All Chapters of ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!: Chapter 51 - Chapter 60

ถ้อยคำที่รับปากหลี่หลันทำให้ชุยซือจิ้งต้องมาเคาะประตูห้องหนังสือของพี่ใหญ่ในยามค่ำเมื่อได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้ นางไม่แปลกใจที่ถูกเรียกให้เข้าไปยังห้องปีกข้างแทนที่จะนั่งคุยกันตรงโถงกลางซึ่งเป็นที่ตั้งโต๊ะอักษรและชั้นหนังสือ เพราะชุยซืออวิ๋นกำลังสนทนากับหลิวเยี่ยนอยู่ข้างในห้องปีกพอดียามที่ชุยซือจิ้งกำลังจะเดินไปนั่งข้างพี่ชายกลับถูกหลิวเยี่ยนดึงตัวให้นั่งลงเคียงข้างบนเตียงหลัวฮั่นซึ่งอยู่ตรงข้ามกับตั่งเตี้ยที่ชุยซืออวิ๋นยึดครองอยู่“นี่!” ชุยซือจิ้งทุบไหล่คนที่ทำตัวรุ่มร่ามพลางเอ่ยเสียงดุ “ท่านสำรวมเสียบ้างเถิด”“ข้าไม่ได้เจอเจ้าตั้งเจ็ดวันเชียวนะ” หลิวเยี่ยนประท้วง “ไม่ต้องเขินอายพี่ใหญ่เจ้าหรอกน่า”แววตาของชุยซืออวิ๋นเมื่อถูกพาดพิงดูเอือมระอา แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรที่ขัดแย้งกับหลิวเยี่ยน ทำให้ชุยซือจิ้งจ้องมองพี่ชายเหมือนไม่อยากเชื่อว่าเขาจะปล่อยให้หลิวเยี่ยนทำตัวเหลวไหลต่อหน้า“ไม่ต้องมองข้าหรอกอาจิ้ง” ชุยซืออวิ๋นก้มลงจิบชาหนึ่งอึก “เจ้าย่อมรู้ว่าคนหน้าหนาถูกด่าก็ไม่อับอาย”“หึ!” หลิวเยี่ยนแค่นเสียงในลำคอ แต่ไม่ตอบโต้เช่นกัน เพราะรู้ว่าเวลามีไม่มาก จึงหันไปถามชุยซือจิ้งด้วยน้ำเสียงอ่อ

ถึงแม้จะไม่ได้ยินว่าคนในศาลาริมสระบัวพูดอะไรกันบ้าง แต่มุมที่ชุยซือจิ้งเร้นกายหลังแมกไม้สามารถมองเห็นสีหน้าของหนุ่มสาวทั้งสองคนได้ค่อนข้างชัดนางสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้ศาลาริมน้ำหลังนั้นก็จริง แต่ไม่ห้ามตัวเองให้คอยสอดแนมอยู่ห่างๆยามเห็นสีหน้าอ่อนโยนของพี่ใหญ่ขณะเอ่ยถ้อยคำบางอย่างกับคุณหนูห้าสกุลหลี่ ชุยซือจิ้งจึงกระตุกมือคนข้างตัวให้ช่วยจ้องมองอีกแรงหนึ่ง“ข้าไม่ได้ตาฝาดใช่หรือไม่ พี่เสี่ยวอวี่ช่วยข้าดูหน่อยเถิด พี่ใหญ่ยิ้มอย่างใจดีมีเมตตาเช่นนั้นกับคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่คนในตระกูลชุยเป็นด้วยหรือ”ไม่มีคำตอบใดจากเสี่ยวอวี่ซึ่งถูกคนข้างๆ ลากมายืนหลบมุมในสวน ทั้งยังถูกเรียกร้องให้ช่วยจ้องมองภาพที่เห็นอยู่ไกลๆ เบื้องหน้าชุยซือจิ้งหันไปมองพี่สาวคนสนิท เห็นนางยกมือขึ้นป้องเหนือดวงตาที่หรี่ลงจนแทบเป็นเส้นตรง“แดดจ้ายิ่งนัก ข้ามองเห็นไม่ชัดเท่าไหร่”“อ้อ...ท่านมายืนตรงนี้เถิด” ชุยซือจิ้งเห็นเสี่ยวอวี่ยืนอยู่นอกเงาร่มไม้ จึงขยับตัวเปิดทางให้ “ช่วยข้าดูอีกทีว่าพี่ใหญ่คุยกับหลี่หลันด้วยสีหน้าปกติ ไม่ใช่สีหน้าแบบขุนนางอาลักษณ์ชุยใช่หรือไม่”เสี่ยวอวี่รู้ว่าชุยซือจิ้งหมายถึงอะไรเพราะชุยซืออวิ๋

การจากลากันเป็นเรื่องยากเย็น แต่การอดทนกับความคิดถึงห่วงหาเป็นเรื่องยากยิ่งกว่าหลิวเยี่ยนกลับไปชายแดนนานนับเดือนแล้ว ชุยซือจิ้งก็ใช้เวลาที่ผ่านมาทั้งหมดค่อยๆ เย็บผ้าคลุมศีรษะเจ้าสาวไปทีละน้อยแม้จะได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในยอดสตรีแห่งเมืองหลวง แต่ชุยซือจิ้งไม่มีฝีมือด้านการเย็บปักถักร้อยสักเท่าใด นางมีฝีมือเรื่องการวาดภาพคัดอักษร การคิดคำนวณ และการดูแลเรือน แต่เดือนที่ผ่านมา ปลายนิ้วมือของนางถูกเข็มทิ่มแทงจนเกิดรอยแผลเต็มไปหมดนางคร่ำเคร่งจริงจังกับเรื่องนี้เพียงเรื่องเดียว ปล่อยให้เสี่ยวอวี่เป็นผู้ดูแลกิจการร้านค้าแทนเกือบทั้งหมด และดูเหมือนเสี่ยวอวี่ก็เต็มอกเต็มใจอย่างยิ่งที่จะทำให้ตัวเองยุ่งวุ่นวายกับภารกิจที่ได้รับมอบหมายแม่นางน้อยทั้งสองคนจะกลับมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันในช่วงเย็น แล้วจึงค่อยแลกเปลี่ยนเรื่องราวในแต่ละวันที่ได้พบเจอมา ถึงแม้ว่าชุยซือจิ้งจะไม่ได้ออกไปไหน แต่นางมักเรียกตัวผู้อารักขาเรือนตระกูลชุยที่หลิวเยี่ยนสั่งการไว้ให้เข้ามารายงานสถานการณ์ในเมืองและนอกเมืองอยู่เรื่อยๆแม้กระทั่งชุยซืออวิ๋นก็กลับเรือนดึกดื่นหลายวันติดต่อกัน ไม่ค่อยได้พบเจอกับน้องสาวสักเท่าไหร่ ทั้งยังมีอี

หลายวันหลังกลับจากจวนแม่ทัพหลิว ชุยซืออวิ๋นไม่ได้กลับมาที่เรือนตระกูลชุยอีกเลย เหมือนว่าเขาจะมีการงานที่ต้องสะสางนอกเหนือจากการบันทึกราชกิจประจำวันของฮ่องเต้ชุยซือจิ้งไม่เจอหน้าพี่ชายก็ไม่เดือดร้อนใจมากนัก เพราะยังมีเสี่ยวอวี่ที่กลับมาร่วมโต๊ะอาหารมื้อเย็นกับนางทุกวันแต่สิ่งที่ทำให้ชุยซือจิ้งกังวลใจมากกว่าเรื่องใดทั้งหมดคือข่าวคราวของหลิวเยี่ยนขาดหายไปแม้กระทั่งผู้ทำหน้าที่รับส่งสารที่หลิวเยี่ยนทิ้งไว้ในเมืองหลวงก็ไม่มีอะไรคืบหน้ามารายงานให้ทราบ และบ่าวผู้ทำหน้าที่สอดแนมของตระกูลชุยก็ไม่ได้ยินข่าวคราวอันใดจากชายแดนเลยเช่นกันเวลานี้ย่างเข้ากลางเดือนที่สองที่หลิวเยี่ยนออกจากเมืองหลวง ชุยซือจิ้งปักผ้าคลุมศีรษะเจ้าสาวใกล้จะเสร็จแล้ว แม้ฝีเข็มไม่งดงามเลิศเลอ แต่นับว่าไม่แย่จนเกินไปชุยซือจิ้งนำผลงานที่ทำเสร็จแล้วไปให้ฮูหยินแม่ทัพหลิวตรวจดู ได้รับคำชมที่ฟังออกว่าเป็นการเข้าข้างว่าที่ลูกสะใภ้ แต่ชุยซือจิ้งก็ยินดีรับฟังอย่างยิ้มแย้มเบิกบานเป้าหมายอีกอย่างที่นางมาเยี่ยมบิดามารดาของหลิวเยี่ยนคือการเลียบเคียงถามว่าพวกเขาได้ข่าวคราวของบุตรชายที่อยู่แดนไกลบ้างหรือไม่“อาจิ้งเอ๋ย...ในสนามรบไม่

วันต่อมาชุยซืออวิ๋นเข้าเวรบันทึกราชกิจช่วงเช้าตามเดิม แต่หลังจากออกเวรขุนนางอาลักษณ์ได้ขอเข้าเฝ้าเกาจงฮ่องเต้ที่ห้องทรงพระอักษร ทั้งยังใช้เวลาอยู่ในนั้นนานเกือบชั่วยามเมื่อขุนนางหนุ่มลาจากไป ขันทีประจำพระองค์รู้สึกได้ว่าเกาจงฮ่องเต้อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่งช่วงบ่ายวันเดียวกัน ชุยซืออวิ๋นไปขอลาพักงานที่สำนักราชบัณฑิตโดยแจ้งว่าต้องไปปฏิบัติหน้าที่ตามราชโองการพิเศษของฮ่องเต้ที่สั่งให้สองพี่น้องตระกูลชุยเดินทางไปหัวเมืองเพื่อปลอบขวัญกองทัพข่าวคราวที่เล็ดลอดจากวังหลวงให้ผู้คนในหลินอานเล่าลือกันในเวลาต่อมาก็คือแม่ทัพจงเจียนเจียงจวิน คู่หมั้นของคุณหนูใหญ่สกุลชุย ถูกกองโจรซุ่มโจมตีอีกครั้งและบาดเจ็บหนักอยู่ที่ชายแดนเกาจงฮ่องเต้มีน้ำใจเมตตา เกรงว่ากองทัพหัวเมืองจะระส่ำระสายเสียขวัญกำลังใจ จึงออกคำสั่งให้สองพี่น้องตระกูลชุยนำขบวนบรรทุกหยูกยาและเสบียงอาหารไปมอบให้ทหารและผู้คนแถบชายแดนอย่างไรก็ตาม ผู้ออกแรงเรื่องนี้จริงๆ คือสกุลชุย สิ่งที่นำไปด้วยล้วนเป็นของบริจาคจากร้านค้าตระกูลชุย เพราะแม่นางน้อยสกุลชุยต้องการใช้โอกาสนี้ไปเยี่ยมเยียนคู่หมั้นว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรทว่าเกาจงฮ่องเต้ได้ทั้งหน้าตา