวอวี่เป็นจังหวะเชื่องช้าแต่ปลุกเร้า จนในที่สุดนิ้วเรียวที่เห็นข้อลำชัดเจนก็ถูกชโลมด้วยน้ำเหนียวใสจนชุ่มลื่น การขยับสอดนิ้วสองนิ้วลึกเข้าไปข้างในจึงทำได้อย่างง่ายดายความอ่อนนุ่มบีบรัดตอบสนองนิ้วมือที่สอดเสียบเข้าไปทำให้ชุยซืออวิ๋นรู้ว่านางเองก็พรั่งพร้อมแล้ว เขาถอนนิ้วมือแล้วเปลี่ยนมากุมส่วนที่ร้อนผ่าวของตัวเอง ค่อยๆ ผลักดันแก่นกายเข้าไปในช่องทางที่ล่อตาล่อใจอย่างยิ่ง“อา”สองเสียงดังประสานกัน เสียงหนึ่งคำรามในลำคออย่างแหบพร่า อีกเสียงหวิวไหวแต่ฟังดูสุขสมเมื่อเห็นเสี่ยวอวี่ยังคงหลับตาแน่น ชุยซืออวิ๋นก็ใช้มือบีบแก้มของนางด้วยแรงค่อนข้างหนัก“ลืมตา” เขาสั่งเสียงต่ำอย่างทรงอำนาจ “มองข้า!”เสี่ยวอวี่หอบฮักแต่ไม่ยอมทำตามคำสั่ง ชุยซืออวิ๋นจึงกระแทกบั้นเอวสอดลึกเข้าไปอย่างหนักหน่วงและค่อยๆ ดึงออกแต่ยังค้างส่วนปลายหัวที่ขยายตัวเต้นตุบไว้ในร่างนาง รู้สึกได้ถึงแรงตอดรัดคล้ายอยากจะดึงรั้งท่อนลำนั้นไม่ให้ออกไปไหน“ดูดแน่นขนาดนี้ ไม่อยากให้ข้าออกมากระมัง” ชุยซืออวิ๋นยิ้มอย่างชั่วร้ายขณะที่กระทุ้งท่อนลำอวบใหญ่กลับเข้าไปในช่องทางเดิม “เจ้านี่ช่างปากไม่ตรงกับใ

“ข้าเพิ่งบอกไปเองว่าเจ้าอ่อนหัดเรื่องการประเมินความต่ำช้าของบุรุษ” หลิวเยี่ยนก้มลงกระซิบข้างหูชุยซือจิ้งที่ยามนี้ขึ้นมานั่งแอบอิงและโอบกอดเขาบนเตียง“หมายความว่าอย่างไร”แม่นางน้อยงุนงงว่าสิ่งที่เขาพูดเกี่ยวอะไรกับประโยคที่เอ่ยก่อนหน้า...ไม่ใช่ว่าเมื่อครู่กำลังพร่ำพลอดถึงอนาคตข้างหน้าร่วมกันหรอกหรือ...“ยิ่งใกล้ถึงวันแต่งงาน ข้าก็ยิ่งห้ามใจได้ยากขึ้นทุกที” หลิวเยี่ยนอธิบายอย่างอดทน “เจ้าไม่ควรเข้าใกล้ข้าถึงเพียงนี้ ...เพราะข้าอาจอดใจไม่ไหว...”“อ้อ” ชุยซือจิ้งยิ้ม “เป็นเช่นนี้เอง”แม้ดูเหมือนนางจะไม่กลัวคำขู่นั้นเท่าไหร่ แต่สองแขนเรียวที่โอบรอบเอวสอบของเขาถูกชุยซือจิ้งดึงกลับไปอย่างช้าๆ ใบหน้างดงามอ่อนหวานที่เคยเอียงซบบ่าก็ผละออกห่างจนหลิวเยี่ยนรู้สึกเสียดายอยู่บ้างที่เอ่ยถ้อยคำไม่เป็นประโยชน์กับตัวเองออกไปเขาไม่อาจทำตัวเป็นบุรุษต่ำช้าเยี่ยงชุยซืออวิ๋นได้ ...ทว่าทำตัวเป็นคนดีช่างยากเย็นแสนเข็ญ...ยามที่อ้อมอกไม่มีร่างหอมนุ่มแอบอิงอยู่ หลิวเยี่ยนรับรู้ได้ถึงความว่างเปล่าในโพรงอก“แต่ถ้าเจ้าอยากให้ข้ากอดปลอบขวัญก็ได้นะ” มือใหญ่ดึงร่างชุยซือจิ้งกลับมาอยู่ที่เดิม “ข้าสัญญาว่าจะไม่ล่วงเก

การเดินทางโดยเรือถึงหลินอานใช้เวลาเพียงสองวันครึ่ง ทั้งยังไม่มีนักฆ่าติดตามมาขัดขวางแล้ว ขบวนของชุยซืออวิ๋นจึงมาถึงท่าเรือโดยปลอดภัยขบวนรถม้าที่แยกกันเดินทางเมื่อออกจากเมืองเซ่าซิงก็มารอรับพวกเขากับลู่เหิงตามที่นัดหมาย ทั้งสองคนจึงไม่รอช้า เข้าวังไปพบฮ่องเต้พร้อมนำหลักฐานที่ได้มาไปถวายทันที ส่วนทหารอารักขาต้องรออยู่ที่ด่านพักม้านอกเมืองแล้วค่อยเดินทางกลับค่ายต้าซานกวนทว่าหลิวเยี่ยนถือเป็นกรณีพิเศษ เขาใกล้ครบกำหนดที่จะโยกย้ายกลับมาที่เมืองหลวงแล้ว จึงได้รับการผ่อนผันให้กลับจวนของตัวเองเพื่อรอวันเริ่มงานในตำแหน่งแม่ทัพจงเจียนเจียงจวินอย่างเป็นทางการถึงอย่างนั้นแม่ทัพหนุ่มก็ไม่รีบไม่ร้อนกลับไปพบบิดามารดาเพราะยังต้องไปส่งชุยซือจิ้งและเสี่ยวอวี่กลับเรือนตระกูลชุยเสียก่อน“เจ้ากับอาอวี่ช่วงนี้อย่าเพิ่งออกไปไหน ถ้าจะออกไปต้องให้ซืออวิ๋นรับรู้ด้วย รู้หรือไม่”หลิวเยี่ยนกำชับคู่หมั้นด้วยสีหน้าจริงจังเพราะรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มีความสุ่มเสี่ยงอย่างยิ่ง“อืม” ชุยซือจิ้งรับคำทันที “ท่านไม่ต้องห่วง ข้ากับพี่เสี่ยวอวี่จะไม่ออกไปไหนถ้าพี่ใหญ่ไม่อนุญาต”ท่าทีว่าง่ายเชื่อฟังของคุณหนูใหญ่สกุลชุยทำให้

นอกจากเรื่องที่ชุยซืออวิ๋นกับลู่เหิงประสบพบเจอระหว่างการปฏิบัติภารกิจแล้ว แม่ทัพจงเจียนเจียงจวินก็มีเรื่องที่ต้องรายงานตอนเข้าเฝ้าเกาจงฮ่องเต้เพื่อรับตำแหน่งอย่างเป็นทางการเช่นกัน หลิวเยี่ยนกล่าวถึงนักฆ่าที่พยายามลอบสังหารตัวเองยามอยู่ด่านชายแดนต้าซานกวน แต่ดูเหมือนว่าเกาจงฮ่องเต้จะไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนักเมื่อรายงานเรื่องนี้จบหลิวเยี่ยนส่งนักฆ่าไปฝากขังที่กรมอาญา เพียงชั่วข้ามคืนคนก็ตายคาคุกแล้วเจ้าหน้าที่ชันสูตรเข้าตรวจศพแล้วสรุปว่านักฆ่าผู้นั้นถูกวางยาพิษถึงอย่างนั้นเกาจงฮ่องเต้ก็สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้สักนิดยามที่ขุนนางฝ่ายทหารถวายฎีกาเรื่องนี้ตอนประชุมราชสำนักแม้จะสั่งให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องไต่สวนความจริง แต่ไม่ได้มีความมุ่งมั่นจริงจังเหมือนยามสั่งให้ชุยซืออวิ๋นกับลู่เหิงลากตัวเครือข่ายทุจริตค้าเกลือออกมา“ฮ่องเต้สุนัขนี่ ถ้าไม่ใช่เรื่องที่แตะกล่องดวงใจตัวเองก็ไม่สนใจอะไรเลย”หลิวเยี่ยนเอ่ยด้วยสีหน้าขุ่นเคืองยามยกไหสุราขึ้นดื่มเขาอยู่ในห้องหนังสือของชุยซืออวิ๋น และนี่ก็เป็นการลักลอบเข้ามาในเรือนตระกูลชุยเหมือนเดิม แต่เมื่ออยู่ในห้องนี้ก็ไม่ต้องระมัดระวังว่าวาจาสามหาวเช่นนี้จะ