Todos los capítulos de ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!: Capítulo 41 - Capítulo 50

แม้จะรู้ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นตรงหน้ามีพิรุธอย่างยิ่ง แต่ฮูหยินน้อยตระกูลเจียงไม่อาจยอมรับออกมาตรงๆ เพราะนางเองก็พอจะเดาได้ลางๆ ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในวันนี้กันแน่ถึงนางจะมีตำแหน่งสูงศักดิ์เป็นภรรยาเอกของบุตรชายคนโตที่จะเป็นผู้สืบทอดสกุลเจียงและตำแหน่งติ้งอันโหวในวันข้างหน้า แต่ยามนี้เหนือศีรษะนางยังมีฮูหยินผู้เฒ่าผู้เป็นมารดาของสามีอยู่ทั้งคนสาวใช้ที่อ้างเรื่องขุนนางอาลักษณ์ชุยเมามายและพยายามล่อหลอกคุณหนูใหญ่สกุลชุยมายังเรือนรับรองแห่งนี้เป็นคนของเรือนหลัก และคนในเรือนนั้นขึ้นตรงกับฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อเห็นสายสนกลในเช่นนี้ ฮูหยินน้อยตระกูลเจียงทำได้เพียงฝืนตีหน้าตาย แสร้งปิดหูขโมยกระดิ่ง ยืนกรานไม่พูดถึงเรื่องผิดปกติที่เกิดขึ้น เช่นนั้นก็คงไม่มีใครเอ่ยถามถึงความผิดปกตินี้ต่อหน้านางตรงๆนางเชิญให้ชุยซือจิ้งและหลิวเยี่ยนกลับไปรอที่ห้องโถงกลางของเรือนหลักซึ่งใช้เป็นสถานที่อวยพรและมอบของขวัญให้แก่ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเจียง แต่ตอนนี้แขกเหรื่อแยกย้ายไปตามจุดที่มีการจัดงานฉลองกันหมดแล้วหลังจากนั้นฮูหยินน้อยตระกูลเจียงก็ออกคำสั่งให้บ่าวไพร่ไปตามหาขุนนางชุยซืออวิ๋นและมารายงานแก่คุณห

หลิวเยี่ยนปลดปิ่นและสางเรือนผมยาวของชุยซือจิ้งเบาๆ จากนั้นจึงวางร่างของนางลงอย่างทะนุถนอมบนเตียงขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ภายในห้องเสื้อตัวนอกและตัวในของนางหลุดลุ่ยเผยให้เห็นหน้าอกกลมกลึงที่เขารู้แล้วว่ารสชาติหวานเพียงใด หลิวเยี่ยนจับจ้องมองอย่างไม่วางตา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างห้ามไม่อยู่ก่อนจะก้มลงไปดูดกลืนและกอบกุมความนุ่มหยุ่นด้วยกิริยาที่เกือบเรียกได้ว่าตะกละตะกลามปลายลิ้นร้อนไล้เลียและดูดดุนยอดตูมบนทรวงอกขาวปานหิมะ ก่อเกิดความรู้สึกเร้าอารมณ์จนชุยซือจิ้งร้อนวูบวาบไปทั้งตัวในทันทีนางกัดกลีบปากที่สั่นสะท้าน ข่มกลั้นไม่ให้เสียงครางอย่างทรมานเล็ดลอดออกมา สองมือซึ่งวางอยู่ข้างลำตัวขยุ้มผ้าปูที่นอนหวังจะระบายความรู้สึกที่ร้อนรุ่มภายในร่างของหลิวเยี่ยนอยู่เหนือร่างนางโดยใช้ศอกข้างหนึ่งยันไว้กับที่นอน เมื่อเขาคลายริมฝีปาก ปลายยอดทรวงก็ตูมเต่งเปียกชื้น ยามที่ลมหายใจของเขารินรดอย่างแผ่วเบาก็คล้ายถูกโลมเลียอีกครั้งชุยซือจิ้งยกมือข้างหนึ่งลูบไล้ใบหน้าคมสันที่เกลี้ยงเกลาไร้ตอหนวดเครา ให้ความรู้สึกแตกต่างจากตอนที่สัมผัสเขาในห้องหนังสือของตระกูลชุยแววตาของนางมีความลุ่มหลงเคลิบเคลิ้ม ชวนให้คนมอ

แม้ยามนี้เรือนพักกลางสวนตระกูลชุยจะปราศจากบ่าวไพร่คอยรับใช้ แต่ไม่ได้สร้างความลำบากใจให้แก่ชุยซือจิ้งเลยสักนิด เพราะหลิวเยี่ยนที่เคยชินเสียแล้วกับสภาพความเป็นอยู่ในค่ายทหารสามารถทำงานหนักต่างๆ ได้อย่างคุ้นเคย ไม่ว่าจะต้มน้ำร้อนแล้วยกมาให้แม่นางน้อยผู้รักความสะอาดชำระล้างร่างกาย รวมไปถึงผ่าฟืนและจุดเตาอุ่นภายในห้องเพราะยามกลางคืนในสวนที่อยู่เชิงเขาถือว่าอากาศเย็นไม่น้อย แม่ทัพหนุ่มจัดการทุกเรื่องอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว “ท่านอยู่ที่ชายแดนลำบากมากหรือไม่” ชุยซือจิ้งเอ่ยถามระหว่างนั่งมองหลิวเยี่ยนที่กำลังยุ่ง ไม่ว่าจะเป็นงานหนักหรืองานเบาเขาก็ทำหมด ไม่ยอมให้นางแตะต้องสิ่งใด ยามที่ยังเด็ก หลิวเยี่ยนคือคุณชายน้อยผู้หนึ่ง นางกับพี่ใหญ่ยังต้องทำงานบางอย่างเอง แต่หลิวเยี่ยนมีบ่าวไพร่คอยดูแลและจัดการให้แทบทุกเรื่อง หลายปีผ่านพ้นไปคุณชายน้อยผู้นั้นกลายเป็นบุรุษผู้เรียบง่ายที่ทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยสองมือ แล้วยังเผื่อแผ่มาดูแลแม่นางน้อยผู้ไม่ค่อยได้ย่างเท้าออกจากเรือนอย่างชุยซือจิ้งอีกคน “ย่อมลำบากเป็นธรรมดา แต่ก็ยังดีกว่าผู้คนอีกมากที่ใช้ชีวิตตั้งแต่เกิดจนตายอยู่ที่นั่น” ถ้อยคำที่ฟังดูเหมื

เรือนพักขนาดเล็กซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางสวนตระกูลชุยยังคงเงียบสงัดยามใกล้รุ่ง อากาศค่อนข้างหนาวเย็น แต่ชุยซือจิ้งกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างยิ่งนางซุกซบร่างทั้งร่างกับไออุ่นที่แนบชิดมาตลอดทั้งคืน พลางถูไถใบหน้ากับอ้อมแขนที่หนุนนอนราวกับเป็นลูกแมวเกียจคร้านตัวหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นเหนือศีรษะจึงลืมตาและแหงนหน้ามองหาต้นเสียงหลิวเยี่ยนที่ดูอารมณ์ดีอย่างยิ่งก้มลงมองกันพลางส่งยิ้มกระจ่างทั้งปากและดวงตามาให้ จนชุยซือจิ้งรู้สึกเหมือนจะตาพร่าไปเล็กน้อยความทรงจำยามค่ำคืนที่ถูกเขา ‘ปรนนิบัติ’ ผุดพรายขึ้นมาหลายระลอก แก้มนวลจึงแดงเรื่อ แต่ชุยซือจิ้งเริ่มคุ้นชินกับความใกล้ชิดสนิทแนบเช่นนี้แล้ว จึงเอ่ยถามเขาด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ“เวลาใดแล้วหรือ”“น่าจะปลายยามเหม่า*”“ท่านตื่นเช้ายิ่ง”“อืม...” หลิวเยี่ยนอมยิ้ม “เคยชินเสียแล้ว”ยามอยู่ในสนามรบหรือค่ายทหาร หลิวเยี่ยนไม่อาจปล่อยให้ตัวเองนอนหลับใหลได้ตามสบาย เพราะนั่นหมายถึงความเป็นความตายและวินัยที่ย่อหย่อน นานวันเข้าจึงกลายเป็นคนนอนเร็วและตื่นเร็วแต่วันนี้ตื่นเร็วยิ่งกว่าปกติเพราะเรือนร่างอ่อนนุ่มที่นอนแนบข้างทำให้รู้สึกดีจนไม่อยากหลับต

นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ที่ตระกูลเจียง ชุยซือจิ้งก็เก็บตัวอยู่ที่สวนนอกเมืองนานหลายวัน ล่วงเข้าวันที่เจ็ดนางจึงค่อยชวนเสี่ยวอวี่และสาวใช้ทั้งหมดกลับเรือนตระกูลชุยช่วงที่พวกนางยังอยู่ที่เรือนกลางสวน ชุยซืออวิ๋นส่งคนไปแจ้งเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าคุณหนูห้าสกุลหลี่ส่งเทียบเชิญมาหาชุยซือจิ้งถึงสามฉบับ แต่นางยังไม่รีบร้อนกลับ เพราะหลิวเยี่ยนฝากข้อความมาบอกว่าเขากับชุยซืออวิ๋นกำลังสืบข่าวเพิ่มเติมเกี่ยวกับสกุลหลี่เช่นกันเมื่อหลิวเยี่ยนยืนยันว่าคุณหนูห้าสกุลหลี่ไม่เกี่ยวข้องกับการวางยาชุยซืออวิ๋นและการล่อลวงชุยซือจิ้งให้ไปรับรู้เรื่องอื้อฉาวของพี่ชาย นางจึงวางใจลงได้และตัดสินใจกลับมาเผชิญหน้ากับสิ่งที่รออยู่ชุยซือจิ้งส่งหนังสือตอบกลับไปถึงหลี่หลันโดยนัดพบกันที่โรงน้ำชาสกุลชุยแทนนางให้เหตุผลว่าตัวเองต้องดูแลกิจการร้านค้าของตระกูลชุย จึงอยากเชิญให้คุณหนูห้าสกุลหลี่มาพักผ่อนให้สำราญใจ และตัวนางเองก็จะได้ไม่เสียงานเสียการด้วยหลี่หลันตอบรับคำเชิญของนางในเวลาอันรวดเร็วตามคาดยามสายวันต่อมา ชุยซือจิ้งมารอหลี่หลันก่อนเวลานัดราวครึ่งชั่วยามเพื่อเตรียมขนมและอาหารต้อนรับสหายต่างวัยด้วยตัวเองอย่างพิถี