เมีย(ลับ)ของราเชนทร์ 18+ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“ท้องได้กี่เดือนแล้วล่ะหนูโรส ย่าอยากอุ้มหลานแล้ว” ผ่านมาแล้วครึ่งปี ท้องเธอเองก็เริ่มโตขึ้นทุก ๆ วัน ทำให้เริ่มที่จะเคลื่อนตัวหยิบจับอะไรก็ลำบาก แต่จะว่าดีได้ไหมนะที่มีสามีดีเด่นอย่างราเชนทร์คอยกประกบไม่ห่าง คอยช่วยเหลือเธอตลอดเวลาแบบที่ไม่ต้องเอ่ยปากขอ“จะเจ็ดเดือนแล้วค่ะ” โรสตอบด้วยรอยยิ้ม มือเล็กลูบท้องไปมาอย่างหวงแหน ตอนนี้อารมณ์คุณแม่เข้าที่เข้าทางแล้ว เธอจึงไม่ได้โมโหง่ายเหมือนช่วงเริ่มตั้งท้อง “เหลนคุณย่าต้องน่ารักเหมือนผมแน่นอน” คนเป็นพ่อพูดอย่างภูมิใจ ผลจากการอัลตราซาวนด์ออกมาว่าทั้งคู่ได้ลูกสาวตัวน้อย นั่นยิ่งทำให้ราเชนทร์หวงเมียหนักเข้าไปยกใหญ่“น่ารักบ้านแกสิ ถ้าเหมือนหนูโรสย่าจะดีใจมาก” ขืนได้เหลนนิสัยดื้อรั้นเหมือนหลานชายคนเป็นย่าทวดคงได้เจอแต่เรื่องปวดหัวไม่มีพักแน่นอน “ชิ” คนตัวโตทำท่าทางน้อยใจ ก่อนจะก้มลงไปจูบท้องภรรยาต่อหน้าทุกคน ไม่พอแค่นั้นยังใช้แก้มถูไถไปมาอย่างกับคนบ้าที่หลงใหลไปกับท้องกลมโตของภรรยา“น่าหมั่นไส้ชะมัด เมื่อไหร่แกจะกลับไปบริษัทสักที” ตามที่ท่านพูด ราเชนทร์ไม่ยอมเข้าบริษัทเลยสักครั้งเดียว แต่คนถูกต่อว่ากลับทำลอยหน้าลอยตาไม่ได้ใส่ใจที่ถูกบ่นเลยสั

หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ระเบิดครัวของราเชนทร์ก็ผ่านมาได้เกือบสัปดาห์แล้ว แผลของเขาเองก็หายดีอย่างรวดเร็วจึงไม่มีข้ออ้างอะไรที่จะไปอ้อนเมียอีกต่อไป “ไอ้ลูคัสมันจะมาที่บ้าน” ราเชนทร์โพล่งขึ้นมาขณะที่โรสยังคงนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียง ส่วนเขานั้นตั้งหน้าตั้งตาเคลียร์เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานอย่างตั้งอกตั้งใจ “เพื่อนเหรอคะ” ตั้งแต่ที่แต่งงานกัน โรสไม่เคยได้รู้จักเพื่อนของราเชนทร์เลยสักคนเดียว เพราะเขานั้นไม่ได้เปิดตัวเธอต่อบุคคลภายนอก “ใช่ครับ เพื่อนพี่” ราเชนทร์ตอบเสียงราบเรียบ แม้เพื่อนสนิทของเขาจะรู้กันว่าเขานั้นแต่งงานแบบเงียบ ๆ แล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครเคยเห็นหน้าโรสเลยสักคน แถมเขาก็ไม่ได้คิดจะพาเธอไปแนะนำตัวเลยสักครั้ง โรสแสดงท่าทางอึดอัดใจออกมาชัดเจน การที่เขาไม่เคยแนะนำเธอให้คนอื่นก็แน่อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้ยอมรับเธอเป็นภรรยาจริง ๆ “เดี๋ยวพี่ลงไปคุยกับมันข้างล่างเองครับ ถ้าหนูไม่สบายใจจะไม่ไปเจอมันก็ได้” ราเชนทร์พอมองออกว่าเธอดูลำบากใจ แถมเขาเองก็รู้สาเหตุที่เพื่อนชายบุกมาหาปุบปับแบบนี้ เพราะตลอดเวลาเจ็ดแปดเดือนที่ผ่านมานั้นเขาปฏิเสธการนัดดื่มของลูคัสเสียทุกครั้ง มันต้องไม่พอใจมากแน่ ๆ เ

เกือบหนึ่งเดือนเต็มที่โรสได้แอดมิทอยู่ที่โรงพยาบาท จนในที่สุดก็ถึงวันทำคลอด ก่อนหน้านี้เพราะจิตใจเธอเองที่อ่อนไหวเกินไปจนเกือบทำให้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นกับลูกในท้อง กว่าจะดึงสติตัวเองกลับมาก็ใช้เวลาเกือบอาทิตย์ได้ โดยที่มีราเชนทร์คอยดูแลข้างกายตลอดเวลา แม้ว่าเขาจะขอโทษและพยายามปรับความเข้าใจยังไงโรสก็ไม่นยอมคุยกับเขาดี ๆ เธอพยายามตีตัวออกห่างอีกคนอย่างสุดกำลัง ห้องพักฟื้นหลังคลอด ราเชนทร์เดินเข้าไปหาภรรยาสาวกับลูกน้อยด้วยความรู้สึกดีใจปกตื่นเต้น ขาแกร่งกลับไร้เรี่ยวแรง ทรุดลงในท่าคุกเข่า แขนค้ำอยู่กับขอบเตียงผู้ป่วย เอื้อมมือไปสัมผัสคนตัวเล็กจิ๋วอย่างแผ่วเบาราวกับว่ากลัวเธอแตกสลาย “ลูก...ลูกสาว” ราเชนทร์เอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือ ตื้อนตันใจที่ได้ให้กำลังเนิดสิ่งมีชีวิตตัวน้อยแสนน่ารักนี้ขึ้นมา “ค่ะ ลูกสาวของคุณ” โรสย้ำเสียงแผ่วเบา เธออ่อนเพลียแต่ก็ยังอยากดูลูกให้พอใจก่อนที่จะไปพักผ่อน “ไม่ใช่แค่ลูกของผมสิ แต่ต้องเป็นลูกของเรา ลูกสาวของเราสองคน” ราเชนทร์พูดเสียงอ่อนละมุนพร้อมกับรอยยิ้มปนน้ำตาแห่งความสุข มองเด็กน้อยในผ้าอ้อมสลับกับผู้เป็นภรรยาอย่างอ่อนโยน เขาดีใจจริง ๆ ที่จะได้

“มามุงดูอะไรกัน แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว” ซันที่เดินตามตูดเจ้านายมาติด ๆ เอ่ยขึ้นเสียงดังไล่สายตานับสิบคู่ให้ออกห่างไป ก่อนหน้านี้ราเชนทร์ได้มาหาเขาด้วยหน้าตาน่ากลัว ซันคิดว่ามีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรแต่ที่ไหนได้ เขาออกมาตามหาสาวน้อยที่หนีออกมาระหว่างที่เขากำลังทำงานต่างหาก ซันจึงพาเจ้านายมายังพื้นที่สำหรับถ่ายเอกสาร แต่ก็ก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้นแบบนี้“ซัน…ฉันว่าสั่งชัดแล้วนะว่าให้นายทำอะไร” น้ำเสียงเย็นเยียบของราเชนทร์ทำให้ลูกน้องคนสนิทอย่างซันถึงกับตัวหดลีบลงเพราะความเกรงกลัว นี่เขาต้องถูกหักเงินเดือนไหมนะ โทษฐานทำให้เจ้านายของขึ้นแบบนี้“ขอโทษครับ” น้ำเสียงเรียบกล่าวออกมาอย่างคนสำนึกผิด “เฮ้อ…” ราเชนทร์ไม่ได้พูดอะไรออกมาต่อ เข้าย่อตัวลงก่อนจะอุ้มช้อนร่างบางของรสสุคนธ์เข้ามาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายที่ต่างจับจ้องมาจากพื้นที่ไกล ๆ อย่างคนตั้งใจที่จะใส่ใจเรื่องของคนอื่น“ทำอะไรของคุณคะ” โรสเปลี่ยนคำใช้เรียกเพราะต้องวางตัวต่อหน้าพนักงานคนอื่น เกรงว่าการกระทำของเขาจะทำให้ความแตกได้“ไม่ต้องพูดครับ” เขาว่าอย่างดุ ๆ ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะเรื่องที่เธอหนีออกมาโดยไม่บอ

“อื้อ~เดี๋ยวก่อนค่ะพี่ราเชนทร์” คนตัวเล็กร้องท้วงขึ้น สองมือบางดันหน้าอกแกร่งให้ออกห่างแม้จะไม่ขยับเลยสักนิดก็ตาม“ทำไมครับ” “ปิดประตูก่อนสิคะ” เพราะเมื่อเข้าไปห้องได้เขาก็จู่โจมเธอกันที“อ่า...ขอโทษครับ” ปึง! ราเชนทร์ปิดประตูบานใหญ่ลงเสียงดังอย่างรีบร้อน พาร่างบางของหญิงสาวตรงไปยังเตียงนอนก่อนจะปลดเปลื้องผ้าของทั้งคู่ออกจนหมดทันที“อ๊ะ” เสียงเล็กแหลมร้องออกมาเมื่อถูกฟันคมกัดเข้าให้ที่ต้นคอขาว“ที่รัก” เขาพร่ำเพ้อขณะที่สัมผัสร่างกายขาวละเอียดของโรสไปทั่วทั้งร่าง กายสาวถูกคร่อมไว้โดยร่างหนาของอีกคน สายตาทั้งคู่สอดประสานกันแน่นิ่ง มีเพียงลมหายใจร้อนผ่าวของพวกเขาเท่านั้นที่ดังแข่งกันออกมา“ช่วยอ่อนโยนได้ไหมคะ” เธอว่าด้วยสายตาออดอ้อน“พี่จะพยายาม” สองแขนจับขาเล็กตั้งชันขึ้นอยู่ในรูปตัวเอ็ม หลังจากที่เล้าโลมจนอีกคนพร้อมแล้ว จับตัวตนแข็งขืนจ่อเข้าที่ปากทางรักก่อนจะดันเข้าไปช้า ๆ ค่อย ๆ ให้ความนุ่นด้านในโอบรัดลำแกร่งไว้จนเข้าไปถึงสุดทาง“อื้อออ” เสียงหวานร้องครวญครางเนื่องจากห่างหายไปนาน สัมผัสอันชัดเจนอยู่ภายในกายจนวูบวาบไปทั่วช่องท้อง“จะขยับแล้วนะครับ” สองแขนแกร่งดันขาเรียวให้แนบชิดกับ