Todos os capítulos de ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Capítulo 51 - Capítulo 60

ตอนที่ 18 แท้จริงดวงใจนี้มีแค้นหรือมีรักมิอาจรู้แจ้ง! ร่วมสองเดือนผ่านพ้นไปแล้ว งานแต่งงานของเขาและหลวนจิ้งอวี่จนถึงบัดนี้ก็ผ่านมาได้ร่วมหนึ่งเดือนได้แล้ว แต่จ้าวจวินหลางนั้นกลับไม่ดีใจหรือมีความสุขเลยสักเพียงนิดเดียว ผู้ซึ่งเพิ่งผ่านการเป็นเจ้าบ่าวมาได้เดือนเศษหากแต่กลับไม่เคยไปร่วมห้องหอกับ ‘พระชายารอง' หลวนจิ้งอวี่เลยสักเพียงหนึ่งราตรี ในยามดึกดื่นคืนนี้เขากลับไม่อาจหลับตาได้ลงจึงต้องลุกขึ้นมาเดินชมจันทรากับรับลมระบายความรู้สึกอึดอัดที่ยากจะอธิบายว่าอึดอัดด้วยเหตุอันใดกันแน่ ดวงใจที่เคยสงบนิ่งมันกลับร้อนรนจนยากจะอธิบายจนกว่าจะรู้สึกตัวอีกครั้งเท้าเจ้ากรรมกลับพาเขามาจนถึงตำหนักซุ่นอวินที่อดีตเคยมีใครบางคนอาศัยอยู่ แต่บัดนี้ถูกปิดทิ้งร้างไร้ผู้ใดมาอยู่อาศัยอีกเลยนับจากสองพี่น้องสกุลหวังจากไป ภายในใจบอกให้เขาเดินกลับตำหนักของตนเองไปเสีย แต่เท้าและมือไม่รักดีมันดันพาเขาตรงไปยังประตูแล้วผลักประตูพากายแกร่งเดินเนิบช้าเข้าไปยังตำหนักที่บัดนี้ยังมีกลิ่นอายของหวังลี่จูตลบอบอวลไม่จางหาย หรืออันที่จริงภาพของนางอาจไม่เคยจางหายไปจากความทรงจำของเขาเองก็เป็นไปได้ร่วมสองเดือนที่นางจากไป ตำแหน่ง

ตอนที่ 20 หลอกมาลวงกลับไม่โกง (1) ฝ่ายทางเมืองหลวงของโยวโจวนั้นกำลังดำเนินตามแผนการไปได้ด้วยดี ทางด้านสองพี่น้องสกุลหวังก็เดินทางผ่านเข้าไปยังเป่ยฮั่น แต่สุดท้ายแทนที่ทั้งสองจะไปอยู่อาศัยตั้งรกรากที่แผ่นดินเป่ยฮั่น หากแต่คนทางฝ่ายโยวโจวกลับส่ง ‘ข่าว’ ที่ยากจะเปิดเผยให้กับหวังลี่เจินทราบได้ว่าให้นางไปตั้งรกรากที่เป่ยหนิงแทนแน่นอนว่าหวังลี่จูย่อมจะต้องดื้อดึงเพราะมันแทบจะไปหายใจรดลำคอของจ้าวจวินหลาง หรือจะกล่าวให้ถูกก็คล้ายกับพวกนางพาตนเองไปอยู่ภายใต้ ‘จมูก’ ของสุนัขป่าเลยเชียวนะ ถึงไม่ใช่คนขี้ขลาดแต่นางก็ไม่อยากเสี่ยงภัยถึงเพียงนั้นจึงขอป้องกันเอาไว้ย่อมดีกว่าดังนั้น ‘ข่าว’ จึงถูกส่งตอบกลับไปหาคนทางโยวโจวว่าเช่นไรนางก็จะไม่มีทางพาน้องสาวไปเสี่ยงอันตรายภายใต้ปลายจมูกของจ้าวจวินหลางเด็ดขาด! แล้วสุดท้ายหญิงสาวก็คาดว่าคน ‘ทางโน้น’ ก็คงพอจะทราบนิสัยของน้องชายของตนเองดีกว่าผู้ใด จึงยินยอมให้พวกนางเลือกจะซื้อบ้านพร้อมที่ดินสักหนึ่งผืนเตรียมพร้อมที่จะตั้งรกราก และเพาะปลูกผัก ปลูกข้าว กับเลี้ยงสัตว์กันอยู่ที่เป่ยฮั่นได้สมใจ ไม่ต้องไปอาศัยแผ่นดินเป่ยหนิงหนึ่งในหลายแคว้นของโยวโจวให้ได้หวาดผ

ตอนที่ 22 กระชากขนหน้าแข้งฮ่องเต้!!!“ท่านลุงเฝิงเห็นแก่พวกเราสองพี่น้องยังเด็ก ขอท่านลุงเมตตาช่วยต่อรองราคากับท่านเจ้าของที่ดินแห่งนี้ให้เหลือสักหนึ่งหมื่นสามพันตำลึงได้หรือไม่ แล้วในส่วนอีกสองพันตำลึงนั้นข้าจะยกให้เป็นของท่านลุงเป็นค่าเหนื่อยที่ช่วยเจรจาต่อรองราคาให้แก่พวกเรานะขอรับ”ซื้อของไม่ต่อรองราคาเห็นทีจะหาใช่หวังลี่จูผู้นี้แล้วเป็นแน่ ยิ่งทราบว่าที่ดินแห่งนี้อย่างน้อยก็ต้องซื้อหามาในราคามากกว่าแปดหมื่นตำลึงทองนางก็ยิ่งอยากจะกระชากขนหน้าแข้งของฮ่องเต้เล่น ๆ ให้เขาพอได้แสบ ๆ คัน ๆ เสียบ้าง โทษฐานที่ชอบ ‘ปั่น’ ศีรษะของนางยิ่งนักให้เดินทางรอนแรมร่วมสามเดือนบนรถม้าจนก้นของนางจะด้านกว่าหน้าอยู่แล้ว ถึงทรัพย์ที่จะจ่ายออกไปก็ล้วนเป็นของฮ่องเต้ทั้งหมด แต่นางก็อยากจะได้มันติดกระเป๋าเอาไว้ให้ได้มากที่สุดเพื่อความอุ่นใจนี่นา…หึ!...อัฐยายซื้อขนมยายเป็นเช่นไรนั้นในอดีตนางเกิดไม่ทันสุภาษิตของไทยประโยคนี้ แต่เงินฮ่องเต้ซื้อที่ดินของฮ่องเต้เป็นเช่นไรวันนี้หวังลี่จูได้มีวาสนาพบเห็นแล้ว ถึงจะตายลงไปก็ย่อมไม่คิดเสียดายชีวิตเลยเชียว!“เอ่อ…คือว่า…คือว่า…”ท่านผู้เฒ่านั้นลำบากใจอย่างยิ่ง แต่ด้ว

“เปิ่นหวางมิได้ต้องการ หากต้องการย่อมไปหาถึงตำหนักของพระชายารองแล้ว คงมิต้องให้เจ้าต้องลำบากพาตนเองมาเสมอให้กันเช่นนี้หรอก”คำกล่าวดังนั้นเหมือนกับหลวนจิ้งอวี่ถูกจ้าวจวินหลางกระชากนางลุกขึ้นมาตบหน้ากลางพระราชวังหลวงก็มิปาน ใบหน้าของหญิงสาวชาดิกก่อนที่มันจะร้อนวูบวาบเต็มไปด้วยความอับอาย“ชินอ๋อง...”นางครวญครางเรียกนามของผู้เป็นพระสวามีด้วยดวงใจอันเจ็บปวดและร้าวรานผสานไปด้วยความคับแค้นแน่นอุรา มิคาดมาก่อนว่าตนจะถูกเขาเมินหน้าใส่ไม่พอ ยังกล้าพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาว่าเขามิได้ต้องการนางเลยสักนิด แล้วที่ยอมแต่งงานรับนางมาเป็นพระชายารองเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน“แส้ม้านี้เป็นของผู้ใด” ถามแล้วชินอ๋องหนุ่มเขาก็สาดสายตามองออกไปรอบกายพลางยกแส้ม้านี้มือขึ้นมาชูขึ้นจนสูง แล้วแน่นอนว่าเขาทราบดีว่าเป็นของผู้ใดเพราะตนเองเป็นผู้กระชากมันมากับมือแล้วใช้มันตวัดรัดข้อเท้าของหลวนจิ้งอวี่พร้อมทั้งออกแรงกระชากจนนางถึงกับใบหน้าและลำตัวกระแทกลงไปกับพื้นหน้าตำหนักฮุ่ยเฟิ่งโดยแรงเมื่อครู่“ปะ...ปะ...เป็นของกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ” อู๋ปู้อีก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วยอมรับออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นไหวยากจะควบคุมก

สองบุรุษต่างเผลอตะโกนออกมาพร้อมกัน คนหนึ่งกังวลห่วงใยว่าเหนียงซินอาจเป็นบุตรสาวของตนเอง ส่วนอีกคนที่ไม่รู้เรื่องอันใดทั้งสิ้นเกิดไปมีสัมพันธ์ทางกายและทางใจต่อกัน โดยไม่ทราบตื้นลึกหนาบางในความจริงของบิดาที่ซุกซ่อนเอาไว้ก็ปวดร้าวและตกใจมากที่มารดาของตนเองอำมหิตได้ถึงเพียงนี้!“เอ๊ะ! นี่เจ้ากับท่านพ่อของเจ้าไม่หวาดกลัวว่านางเด็กผู้นั้นมันจะปากพล่อยหลุดความจริงออกมา แล้วเรื่องร้ายจะบังเกิดกับครอบครัวของเราเลยเช่นนั้นหรือ” หญิงสูงวัยเอ่ยวาจาด้วยกิริยาแห่งความตึงเครียดยากจะบรรเทา ทั่วทั้งแผ่นดินนี้จะเล่นล้อกับผู้ใดนั้นนางเคยเตือนสามีแล้วว่าไม่น่ากลัว หากแต่ไปล้อเล่นกับเพลิงเช่นฮ่องเต้คงได้มอดไหม้ตายยกสกุลเอาได้“เจ้าเป็นสตรีก็จงดูแลบ้านเรือนไป เรื่องภายนอกก็ยกให้บุรุษเช่นข้ากับเจี้ยนหลุนจัดการเองเถิด”เป็นหลวนเปียวกล่าวตัดบทจากนั้นก็ไล่เหล่าฮูหยินออกจากห้องหนังสือใหญ่ของสกุลไป เรียกว่าบางเรื่องให้ภรรยารู้มากไปก็ช่างน่าเบื่อน่ารำคาญ ประตูห้องถูกปิดแน่นหนามีบ่าวชายคอยเฝ้าดู คราวนี้เหล่าฮูหยินหลวนอยากแอบฟังก็คาดว่าคงจะยากแล้ว จวบจนท้องฟ้าเริ่มเป็นแสงเงินแสงทองทาทาบที่ขอบฟ้าทิศตะวันออก สองพ่อลู