All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 18 แท้จริงดวงใจนี้มีแค้นหรือมีรักมิอาจรู้แจ้ง! ร่วมสองเดือนผ่านพ้นไปแล้ว งานแต่งงานของเขาและหลวนจิ้งอวี่จนถึงบัดนี้ก็ผ่านมาได้ร่วมหนึ่งเดือนได้แล้ว แต่จ้าวจวินหลางนั้นกลับไม่ดีใจหรือมีความสุขเลยสักเพียงนิดเดียว ผู้ซึ่งเพิ่งผ่านการเป็นเจ้าบ่าวมาได้เดือนเศษหากแต่กลับไม่เคยไปร่วมห้องหอกับ ‘พระชายารอง' หลวนจิ้งอวี่เลยสักเพียงหนึ่งราตรี ในยามดึกดื่นคืนนี้เขากลับไม่อาจหลับตาได้ลงจึงต้องลุกขึ้นมาเดินชมจันทรากับรับลมระบายความรู้สึกอึดอัดที่ยากจะอธิบายว่าอึดอัดด้วยเหตุอันใดกันแน่ ดวงใจที่เคยสงบนิ่งมันกลับร้อนรนจนยากจะอธิบายจนกว่าจะรู้สึกตัวอีกครั้งเท้าเจ้ากรรมกลับพาเขามาจนถึงตำหนักซุ่นอวินที่อดีตเคยมีใครบางคนอาศัยอยู่ แต่บัดนี้ถูกปิดทิ้งร้างไร้ผู้ใดมาอยู่อาศัยอีกเลยนับจากสองพี่น้องสกุลหวังจากไป ภายในใจบอกให้เขาเดินกลับตำหนักของตนเองไปเสีย แต่เท้าและมือไม่รักดีมันดันพาเขาตรงไปยังประตูแล้วผลักประตูพากายแกร่งเดินเนิบช้าเข้าไปยังตำหนักที่บัดนี้ยังมีกลิ่นอายของหวังลี่จูตลบอบอวลไม่จางหาย หรืออันที่จริงภาพของนางอาจไม่เคยจางหายไปจากความทรงจำของเขาเองก็เป็นไปได้ร่วมสองเดือนที่นางจากไป ตำแหน่ง

ตอนที่ 19 แค้นเพียงใดเพื่อการใหญ่ต้องนิ่งเฉยหนึ่งราตรีผ่านพ้นสติของจ้าวจวินหลางก็กลับมาคงมั่นอีกครั้ง ชุดอาภรณ์เจ้าสาวที่เปื้อนคราบควันไฟถูกส่งให้เสี่ยวจื่อและเสี่ยวจางนำไปซักโดยส่งจิ่วเซินไปควบคุมและเฝ้าสังเกตการณ์เอาไว้ให้ดี อย่าให้มีผู้ใดมารังแกได้แม้แต่ชุดเจ้าสาวของเขาไปได้“ซ่งจินเร่งส่งคนไปตรวจสอบมาให้จงได้ก่อนค่ำวันนี้ ข้าจะต้องได้ทราบว่าเป็นผู้ใดที่บังอาจวางเพลิงใต้จมูกของข้า”“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ” ซ่งจินรับบัญชาจากชินอ๋องก็ตรงไปสืบความคืบหน้าไม่สนใจคนของกรมอาญาแม้แต่น้อย มีเพียงกั๋วเจาเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างจ้าวจวินหลางในยามนี้“จิ้งอวี่ถวายพระพรชินอ๋องเพคะ” เป็นพระชายารองหลวนที่เดินตรงเข้ามาในตำหนักส่วนพระองค์ของจ้าวจวินหลาง พร้อมกับนางกำนัลและขันทีซึ่งประคองถาดอาหารมื้อเช้ากลิ่นหอมเข้ามาโดยไร้การมาแจ้งล่วงหน้าตามกฎเกณฑ์ของตำหนักของชินอ๋อง ซึ่งเกลียดที่สุดก็สตรีที่ไม่รู้การใดสมควรและการใดไม่เหมาะสม ‘กฎเกณฑ์’ สำหรับทหารกล้าเช่นเจ้าจวินหลางเขาเคร่งครัดเป็นที่สุด“เช้านี้เปิ่นหวางต้องไปเข้าเฝ้าและร่วมเสวยมื้อเข้ากับฮ่องเต้และองค์ไทเฮา แต่ไหน ๆ เจ้าก็ยกมาแล้วก็เชิญกินเองให้อร่อยเ

ตอนที่ 20 หลอกมาลวงกลับไม่โกง (1) ฝ่ายทางเมืองหลวงของโยวโจวนั้นกำลังดำเนินตามแผนการไปได้ด้วยดี ทางด้านสองพี่น้องสกุลหวังก็เดินทางผ่านเข้าไปยังเป่ยฮั่น แต่สุดท้ายแทนที่ทั้งสองจะไปอยู่อาศัยตั้งรกรากที่แผ่นดินเป่ยฮั่น หากแต่คนทางฝ่ายโยวโจวกลับส่ง ‘ข่าว’ ที่ยากจะเปิดเผยให้กับหวังลี่เจินทราบได้ว่าให้นางไปตั้งรกรากที่เป่ยหนิงแทนแน่นอนว่าหวังลี่จูย่อมจะต้องดื้อดึงเพราะมันแทบจะไปหายใจรดลำคอของจ้าวจวินหลาง หรือจะกล่าวให้ถูกก็คล้ายกับพวกนางพาตนเองไปอยู่ภายใต้ ‘จมูก’ ของสุนัขป่าเลยเชียวนะ ถึงไม่ใช่คนขี้ขลาดแต่นางก็ไม่อยากเสี่ยงภัยถึงเพียงนั้นจึงขอป้องกันเอาไว้ย่อมดีกว่าดังนั้น ‘ข่าว’ จึงถูกส่งตอบกลับไปหาคนทางโยวโจวว่าเช่นไรนางก็จะไม่มีทางพาน้องสาวไปเสี่ยงอันตรายภายใต้ปลายจมูกของจ้าวจวินหลางเด็ดขาด! แล้วสุดท้ายหญิงสาวก็คาดว่าคน ‘ทางโน้น’ ก็คงพอจะทราบนิสัยของน้องชายของตนเองดีกว่าผู้ใด จึงยินยอมให้พวกนางเลือกจะซื้อบ้านพร้อมที่ดินสักหนึ่งผืนเตรียมพร้อมที่จะตั้งรกราก และเพาะปลูกผัก ปลูกข้าว กับเลี้ยงสัตว์กันอยู่ที่เป่ยฮั่นได้สมใจ ไม่ต้องไปอาศัยแผ่นดินเป่ยหนิงหนึ่งในหลายแคว้นของโยวโจวให้ได้หวาด

ตอนที่ 21 หลอกมาลวงกลับไม่โกง (2) “ข้าคิดว่าที่สมควรเห็นใจคงมีเพียงชินอ๋องเพียงเท่านั้น ส่วนฝ่าบาทกับไทเฮานั้นเหนือเมฆกลับมีสวรรค์ที่อยู่สูงกว่าเมฆจริงแท้ ยากจะมีผู้ใดกินผู้ใดกันได้ลงเลยนะท่านหัวหน้าหลี่ หรือท่านจะคิดแตกต่างกับข้าเล่า?” โอวหยางเผยเหิงผู้เป็นถึง ‘มือซ้ายผู้หนึ่ง’ ที่ฮ่องเต้วางใจไม่ธรรมดาเช่นเดียวกับองครักษ์เงานามหลี่ซูที่ไทเฮาก็เลือกนางให้คอยติดตามปกป้องหวังลี่เจิน ส่วนหวังลี่จูนั้นเป็นหน้าที่ของโอวหยางเผยเหิง สองมารดากับบุตรชายคู่นี้ซ้อนแผนกันไปมา แต่จุดประสงค์สุดท้ายเช่นไรจะเป็นหวังลี่จูหรือวังลี่เจิน เชื่อเถิดว่าทั้งสองมิอาจหนีพ้นเงื้อมมือของหลิวไทเฮาและองค์ฮ่องเต้ไปได้ หากคนทั้งสองหมายตาผู้ใดเอาไว้แล้วต่อให้เป็นเทียนจวินบนสรรค์ก็ยังไม่กล้าขัดขวางพวกเขาเลย “แล้วท่านหัวหน้าโอวหยางคิดว่าสุดท้ายพวกนางจะเดินไปติดกับดักที่ฝ่าบาททรงวางเอาไว้ยังไร่ชาที่ท้ายจวนเป่ยหนิงอ๋องของจ้าวจวินหลางหรือไม่?” สองหัวหน้าองครักษ์ทั้งสองนั่งพูดคุยกันไปพลางก็เทน้ำชาลงถ้วยเพื่อจะดื่มให้คลายหนาวไปพลาง ส่วนสายตาก็คอยจับจ้องดูสองพี่น้องสกุลหวังไม่ให้หลุดรอดสายตาราวกับพญาเหยี่ยวของพวกเขาท

ตอนที่ 22 กระชากขนหน้าแข้งฮ่องเต้!!!“ท่านลุงเฝิงเห็นแก่พวกเราสองพี่น้องยังเด็ก ขอท่านลุงเมตตาช่วยต่อรองราคากับท่านเจ้าของที่ดินแห่งนี้ให้เหลือสักหนึ่งหมื่นสามพันตำลึงได้หรือไม่ แล้วในส่วนอีกสองพันตำลึงนั้นข้าจะยกให้เป็นของท่านลุงเป็นค่าเหนื่อยที่ช่วยเจรจาต่อรองราคาให้แก่พวกเรานะขอรับ”ซื้อของไม่ต่อรองราคาเห็นทีจะหาใช่หวังลี่จูผู้นี้แล้วเป็นแน่ ยิ่งทราบว่าที่ดินแห่งนี้อย่างน้อยก็ต้องซื้อหามาในราคามากกว่าแปดหมื่นตำลึงทองนางก็ยิ่งอยากจะกระชากขนหน้าแข้งของฮ่องเต้เล่น ๆ ให้เขาพอได้แสบ ๆ คัน ๆ เสียบ้าง โทษฐานที่ชอบ ‘ปั่น’ ศีรษะของนางยิ่งนักให้เดินทางรอนแรมร่วมสามเดือนบนรถม้าจนก้นของนางจะด้านกว่าหน้าอยู่แล้ว ถึงทรัพย์ที่จะจ่ายออกไปก็ล้วนเป็นของฮ่องเต้ทั้งหมด แต่นางก็อยากจะได้มันติดกระเป๋าเอาไว้ให้ได้มากที่สุดเพื่อความอุ่นใจนี่นา…หึ!...อัฐยายซื้อขนมยายเป็นเช่นไรนั้นในอดีตนางเกิดไม่ทันสุภาษิตของไทยประโยคนี้ แต่เงินฮ่องเต้ซื้อที่ดินของฮ่องเต้เป็นเช่นไรวันนี้หวังลี่จูได้มีวาสนาพบเห็นแล้ว ถึงจะตายลงไปก็ย่อมไม่คิดเสียดายชีวิตเลยเชียว!“เอ่อ…คือว่า…คือว่า…”ท่านผู้เฒ่านั้นลำบากใจอย่างยิ่ง แต่ด้ว