บททั้งหมดของ ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!: บทที่ 61 - บทที่ 70

แม้ใจของชุยซือจิ้งจะอยากเร่งเดินทางโดยเร็วที่สุด แต่ยามนี้มีเสี่ยวตานและเสี่ยวชิงติดตามมาด้วย ไม่ได้เหมือนสามปีก่อนที่มีเพียงนางกับเสี่ยวอวี่เดินทางมาด้วยกันสาวใช้ตัวน้อยทั้งสองคนไม่เคยออกจากเรือนไปไหนไกล ทั้งยังไม่ใช่สาวใช้ที่ต้องทำงานหยาบหรืองานใช้แรงอีกด้วย เมื่ออยู่บนรถม้าขโยกเขยกไปตามถนนขรุขระไม่ราบเรียบเหมือนเส้นทางในตัวเมือง ทั้งเสี่ยวตานและเสี่ยวชิงจึงวิงเวียนคลื่นเหียนจนขบวนไม่อาจเร่งเดินทางโดยเร็วได้สีหน้าของชุยซืออวิ๋นไม่ค่อยดีนักยามรู้ว่าสาวใช้สองนางที่น้องสาวพามาด้วยมีอาการเมารถเพราะเขาก็คิดไม่ต่างจากชุยซือจิ้งที่อยากไปให้ถึงจุดหมายปลายทางแห่งแรกโดยเร็ว จะได้มีเวลาไปจัดการภารกิจปิดลับที่เหลือเร็วขึ้นอีกหน่อยเมื่อขบวนหยุดค้างแรมที่โรงเตี๊ยมซึ่งเป็นกิจการของตระกูลชุยนอกเมืองหลวง ชุยซืออวิ๋นจึงหารือกับชุยซือจิ้งว่าจะทำอย่างไรกับสาวใช้ทั้งสองนางที่คงจะฝืนเดินทางอย่างเร่งรีบไม่ไหวแน่“เจ้าส่งพวกนางกลับไปหลินอานก่อนได้หรือไม่ หรือว่าจะให้พวกนางรออยู่ที่โรงเตี๊ยมนี้ ขากลับพวกเราค่อยมารับอีกทีหนึ่ง”ชุยซืออวิ๋นมีสีหน้าลำบากใจเมื่อถามประโยคนั้น เพราะดูแล้งน้ำใจอยู่ไม่น้อย“ข้า

สิ้นเสียงของชุยซือจิ้ง การเผชิญหน้าระหว่างทหารหน่วยซุ่มโจมตีของหลิวเยี่ยนกับองครักษ์วังหลวงซึ่งนำโดยลู่เหิงก็คลี่คลายได้อย่างรวดเร็วทั้งสองฝ่ายลดอาวุธในมือลง แต่ลู่เหิงยังคงมีสีหน้าไม่ไว้วางใจเท่าไหร่นัก“ท่านแม่ทัพจัดกำลังคนมาดักซุ่มที่จุดนี้ด้วยเหตุอันใดหรือ”“แล้วท่านคือ?” หลิวเยี่ยนไม่ตอบ ทั้งยังถามกลับ“ข้าคือลู่เหิง หัวหน้าหน่วยที่สิบหกแห่งกองงานอารักขา”เมื่อเจอแม่ทัพที่เกาจงฮ่องเต้ส่งขบวนมา ปลอบขวัญ และ ให้กำลังใจ ลู่เหิงก็เปิดเผยตัวตนที่แท้จริง“อ้อ...” หลิวเยี่ยนพยักหน้าช้าๆ “ข้าได้ข่าวว่าขบวนรถม้ายังมาไม่ถึงหยางโจวเลย ไม่นึกว่าพวกท่านจะเลือกใช้เส้นทางนี้ลัดมาที่ต้าซานกวนเสียก่อน”“ผู้คนที่หยางโจวลือว่าท่านบาดเจ็บสาหัส แม่นางชุยร้อนใจจึงคิดจะเดินทางมาพบท่านโดยเร็วที่สุด”คำอธิบายอย่างรวบรัดของลู่เหิงทำให้หลิวเยี่ยนมีรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ทหารที่เห็นสีหน้าดุดันของแม่ทัพจงเจียนเจียงจวินจนเคยชินถึงกับขนลุกเพราะความแปลกใหม่นี้“เช่นนั้นพวกท่านทนลำบากอีกสักหน่อย ตามทหารของข้าไปที่หมู่บ้านใกล้ๆ นี้เถิด อย่าได้ค้างที่นี่เลย”หลิวเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ลู่เหิงเข้าใจความนัยจึงส่ง

เพลิงปรารถนาเร่าร้อนในกระโจมแม่ทัพจงเจียนเจียงจวินสงบลงด้วยความร่วมมือร่วมใจของทั้งสองฝ่าย เพียงแต่หลิวเยี่ยนยังไม่อยากปล่อยมือจากชุยซือจิ้ง จึงยังคงแนบชิดคลอเคลียคนในอ้อมกอดมือใหญ่ลูบไปตามแนวโค้งของลาดไหล่ เอวบาง และบั้นท้ายนุ่ม แต่เป็นการไล้ผ่านเพียงแผ่วเบาเหมือนต้องการบรรเทาความรุ่มร้อนในอกในใจตัวเอง ไม่ได้คิดล่วงเกินรุนแรงอันใดชุยซือจิ้งซึ่งเอนร่างอิงแอบกับแผงอกกว้างและอบอุ่นของเขาก็ไม่ได้เอ่ยห้ามปราม กลับชวนเขาคุยเรื่องที่ตัวเองอยากรู้ด้วยน้ำเสียงใสเย็นและออดอ้อนกว่าปกติเล็กน้อยใบหน้าของหลิวเยี่ยนประดับรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลาย ราวกับว่าทั้งคู่ไม่ได้อยู่ในกระโจมทหารและไม่ได้อยู่ในแถบชายแดนที่คุกรุ่นด้วยการฆ่าฟันกันเป็นประจำ“ท่านไปดักซุ่มโจมตีเมื่อคืนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”“อืม...ก็ดี”หลิวเยี่ยนพึมพำตอบขณะใช้นิ้วหัวแม่มือลูบวนตรงบั้นเอวส่วนที่คอดที่สุดของชุยซือจิ้ง“ดีอย่างไร” น้ำเสียงของชุยซือจิ้งเจือแววหัวเราะ “ท่านวางแผนเอาไว้อย่างไรหรือ”“ข้าวางแผนดักคน” หลิวเยี่ยนขยับตัวเพื่อคลายความอึดอัดตรงหว่างขา พลางเอ่ยด้วยเสียงเป็นการเป็นงานขึ้นอีกเล็กน้อย “มีคนที่ไม่อยากให้ข้ากลับไปเป็นแม

หลิวเยี่ยนกำชับทหารยามเอาไว้ว่าอย่าปล่อยให้มาใครรบกวนเขาตลอดหนึ่งชั่วยามที่อยู่กับชุยซือจิ้ง แต่พอหมดระยะเวลาที่สั่งไว้ก็มีคนมาส่งเสียงเรียกที่หน้ากระโจมแม่ทัพทันทีเมื่อเปิดม่านกระโจมออกมา หลิวเยี่ยนเห็นชุยซืออวิ๋น เสี่ยวอวี่ และหัวหน้าองครักษ์ลู่เหิงยืนอยู่ด้วยกันแม่ทัพหนุ่มถึงกับมุมปากกระตุก แต่ก็เก็บอาการได้ในเวลาอันรวดเร็วเข้าใจแล้วว่าทำไมทหารยามถึงปล่อยให้คนเข้ามาถึงหน้ากระโจมของเขาได้ เพราะคนหนึ่งในนั้นคือว่าที่พี่ภรรยา ทั้งยังเป็นขุนนางขั้นสี่ที่นับว่ามีสถานะเหนือกว่าเขาไปอีกขั้น“พวกท่านมีเรื่องอันใดหรือ”หลิวเยี่ยนถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่ชุยซืออวิ๋นมองหน้าน้องสาวแล้วเอ่ยด้วยเสียงเนิบเนือย“ข้ากับอาอวี่มาชวนอาจิ้งไปกินข้าว”“ไม่มีทหารไปส่งสำรับให้ที่กระโจมหรอกหรือ”หลิวเยี่ยนถามด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคลายไม่ยิ้ม แต่ชุยซืออวิ๋นไม่ใส่ใจท่าทีคล้ายประชดประชัน“ข้าอยากชวนอาจิ้งไปดูชีวิตของทหารชายแดน นางจะได้รับรู้ถึงความยากลำบากของผู้คน”ชุยซือจิ้งซึ่งยังถูกหลิวเยี่ยนกอดเอวไม่ปล่อยทำตาปริบๆ ขณะมองหน้าพี่ชายพี่ใหญ่รู้ดีว่านางเคยมาที่นี่แล้วเมื่อสามปีก่อน ที่เขาอ้างเหตุผลซึ่งไม่ค่อย

วันเวลาในค่ายทหารต้าซานกวนผ่านพ้นไปครบสามวัน ขบวนรถเสบียงและยาสมุนไพรก็ตามมาถึงอย่างปลอดภัยพอถึงวันที่สี่ชุยซืออวิ๋นก็เอ่ยเตือนชุยซือจิ้งว่าถึงเวลาต้องไปจัดการภารกิจลับที่ความจริงคือภารกิจหลักของการเดินทางครั้งนี้ได้แล้วพี่ชายอุตส่าห์ให้เวลานางอยู่กับหลิวเยี่ยนนานกว่าสามวันที่เคยบอกกล่าวในตอนแรก ชุยซือจิ้งจึงไม่กล้าอิดออดเมื่อเขาสั่งให้เก็บสัมภาระเตรียมตัวออกเดินทางเช้าวันที่ห้า ขบวนของสองพี่น้องตระกูลชุยและผู้ติดตามกำลังจะออกจากค่ายต้าซานกวนเพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองเฉิงกวนในเขตปกครองฉาหลิงซึ่งอยู่ทางใต้ของเมืองชายแดนแห่งนี้“คนของข้าจะตามพวกเจ้าไปด้วย ถ้ามีเรื่องด่วนอันใดจะได้ส่งข่าวมาทางนี้ได้เร็วขึ้น”หลิวเยี่ยนเอ่ยกับชุยซือจิ้งซึ่งยังไม่ก้าวขึ้นรถม้าเสียที ชุยซืออวิ๋นที่อยู่บนหลังม้านานแล้วก็รอคอยอย่างอดทน ไม่ส่งสายตาเอือมระอาตักเตือนน้องสาวเหมือนที่เคยทำในหลายวันก่อนหน้า“ข้าจะส่งข่าวถึงท่านยามเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว”“อืม” หลิวเยี่ยนยิ้มรับคำ พลางเอ่ยอย่างตัดใจ “เจ้าออกเดินทางเถิด เวลาไม่เช้าแล้ว”ชุยซือจิ้งพยักหน้าส่งยิ้มให้เขาแล้วจึงค่อยหันไปให้เสี่ยวอวี่ที่รออยู่บนรถม้าช่วยดึงตั