All Chapters of ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!: Chapter 31 - Chapter 40

วันนี้ถึงกำหนดที่ชุยซือจิ้งต้องกลับเรือนตระกูลชุยเพราะมาอยู่ที่วัดหลิงอิ่นครบหกวันแล้วฮูหยินน้อยสกุลเจียงพาคุณหนูห้าสกุลหลี่มาร่ำลาพวกนางตั้งแต่เช้าตรู่จนเกือบจะพลาดมื้ออาหารซึ่งทางวัดจัดให้กับแขกผู้มาเยือนที่ห้องโถงกลางของเรือนพักดูจากท่าทางอาลัยอาวรณ์ของคุณหนูห้า คาดว่าอีกไม่นานเรือนตระกูลชุยคงได้ต้อนรับนางอย่างแน่นอนชุยซือจิ้ง เสี่ยวอวี่ อู๋มามา และบ่าวรับใช้ทั้งหมดเดินลงจากเนินเขาซึ่งเป็นที่ตั้งเรือนพักมายังประตูใหญ่บริเวณตีนเขา อันเป็นจุดที่นัดหมายกับคนขับรถม้าตระกูลชุยเอาไว้ท้องฟ้ายามสายวันนี้ปลอดโปร่ง ไร้หมอกปกคลุมเหมือนช่วงเช้าตรู่ พวกชุยซือจิ้งจึงมองเห็นบุรุษร่างสูงตระหง่านในชุดสีดำเคร่งขรึมยืนนับลูกประคำอยู่ไม่ไกลจากรถม้าของตระกูลชุย...บุรุษผู้นั้นคือหลิวเยี่ยน... สีหน้าของแม่ทัพจงเจียนเจียงจวินที่เพิ่งได้รับตำแหน่งมาหมาดๆ ดูนิ่งเฉย ปราศจากอารมณ์ยินดียินร้าย แต่กลับแผ่ไอเย็นเยียบบางอย่างจนโจวหลางผู้เป็นคนขับรถม้าตระกูลชุยมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจเพราะหลิวเยี่ยนยืนอยู่ใกล้กับรถม้าอย่างมากชุยซือจิ้งเห็นแล้วต้องก้มหน้าลงทันทีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ...ร

กลิ่นอายหวานชื่นและนุ่มนวลในห้องชั้นสองของโรงน้ำชาสกุลชุยดำเนินไปได้ไม่นานนัก หลงจู๊ก็สั่งให้คนมาแจ้งเรื่องด่วนต่อคุณหนูใหญ่สกุลชุย“บ่าวประจำตัวคุณชายใหญ่มาขอพบคุณหนูใหญ่ ตอนนี้รออยู่ที่ห้องของหลงจู๊ขอรับ”เสี่ยวเอ้อร์ผู้ได้รับคำสั่งจากหลงจู๊เอ่ยเสียงเบาแต่ชัดเจน จากนั้นจึงยืนรออย่างสงบเสงี่ยมอยู่หน้าประตูที่ปิดสนิท“อืม” เสียงใสเย็นเอ่ยรับคำ “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”ไม่นานประตูก็เลื่อนเปิด ร่างแน่งน้อยของชุยซือจิ้งเดินออกมาอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของหลิวเยี่ยนซึ่งมีสีหน้าอ่อนโยนขึ้นมากหากเทียบกับตอนที่เพิ่งมาถึงโรงน้ำชาครั้งแรกเมื่อสองคนไปถึงห้องทำงานของหลงจู๊ อาเฟิงซึ่งเป็นบ่าวรับใช้ประจำตัวของชุยซืออวิ๋นก็ค้อมคำนับทั้งชุยซือจิ้งและหลิวเยี่ยนด้วยความเคารพอย่างเต็มที่“พี่ใหญ่มีเรื่องอันใดหรือ”“คุณชายให้มาแจ้งว่าอีกราวครึ่งชั่วยามจะมาที่นี่ด้วยตัวเองขอรับ”“เขาต้องการให้ข้าทำสิ่งใด” ชุยซือจิ้งเอ่ยถามด้วยความสงสัยนางรู้ว่าชุยซืออวิ๋นจะออกจากเวรบันทึกพระราชกิจของฮ่องเต้ในช่วงกลางวัน แต่หลังจากนั้นเขายังต้องกลับไปสะสางจดหมายเหตุที่สำนักราชบัณฑิตฮั่นหลินโดยปกติแล้วถ้าพระอาทิต

ในระหว่างที่คนสองคนบนรถม้าตระกูลชุยซึ่งมุ่งหน้าไปยังจวนแม่ทัพกำลังหยอกล้อกันอย่างอ่อนหวานและสนิทสนม สถานการณ์ที่โรงน้ำชากลับดูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นักชุยซืออวิ๋นสั่งให้หลงจู๊ต้อนรับทหารรักษาเมืองอย่างดี พร้อมทั้งคารวะขอบคุณด้วยท่าทีนอบน้อมสง่างาม พลางเอ่ยชมเชยที่ทหารกลุ่มนี้มาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้ทว่าทหารรักษาเมืองพากันค้อมเอวต่ำยิ่งกว่าชุยซืออวิ๋นและเอ่ยขออภัยที่ไม่อาจคุมตัวหลิวเยี่ยนไว้ได้...จะมีใครบ้างที่กล้าจับกุมแม่ทัพประจำส่วนกลางผู้นี้จริงๆ...นั่นคือ หลิวเยี่ยน เชียวนะ! คือผู้ที่สังหารกองโจรและทหารนอกแถวของแคว้นเหนือจนตกตายไปตามๆ กันนับร้อยคน ทั้งยังเป็นทหารชายแดนผู้กรำศึกเข่นฆ่าศัตรูมาแล้วนับไม่ถ้วน!เมื่อชุยซืออวิ๋นขอตัวจากไปโดยไม่ลืมสั่งการให้คนงานของโรงน้ำชานำม้าซึ่งขอยืมจากทหารรักษาเมืองไปคืนแทนตัวเอง เหล่าทหารที่เพิ่งรับถ้วยชาและขนมจากหลงจู๊ก็เอ่ยลาขุนนางหนุ่มด้วยสีหน้าโล่งใจหากแต่ชุยซืออวิ๋นไม่ได้กลับไปที่วังหลวงหรือแม้กระทั่งสำนักราชบัณฑิต เพราะก่อนจะมายังโรงน้ำชา ขุนนางหนุ่มได้ยื่นจดหมายขอลาราชกิจตามระเบียบไปเรียบร้อยแล้วชุยซืออวิ๋นมุ่งตรงไปที่รถม้าอีกคันหนึ่งข

หลังจากขุนนางอาลักษณ์ชุยซืออวิ๋นเข้าเฝ้าเกาจงฮ่องเต้เพียงไม่นาน ขันทีจากวังหลวงก็ยกขบวนไปยังเรือนตระกูลชุยและจวนแม่ทัพตระกูลหลิวเพื่อประกาศเรื่องสมรสพระราชทานระหว่างสองตระกูลแม้แต่ขั้นตอนเทียบดวงชะตาและหาฤกษ์ยามก็ได้สำนักโหรหลวงจัดการให้เสร็จสรรพเรียบร้อยแล้วชาวบ้านที่ได้ยินข่าวคราวนี้ส่วนใหญ่ไม่คิดอะไรมาก มองแค่เพียงว่าแม่ทัพกับคุณหนูตระกูลใหญ่ลงเอยกันได้ก็เป็นเรื่องปกติหากแต่ตระกูลผู้สูงศักดิ์บางส่วนลอบยิ้มมุมปาก พลางคิดในใจว่าหลังจากที่เกิดเรื่องอื้อฉาวในโรงน้ำชา คุณหนูใหญ่สกุลชุยไม่แต่งให้แม่ทัพตระกูลหลิวก็ไม่รู้จะแต่งให้ใครได้แล้วยิ่งเห็นความกระตือรือร้นของตระกูลหลิวที่ยกของหมั้นมาให้ตระกูลชุยอย่างรวดเร็วหลังจากที่มีพระราชโองการของฮ่องเต้ไม่กี่วัน ยิ่งทำให้จินตนาการของเหล่าผู้สูงศักดิ์มุ่งไปสู่บทสรุปที่ว่า ไม้กลายเป็นเรือไปเสียแล้วแต่ไม่ว่าใครจะเล่าลืออย่างไร ผู้ที่หน้าตาเบิกบานที่สุดคือหลิวเยี่ยน เพราะฤกษ์แต่งที่โหราจารย์ของราชสำนักกำหนดให้นั้นเร็วกว่าที่ชุยซืออวิ๋นเคยเปรยไว้หลายเดือนทีเดียววันที่ตระกูลหลิวส่งหนังสือหมั้นหมายและรายการสินสอดมาถึงหน้าประตูใหญ่ของตระกูลชุย หล

การเลี้ยงต้อนรับขบวนแม่สื่อและญาติผู้ใหญ่ที่มาส่งหนังสือหมั้นของตระกูลหลิวผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น แม้เจ้าบ้านฝ่ายชายจะดูนิ่งเงียบไปบ้างแต่ก็ยังรักษากิริยาสุขุมจนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องส่งแขกเหรื่อหลังจากนั้นชุยซือจิ้งกล่าวขอตัวกับพี่ชายเพื่อกลับไปยังเรือนตัวเองสิ่งที่ไม่คาดคิดคือหนึ่งในผู้ที่เพิ่งขึ้นรถม้าเมื่อสักครู่กลับปรากฏตัวในเรือนของชุยซือจิ้งอีกครั้งเสี่ยวตานเป็นผู้เปิดประตูใหญ่ในเรือนตะวันออกของคุณหนูใหญ่ชุยซือจิ้ง นางตกใจแทบเข่าอ่อนเมื่อเห็นบุรุษร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์อยู่บนโต๊ะกลางห้องซึ่งใช้เป็นที่ต้อนรับแขก“ทะ...ท่านแม่ทัพ...มะ...มาได้อย่างไรเจ้าคะ”เสียงตะกุกตะกุกและสีหน้าตื่นตะลึงของสาวใช้ที่ดังมาให้ได้ยิน ทำให้ชุยซือจิ้งขมวดคิ้วและก้าวเข้าไปในเรือนตัวเองเมื่อเห็นว่าหลิวเยี่ยนอยู่ในห้องจริงๆ ชุยซือจิ้งก็ปิดประตูตามหลังตัวเองอย่างเงียบเชียบ“ท่านมีอันใดอีกหรือ”แม้จะถอนใจหลังถามคำถามนั้น แต่แววตาของชุยซือจิ้งมีความยินดีแฝงอยู่จางๆ“มีเรื่องหารือกับเจ้า เมื่อครู่พูดคุยไม่สะดวกเท่าไหร่”แม้วันนี้หลิวเยี่ยนจะปรากฏตัวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มที่เรือนตระกูลชุย แต