All Chapters of เมีย(ลับ)ของราเชนทร์ 18+: Chapter 1 - Chapter 10

“โรส คุณนี่เรื่องมากจังเลยนะ” ปากต่อว่าออกไป แต่ก็ยอมหยุดยั้งการกระทำลงชั่วคราว เขาดึงตัวเธอให้ขึ้นไปนอนบนเตียงดี ๆ ตามด้วยร่างกายหนาที่ขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ แทรกกลางระหว่างขาสวย “ตอนครางเรียกพี่ราเชนทร์” “?” ไม่ทันได้คลายข้อสงสัย ใบหน้าคมก็ขยับลงไปฟัดกับเต้าอวบของเธออย่างไม่ให้ตั้งตัว ปากหนาดูดดึงปานสวยอย่างชำนาญ ลิ้นแกร่งตวัดรอบเม็ดทับทิมที่แข็งชูชันจนเกิดเสียงดัง จ๊วบ ขึ้นไม่ขาดสาย“อ๊ะ อื้อ~ พี่ราเชนทร์” กายสาวบิดเร่าด้วยความกระสันเสียว เผลอแอ่นอกสู้ริมฝีปากร้อนไม่ขาดช่วงอย่างลืมนึกอาย “หึ” ราเชนทร์ชอบใจที่ทำให้เธอเชื่องได้ตามที่ต้องการ สงสัยคงต้องสนุกกับเธอให้เต็มที่เสียแล้วล่ะคืนนี้ “อ๊า~” ร่างกายสาวแทบอยู่ไม่ติดเตียง ไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะทำให้เธอค้นพบกับความรู้สึกแบบนี้ เธอพลาดท่าให้คนร้ายกาจอย่างเขาแล้วสิ“พร้อมแล้วสินะ” เพียงแค่เล่นกับหน้าอกอวบไม่นานร่างกายเธอก็ตอบสนองไปในทิศทางเดียวกัน ช่องทางสีสวยถูกแต่งแต้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่เกิดจากความต้องการของเธอเอง “เดี๋ยวค่ะ…อ๊า!! เจ็บ พี่ราเชนทร์โรสเจ็บ” คนใต้ร่างร้องเสียงดันลั่น สองมือเล็กยกขึ้นดันหน้าท้องแกร่งไว้สุดแรง ดวงต

ภายในรถ“ไปทำอีท่าไหนล่ะคุณย่าถึงถูกใจคุณขนาดนี้” เจ้าของรถใบหน้าดุดันหลังพวงมาลัยเอ่ยถามขึ้นทำลายบรรยากาศด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างไม่ปิดบังสักนิดเดียว “ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ” เธอไม่เคยเสนอตัวเองเลยจริง ๆ “อย่าแกล้งเป็นคนดีหน่อยเลยน่า” เขาไม่มีทางเชื่ออยู่แล้วว่าเธอจะเข้าหาเขาโดยบริสุทธ์ใจ “คุณราเชนทร์คะ ถ้าคุณคิดแบบนั้นแล้วสบายใจก็เชิญเลยค่ะ” เพราะเธอเองก็ไม่อยากพูดมาก เมื่อคนแบบเขาเลือกเชื่อในสิ่งที่ตัวเองอยากจะเชื่อเท่านั้น ถึงเธอพูดไปก็เหนื่อยเปล่า แต่แบบนั้นยิ่งทำให้ราเชนทร์โกรธเธอหนักกว่าเดิม “หึ ปากดีจังเลยนะครับ” เขาไม่คิดว่าคนที่นั่งตัวลีบตอนนทานข้าวเมื่อครู่จะกล้าต่อล้อต่อเถียงกับเขาแบบนี้ “คุณต่างหากที่ปากเสียกับโรสก่อน โรสไม่ได้ขอให้มาชอบโรสสักหน่อย” สาวน้อยไม่ยอมแพ้ แต่ก็ไม่กล้าสบตากับเขาตรง ๆ เพราะแววตาของราเชนทร์ที่ใช้มองเธอนั้นแสนน่ากลัว มันทำให้เธอหายใจแทบไม่ออก “ฮ่า น่าสนใจไหนลองพูดอีกสิครับ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเปล่งออกมา ครั้งนี้เค้าเริ่มรู้สึกสนใจเธอขึ้นมาแล้วจริง ๆ เขาอยากจะรู้ว่าเธอจะกล้าอวดดีต่อหน้าเขาไปได้นานแค่ไหน ทันใดนั้นเขาก็ได้หยุดรถลง จอดแน่นิ่งท่ามกล

พอได้ฟังคำพูดหยาบคายของราเชนทร์เข้าโรสก็ยิ่งโกรธ “ปล่อยค่ะ โรสจะกลับเข้าไป” เธอดึงดันจะไม่ยอมไปกับเขา “อะไร จะเข้าไปอ่อยไอ้ตัวผู้ข้างในรึไง” ราเชนทร์พูดด้วยน้ำเสียงแดกดันปนโทสะ ไม่รู้ความโกรธอะไรเข้าครอบงำถึงทำให้เธอมีอิทธิพลต่อเขาถึงจนาดนี้ “ถ้าใช่แล้วจะทำไมเหรอคะ” ส่วนคนตัวเล็กก็ยังท้าทายเขาไม่เลิก สงสัยเพราะเธอดื่มไปบ้างแล้วจึงมีความกล้ามากพอที่จะต่อปากต่อคำกับคนน่ากลัวเบื้องหน้า “หึ อย่าท้าทายผมนะโรส” เสียงเข้มพูดลอดไรฟันออกไปเพราะข่มความโกรธ “โรสอยากไปดื่ม โรสอยากไปเต้น ไม่อยากไปกับคุณ” แม้เขาจะบังคับให้เธอมาแต่ในเมื่อตอนนี้เธอไม่อยากกลับนั่นก็เป็นสิทธิ์ของเธอเองใช่ไหมล่ะ “ก็ได้โรส…” ราเชนทร์ไม่ฟังความ ฉุดร่างบางไปที่รถคันหรูของตน เปิดประตูยัดร่างบางเข้าไปด้านในอย่างไม่ปราณี ไม่สนว่าอีกคนจะเจ็บหรือไม่แต่อย่างใด “อึก!” เสียงหวานเปล่งออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะร่างกายเธอกระแทกเข้ากับเบาะรถรุนแรงเสียจนหัวสั่นหัวคลอน “อ้าปาก!” อีกคนที่ตามเข้ามาข้างในรถในเวลาต่อมาหยิบไวน์ราคาแพงที่ยัดไว้ในรถออกมาเปิดขวดแล้วยกมันขึ้นมาจ่อปากเล็กของอีกคน “อื้อ! ไม่เอานะ” เมื่อเห็นว่าเขา

.-บ้านเจริญวงศ์-“ขอบคุณที่มส่งค่ะ” โรสยกมือไหว้คนโตกว่าอย่างนอบน้อม แต่ขณะที่กำลังจะเปิดประตูลงไปก็ถูกเสียงเข้มดักไว้เสียก่อน“เดี๋ยว” “คะ?” เธอถามออกไป เพราะอยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะพูดอะไรต่อ เพราะตลอดทางที่เขาขับรถพาเธอมาบ้านนั้น เขาไม่ปริปากพูดอะไรเลยสักคำเดียว แม้ว่าเธอจะอึดอัดใจเพียงใดแต่ก็ไม่กล้าที่จะชวนเขาคุย“ที่ผมยอมรับเรื่องแต่งงานครั้งนี้ก็เพราะคุณย่า เพราะฉะนั้นอย่าได้คิดว่าเราเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ รบกวนคุณจำข้อนี้ไว้ด้วย แล้วก็ไม่ต้องติดต่อมานะครับ จนกว่าจะถึงวันนั้น” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น เขาขีดเส้นกั้นกับเธออย่างชัดเจน “ตามที่คุณต้องการเลยค่ะ” โรสตกลงอย่างว่าง่าย เธอไม่ได้อยากเรียกร้องอะไรจากเขาอยู่แล้ว เธอเองก็พยายามจะมองเขาเป็นเครื่องมมือสำหรับช่วยให้ครอบครัวได้ผ่านพ้นวิกฤตไปให้ได้ “งั้นก็ดี ลงไปได้แล้วครับ” พอเขาเห็นว่าโรสนั้นไม่ได้มีท่าทางสนใจเขาเลยสักนิดก็รู้สึกไม่ค่อยถูกอารมณ์ จึงรีบไล่เธอลงไป ก่อนที่จะโมโหจนเผลอรังแกเธออีก ความหมายของคำว่ารังแกนั้นก็คงไม่พ้นอยากจะสัมผัสตัวเธอ เพราะร่างการเขานั้นถูกกระตุ้นเพราะเธอจนต้องพยายามอดกลั้นมาโดยตลอด

สุดท้ายแล้วราเชนทร์ก็ได้พาโรสกลับบ้านใหญ่ เพราะคนตัวเล็กนั้นอาการไม่สู้ดีนัก แถมเขายังไม่ได้มีเวลามากพอที่จะมาดูแลเธอ“ตายแล้ว แกทำอะไรหนูโรสไปบ้างห้ะไอ้หลานไม่รักดี!” ทันทีที่เจ้าของบ้านหลังใหญ่แห่งนี้เห็นสภาพไม่น่าดูของรสสุคนธ์เธอก็โวยวายเสียใหญ่โต“ใครคือหลานคุณย่ากันแน่ครับ” เขารู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย ที่คุณย่าสุดที่รักนั้นเอ็นดูโรสจนออกนอกหน้าแบบนี้“หนูแค่ไม่สบายนิดหน่อยค่ะ” คนเด็กกว่าว่าด้วยรอยยิ้ม แม้ใบหน้าสวยจะซีดเซียวเพราะฤทธิ์ไข้แต่ยังคงยิ้มสู้“ผมก็ทำตามที่คุณย่าต้องการไงครับ ปั๊มหลานให้คุณย่าทั้งคืนเลย ทีนี้ก็ดูแลกันเอาเองนะครับผมขอตัวไปทำงานก่อน” ราเชนทร์ว่าอย่างขอไปที “แกนี่มันนิสัยเสียชะมัดเลยตาเชนทร์ หนูโรสไปพักดีกว่าเดี๋ยวย่าพาขึ้นห้องนะ” เมื่อดุหลานชายเสร็จก็หันมาคุยกับคนป่วยข้างกายต่อด้วยใบหน้าที่บ่งบอกได้ถึงความรักและความเอ็นดู“เดี๋ยวครับ คงไม่ได้จะพาไปห้องผมหรอกนะ?” ราเชนทร์ชิงพูดดักก่อน“แกโง่หรือแกล้งโง่ห้ะ ผัวเมียกันก็ต้องอยู่ห้องเดียวสิ อย่างี่เง่าไปหน่อยเลย” “อ่า เอาที่คุณย่าว่าเลยแล้วกันครับ” สุดท้ายก็ไม่มีใครต้านอำนาจคุณหญิงฤดีผู้แสนดื้อดึงได้เลยสักคนเดีย