ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า! のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ชุยซือจิ้งเผลอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างตกตะลึง ดวงตารูปเมล็ดซิ่งที่เจือแววอ่อนโยนในยามปกติหรี่ลงเพื่อซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดใจบาดแผลของหลิวเยี่ยนไม่อาจประเมินด้วยสายตาได้เพราะร่างกายท่อนบนของเขาล้วนถูกบดบังด้วยผ้าพันแผลที่ควรจะเป็นสีขาวสะอาดตา ทว่าบัดนี้ถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงฉานแผ่กระจายเป็นวงใหญ่“แผลน่าจะปริตอนที่ออกแรงเมื่อครู่”หลิวเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงลุแก่โทษ รับรู้ได้ถึงความไม่พอใจที่ก่อตัวของชุยซือจิ้ง“ใครใช้ให้ท่านออกแรงกัน!”“อ้อ” หลิวเยี่ยนยังเย้าแหย่ไม่เลิก “แล้วเจ้าคิดจะขว้างถ้วยชาทำไมเล่า”“ก็ใครจะรู้ว่าเป็นท่าน...”เมื่อรู้ว่าเผลอหลุดความในใจ ริมฝีปากบางของชุยซือจิ้งเม้มเข้าหากันอย่างขุ่นเคืองขุนพลหนุ่มยิ้ม รู้ดีว่าภายใต้เปลือกนอกของสตรีผู้นุ่มนวลว่าง่ายรู้ความที่ตระกูลในเมืองหลวงต่างชื่นชม ตัวตนแท้จริงของชุยซือจิ้งมีทั้งความฉลาดเฉลียว กล้าได้กล้าเสีย และไม่ยอมคนเมื่อแรกที่เข้ามาในห้อง ชุยซือจิ้งสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติได้ทันที เพียงแต่ยามนั้นนางยังไม่รู้ว่าผู้ที่ซ่อนอยู่ในห้องคือตัวเขา ...ซึ่งจะว่าไปก็นับเป็นคนคุ้นเคย...นางไม่ร้องตะโกนและไม่แสดงท

ขวดยาและผ้าสะอาดคือสิ่งที่ชุยซือจิ้งมีติดเรือนไว้เสมอ นับเป็นความเคยชินตั้งแต่เด็กนางยังเคยทำแผลให้หลิวเยี่ยนและพี่ใหญ่ตั้งหลายครั้งหลายหนเพราะก่อนที่คุณชายชุยซืออวิ๋นจะมุ่งมั่นอ่านตำราสอบเป็นบัณฑิตหลวง เขาเคยมีความใฝ่ฝันจะเข้าร่วมกองทัพพิทักษ์แผ่นดินมาก่อน เด็กหนุ่มเลือดร้อนสองคนที่เติบโตมาด้วยกันจึงมักต่อยตีกันโดยอ้างว่าฝึกความแข็งแกร่งของร่างกายจนได้เลือดอยู่บ่อยๆเมื่อได้สิ่งของที่จำเป็นแล้วชุยซือจิ้งมุ่งไปยังห้องหนังสือของพี่ชายและสั่งเสี่ยวตานให้กำชับสาวใช้คนอื่นช่วยกันสอดส่องดูแลความเรียบร้อยภายในเรือนหลักในช่วงที่นางวุ่นวายกับการ ‘จัดระเบียบตำรา’ห้องหนังสือยามนี้สว่างไสวต่างจากยามเช้ามืด แต่คนที่เคยซ่อนตัวอยู่หลังชั้นหนังสือกลับไม่อยู่แล้วร่างบางเดินผ่านฉากบังตาเข้าไปยังห้องเล็กด้านข้างก็ยังไม่พบคน มีเพียงตั่งกว้างและเครื่องนอนวางอยู่ บ่งบอกได้ดีว่าคืนที่ผ่านมาพี่ใหญ่ของนางอยู่ที่นี่ตลอดจากนั้นความสนใจของนางมุ่งไปยังภาพเขียนอักษรขรึมขลังที่แขวนประดับบนผนังด้านข้างชุยซือจิ้งเลื่อนภาพนั้นออกและใช้มือลูบไปตามผิวเรียบของผนังด้านหลังจนกระทั่งเจอรอยต่อเล็กๆ ที่มองด้วยตาเปล่าเก

“เป็นข้าเองที่ไม่มีดวงชะตาเรื่องคู่ครอง” ชุยซือจิ้งถอนใจก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้ายหลิวเยี่ยนฟังแล้วขัดใจจนอดไม่ได้ที่จะดุเบาๆ “ใช่ความผิดของเจ้าเมื่อไหร่กัน”เห็นๆ อยู่ว่าบุรุษน่าตายแห่งสกุลเจียงเป็นพวกปากคาบคัมภีร์ เอ่ยอ้างหลักจรรยาเข้าข้างตัวเองเพื่อข่มเหงสตรีซึ่งถูกค่านิยมและจารีตประเพณีตีกรอบกดดันจนไม่อาจเป็นตัวเอง“ที่จริงนี่ก็ไม่ใช่เรื่องอันใดของท่าน...”ถ้อยคำของชุยซือจิ้งฟังดูไร้เยื่อใย แต่กิริยาปรายตามองบอกให้รู้ว่านางมีใจหยอกเย้ากันบ้างแล้ว“อีกไม่นานเรื่องของเจ้าก็เท่ากับเรื่องของข้า”หลิวเยี่ยนเอ่ยอย่างจริงจัง ชุยซือจิ้งรับรู้ความนัยของประโยคนั้นจึงรู้สึกไม่ยินยอม“อาศัยสิ่งใดถึงจะมายุ่งเกี่ยวกับชีวิตข้า ท่านเพ้อฝันอันใดกัน”“อาจิ้ง...” เสียงทุ้มของเขาถูกกดให้ต่ำลงขณะเอ่ยเตือน “เจ้าอย่าบ่ายเบี่ยง”“ใต้เท้าหลิวเข้าใจอะไรผิดหรือไม่ ท่านไม่ใช่บิดา ไม่ใช่พี่ชาย ไม่ใช่คนในครอบครัวข้า”สุดท้ายแม่นางน้อยไม่ได้แค่แง่งอน แต่ไม่พอใจแล้วจริงๆ“ข้ารีบกลับมาเจรจาสู่ขอเจ้ากับซืออวิ๋น” ในที่สุดหลิวเยี่ยนก็เผยเหตุผลแท้จริงที่ทำให้เขารุดกลับเมืองหลวงทันทีที่รู้ข่าวว่านางถูกแม่สื่อท

หลิวเยี่ยนโอบเอวรั้งร่างอรชรของชุยซือจิ้งมากักไว้บนตักและในอ้อมอกสีหน้าแม่นางน้อยดูตกตะลึงในคราแรกเพราะไม่คาดคิด แต่ครู่เดียวก็เริ่มดิ้นรนขัดขืนให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดที่รัดตรึงอย่างแน่นหนา ทว่าหลิวเยี่ยนไม่ยินดีและไม่ยินยอมปล่อยมือ“อย่ารุนแรงนักสิ เดี๋ยวแผลปริก็เดือดร้อนเจ้าต้องทายาอีกรอบ”เขาว่าพลางจูบขมับและก้มลงกัดใบหูเล็กของชุยซือจิ้งเบาๆ“หน้าไม่อาย! หลิวเยี่ยน! ท่านกล้าใช้วิธีนี้กับข้าหรือ”“ทำไมจะไม่กล้าเล่า”แม่ทัพขุนพลไม่หน่ายกลศึก ถ้าไม่รู้จักพลิกแพลงจะอยู่รอดปลอดภัยจากสนามรบจนถึงวันนี้หรือเมื่อเจรจาดีๆ แล้วไม่ฟังก็ต้องใช้วิธีอื่นเป็นธรรมดา และดูเหมือนว่าแผนการนี้จะได้ผลดีมากเสียด้วยตั้งแต่ลำคอระหงไปจนถึงแก้มนวลทั้งสองข้างของชุยซือจิ้งขึ้นสีแดงก่ำอย่างรวดเร็ว หลิวเยี่ยนก้มมองแล้วรู้สึกน้ำลายสอ แต่ต้องข่มใจพูดจาตกลงกันให้รู้เรื่องเสียก่อน“เจ้าเตรียมตัวแต่งเป็นภรรยาข้าเถิด” เขาเอ่ยเว้าวอนแนบชิดใบหูนาง “เรื่องที่แล้วมาต้องขออภัยด้วย ต่อไปจะไม่ทำให้เจ้าเสียน้ำตาอีกแล้ว”ชุยซือจิ้งพยายามตั้งสติ แต่แผงอกร้อนรุ่มที่ทาบติดลำตัวบางและริมฝีปากชั่วร้ายที่แทะเล็มประทับจูบแผ่วเบาตรงนั

พิธีปักปิ่นชุยซือจิ้งปีนั้นไม่ได้จัดใหญ่โต มีเพียงคนในครอบครัวและผู้ใหญ่ที่เคารพมาร่วมงานฮูหยินแม่ทัพหลิวเป็นหนึ่งในผู้ให้เกียรติมาร่วมพิธีช่วงปักปิ่น ส่วนหลิวเยี่ยนติดตามแม่ทัพหลิวมาร่วมงานเลี้ยงซึ่งจัดขึ้นหลังจากนางรวบผมปักปิ่นแล้วชุยซือจิ้งไม่ได้พบหน้าหลิวเยี่ยนนานนับปี เมื่อได้พบเขาอีกครั้งในงานเลี้ยงจึงนิ่งงันด้วยความคาดไม่ถึงเหตุเพราะ ‘พี่เยี่ยน’ ในความทรงจำของชุยซือจิ้งคือเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผิวขาวสะอาด ดวงตายาวรีคมปลาบมีรอยยิ้มเจืออยู่ในนั้นเสมอทว่า ‘นายกองหลิวเยี่ยน’ ที่เพิ่งกลับจากชายแดนกลายเป็นชายหนุ่มร่างสูงกำยำ ผิวถูกบ่มด้วยไอแดด ทั้งยังแผ่กลิ่นอายเยียบเย็นผลักไสให้คนออกห่าง ยามสบตากันมองเห็นแต่ดวงตาสีดำเข้มที่คาดเดาอารมณ์ไม่ออกหากเขาไม่ส่งยิ้มอ่อนโยนที่คุ้นตาให้กันก่อน ชุยซือจิ้งคงไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปทักทายหลังพิธีปักปิ่นของนาง หลิวเยี่ยนรั้งอยู่ในเมืองหลวงนานนับเดือน ทั้งยังแวะเวียนมาหาชุยซืออวิ๋นอยู่บ่อยๆท่าทีของเขาที่มีต่อเด็กสาววัยปักปิ่นอย่างนางเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาสงวนท่าทีและอยู่ห่างจากนางอย่างน้อยสองสามก้าวเสมอแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดหัวใจของชุยซือจิ้