All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 41 - Chapter 50

โดยที่ชินอ๋องหนุ่มไม่ได้ทบทวนของตนเองเลยว่าเขานั้นได้ทำสิ่งใดกับหวังลี่จูไปบ้าง ทั้งดุด่านาง เอ่ยวาจาไม่ไพเราะ ไม่ปลอบโยน แถมยังไปต่อว่าอีกฝ่ายนั้น ‘โง่เขลา' แล้วยังจะซุ่มซ่าม หากในอดีตนางยังเป็นเพียงเด็กสาวชาวป่าชาวเขาก็ช่างมันเถิด แต่บัดนี้ราตรีนี้หวังลี่จูเป็นหมิงเยว่กงจู่ มีนางกำนัลและขันทีกับองครักษ์ติดตามมากมาย การที่เขาทำเช่นนั้นก็คือการไม่รักษาหน้าและให้เกียรติความเป็นหมิงเยว่กงจู่และว่าที่ชินหวางเฟยไปโดยสิ้นเชิง แล้วยังจะไปคาดหวังให้สตรีนางใดเขาไปออดอ้อนอยู่ได้อีก นี่ยังดีว่าเป็นหวังลี่จูหากเป็นสตรีสูงศักดิ์เสมอกันคงได้ตีกันแหลกลาญไปแล้วเป็นแน่ความอ่อนโยนสักนิดก็ไม่เคยมีให้อีกฝ่าย แต่จะเรียกหาให้เขามาอ่อนหวานกับตนเองช่างเป็นบุรุษผู้เห็นแก่ตัวโดยแท้ ไม่มีความสำนึกหรือความคิดที่มารดาเพียรสั่งสอนว่าให้รู้จัก ‘เอาใจเจามาใส่ใจของเรา’ สักเพียงนิดเดียว“ชินอ๋องเพคะ” เสียงหวานดังแผ่วพลิ้วลอยมาตามลมจากศาลาริมบึงบัวด้านทิศใต้ ทำให้กายแกร่งต้องหยุดปลายเท้าลงทันทีเพราะเสียงหวานนั้นเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี“อวี่เอ๋อร์หรอกหรือ นี่ก็ดึกแล้วยังไม่กลับจวนไปกับใต้เท้าหลวนอีกหรือไร?” จ้าวจวินหลาง

ตอนที่ 14 วางแผนหลบหนี (จบบท)พออีกสองวันต่อมาหวังลี่เจินนั้นก็เริ่มแอบลักลอบหนีออกจากวังหลวงแล้วไปหาเหล่าสหายทั้งหลายในตลาดให้ช่วยนำตั๋วเงินไปแลกเป็นแผ่นทองคำแทน พร้อมกันนั้นก็เตรียมหาขบวนสินค้าที่พวกนางสองพี่น้องพอจะอาศัยติดตามข้ามไปยังต่างแดนเช่นซีหยวนหรือไม่ก็เป็นเป่ยฮั่น เพราะหวังลี่จูนั้นบอกว่าเป็นเพียงสตรีสองนางหากหลบหนีกันไปเพียงสองคนจะไม่ปลอดภัยจำต้องอาศัยขบวนขนสินค้าข้ามชายแดนกับปลอมตัวจึงพอจะรอดพ้นออกจากโยวโจวได้“เป็นเช่นไรบ้างอาการของข้าน่ะท่านหมอซู” คนข้อเท้าเจ็บพยายามฝึกฝนใช้ไม้เท้าและขยันกินยา ทำทุกสิ่งที่ท่านหมอหลวงแนะนำด้วยความคิดที่ว่าตนเองต้องรีบหายให้เร็วที่สุด งานแต่งงานใกล้เข้ามาทุกขณะ พวกนางสองพี่น้องจะต้องหนีไปให้ได้โดยเร็วที่สุด แต่งงานอันใดนั้นผู้ใดอยากตบแต่งกัน ชินหวางเฟยผู้ใดต้องการนางล้วนไม่สนใจ นางกับน้องสาวต้องการอิสระเพียงเท่านั้น ยศถาบรรดาศักดิ์อันใดพวกนั้นนางล้วนมิต้องการทั้งสิ้น“ดีขึ้นมากแล้วพ่ะย่ะค่ะกงจู่ กระหม่อมเพิ่มตัวยาสมุนไพรให้แก่กงจู่อีกขนานรับรองว่าอีกไม่เกินสิบวันกงจู่ย่อมจะทรงต้องกลับมาเดินได้เป็นปกติเช่นเดิมแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ อย่าได้ทรงกัง

หญิงสาวที่บัดนี้กลับมาเดินได้เป็นปกติมาราวสองวันเอ่ยสอบถามน้องสาว ซึ่งหวังลี่เจินนั้นก็ไม่ทำให้พี่สาวผิดหวัง นัดแนะกับท่านหัวหน้าคนบังคับรถม้าโดยจ่ายเงินให้เขาไปหนึ่งก้อน แล้วบอกให้ท่านลุงเจียงผู้นั้นอ้างกับหัวหน้าขบวนสินค้าว่าพวกนางคือหลานชายที่จะเดินทางไปพบบิดาซึ่งเป็นทหารอยู่ที่ชายแดนเลยจะขออาศัยร่วมเดินทางไปด้วย ซึ่งขอเพียงไปถึงชายแดน พวกนางย่อมหาทางเข้าซีหยวนหรือไม่ก็เป็นเป่ยฮั่นกันต่อไปด้วยตนเองอีกครั้ง“รอบคอบดีมากเจินเจินของข้า” คราวนี้ทุกอย่างก็เกือบจะพร้อมแล้ว ขอเพียงพวกนางลักลอบออกจากวังหลวงไปจนถึงหน้าประตูเมืองได้ในอีกสามวันข้างหน้าก็นับว่าพวกนางหลุดพ้นจากขุมนรกแห่งนี้ไปได้ครึ่งทางแล้วทีเดียว“ข้านัดกับเหล่าเฉินเอาไว้แล้ว อีกสามวันเขากับหลานชายจะเข้ามาส่งผักยังห้องเครื่อง พวกเราจะไปโดยอาศัยรถลากเข็นผักออกไป!”หวังลี่เจินอธิบายถึงวิธีที่พวกนางจะออกจากวังโดยไร้คนสงสัย เพราะหากปลอมตัวเป็นนางกำนัลหนีออกไปไม่นานคนภายในวังหลวงย่อมจับได้แน่นอน แต่รถลากมาส่งผักนั้นมาถึงก่อนท้องฟ้าสว่าง กว่าทุกคนภายในวังจะทราบว่าพวกนางสองพี่น้องหายไปก็คงเลยยามเฉิน ซึ่งบัดนั้นพวกนางย่อมออกไปพ้นประตู

พวกนางจึงคิดหลบหนีจากไปเช่นนี้ดังสุนัขที่ถูกบีบบังคับไล่ต้อนจนจนตรอกเข้าแล้วจริง ๆ พระนางมาคิดทบทวนดูให้ดีจึงค่อยมองเห็นความผิดของตนเองว่าพระนางมัวแต่คิดถึงเพียงดวงใจของตนเอง ห่วงแต่สายเลือดตนเองเพียงใด แล้วสตรีสูงศักดิ์ที่สุดในแผ่นดินโยวโจวก็หัวเราะออกมาทั้งน้ำตา แต่หัวเราะนี้เป็นเพียงหัวเราะเยาะเย้ยตนเองที่อายุก็มากถึงเพียงนี้แต่กลับคิดอันใดตื้นเขินเกินไปจริง ๆ“เสด็จแม่” จ้าวจวินข่ายมองมารดาแล้วก็ให้แปลกใจและอดจะสงสัยเสียมิได้ที่อีกฝ่ายหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาไหลพรากลงมาเช่นนี้ เพราะเติบโตมาจนถึงวันนี้ยังไม่เคยแลเห็นมารดาของตนเองมีสภาพเช่นนี้มาก่อนเลย“บอกให้จวินหลางเรียกคนของเขากลับมาให้หมด ปล่อยพวกนางไปนั้นย่อมถือว่าเป็นการตอบแทนหนี้ชีวิตในวันนั้นอย่างดีที่สุดแล้วละฝ่าบาท ปล่อยพวกนางไปให้เป็นอิสระนั่นแหละคือสิ่งตอบแทนที่ลี่จูกับลี่เจินต้องการที่สุดแล้ว” ถึงมาคิดได้ในยามนี้ก็ยังไม่ถือว่าสายเกินไป ‘ปล่อย' พวกนางไปจึงนับว่าถูกต้องแล้ว“พวกนางคือนกนางแอ่นที่รักอิสรภาพ พวกนางสมควรได้โบยบินอยู่บนท้องฟ้าหาใช่ต้องมาติดอยู่ในกรง ถึงกรงนั้นจะทำมาจากทองคำแต่สุดท้ายมันก็คือกรงกักขังพวกนางอยู่ดี

ตอนที่ 17 การหลบหนีที่มีค่าตอบแทนสูงค่า (จบบท)และแล้วขบวนสินค้าที่คุ้มกันภัยด้วยสำนักคุ้มภัย ‘อวิ๋นฉี' ก็เดินทางมาถึงเมืองเว่ยจนได้ หวังหลี่จูจึงพบว่าสถานที่แห่งนี้ของโยวโจวนั้นช่างมีสภาพไม่แตกต่างกับ ‘สามเหลี่ยมทองคำ' ในยุคสมัยเมื่อครั้งภพชาติเก่าที่นางได้มีโอกาสไปท่องเที่ยวเลย ขบวนสินค้าพอเข้าเมืองเว่ยก็หยุดพัก ก่อนที่พวกเขานั้นจะผ่านแดนไปส่งสินค้าตามเผ่าต่าง ๆ ไปจนถึงซีหยวน ส่วนสองพี่น้องสกุลหวังที่ปลอมตัวเป็นหนุ่มน้อยสองพี่น้องสกุลเจียงแทนก็เตรียมตัวแยกจากขบวนสินค้าตามที่ได้ตกลงกับท่านลุงเจียงคนดูแลขบวนรถม้าทันที“พวกเราสองคนมาขอบคุณท่านหัวหน้าโอวหยางที่เมตตาให้พวกเราติดขบวนสินค้าจนถึงแคว้นเว่ยได้อย่างปลอดภัย หากวันหน้าพบกันขอให้ข้าเจียงหรงเลี้ยงสุราอาหารท่านตอบแทนสักครั้งนะขอรับ”หวังลี่จูที่อยู่ในคราบของเด็กหนุ่มวัยเพียงสิบห้าปีตรงเข้าไปโค้งกายขอบคุณ ‘ท่านหัวหน้าโอวหยาง' ด้วยกิริยานอบน้อมจริงใจ แต่ระหว่างนางกับเขาย่อมทราบดีต่อความหมายที่สื่อสารถึงกัน หัวหน้าโอวหยางผู้นี้ไม่ธรรมดาเช่นที่นางประเมินเขาตั้งแต่แรกพบหน้า แต่ความลับเหล่านี้มีเพียงกลืนลงท้องไปจึงปลอดภัย รู้มากนั้นได้แต