Todos os capítulos de ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?: Capítulo 141 - Capítulo 150

ศีรษะนั้นบาดเจ็บ เขารู้นางไม่แปลกใจ แต่ก้นกับแผ่นหลังของนางนั้น ท่านปีศาจกระทิงเฒ่ารู้ได้เช่นไรกันเล่าว่าร่างกายของนางมีร่องรอยใดบ้าง และอยู่ในส่วนใดของร่างกายของนางบ้าง หรือว่า? ... …คงไม่หรอกกระมัง คนเช่นชินหวางให้ลดตัวลงมาดูแลนางด้วยตนเองย่อมยากจะเป็นไปได้… “แล้วเจ้าคิดว่าเช่นไรเล่า?” เพราะนับตั้งแต่นางลื่นล้มหมดสติก็ล้วนเป็นเขาทั้งสิ้นที่ดูแลจัดแจงแต่งกายให้ระหว่างรอท่านหมอลิ่วท่านหมอประจำของจวนท่านเจ้าเมืองมาตรวจดูอาการว่านางเป็นอะไร สาหัสหรือไม่ ซึ่งเขาก็เพิ่งส่งท่านหมอลิ่วกลับไปหลังจากที่ผลการตรวจนั้นเฉียวปิงเซียวไม่เป็นอันใดมาก เพราะช่วงที่นางล้ม เขาเข้าไปรับเข้าไว้ได้ ถึงจะมีพลาดไปอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อันตรายถึงชีวิตแน่นอน จะมีก็เพียงเจ็บปวดเคล็ดขัดยอกไปอีกหลายวันหน่อยก็เท่านั้น “ชินหวาง!” พอแลเห็นนางดูจะขัดเขินจนแทบระเบิดตนเองตายได้แล้ว หานไท่หมิงนั้นจึงคิดจะเบี่ยงเบนประเด็นออกไปคงจะดีกว่า คิดอยู่ครู่หนึ่งก็นึกได้ว่าให้นางทำแผลให้นี่แหละคงพอจะทำให้ราตรีนี้ไม่กระอักกระอ่วนเกินไปมากกว่าที่เป็นอยู่ ถึงแผลนี้จะถูกท่านหมอลิ่วใส่ยาทำแผลไปแล้วรอบหนึ่ง แต่ทำเช่นไรได้ นอกจากจะยอมเจ็

“มองเปิ่นหวางด้วยเหตุใด เร่งเก็บกวาดเถิด เห็นหรือไม่น้ำหกเปียกพรมจากแดนตะวันตกซึ่งหายากยิ่งหมดแล้ว หากมันเสียหายเกรงว่าเปิ่นหวางจะต้องลงโทษอ้ายเฟยตามกฎลงโทษภรรยาของชาวจงหยวนเสียเป็นแน่” นั่นเองที่กายเล็กของเฉียวปิงเซียวพลันสั่นสะท้าน หากแต่หาใช่เกรงกลัวโทษทัณฑ์ของพระสวามีผู้นี้ ทว่านางโกรธจนใบหน้าสวยเขียวคล้ำ นางสูดลมหายใจเข้าออกยาว ๆ อยู่ครู่หนึ่งเลยทีเดียว ก่อนจะยกมือเรียวขึ้นลูบเอาน้ำล้างเท้าของสวามีสุดที่รักจนถึงแก่นกระดูกที่กระเซ็นเต็มใบหน้าออกช้า ๆ   แล้วพยายามเตือนตนเองว่าความโกรธมิอาจแก้ปัญหาใดได้ มีเพียงความอดทน และสมองที่รู้คิดเท่านั้นที่จะพานางออกไปให้พ้นเสียจากตำแหน่งอันไม่พึงประสงค์นี้ให้จงได้ในสักวัน กายซึ่งมิสะดวก เพราะสะโพกเคล็ดกับข้อเท้าที่เหมือนจะพลิกไปแล้วจากการล้มเมื่อครู่ กับศีรษะที่ฟาดลงไปกับขอบถัง ถึงจะไม่แรงจนแตก เพราะปีศาจกระทิงเฒ่าเอาแขนกันผ่อนแรงกระแทกไปหลายส่วนทว่ามันก็ยังทั้งมึนและปวด แต่นางก็ยังแข็งใจทำตามคำสั่งแสนเอาแต่ใจของเจ้าปีศาจกระทิงเฒ่าที่ปากก็บ่นว่าง่วงนอน หากแต่ผ่านไปจะครึ่งชั่วยามกลับยังหาเรื่องสั่งและสั่ง จะเอานั่น จะกินนี่ จะจิบชาแบบนี้ไม่

ต่อให้นางหาใช่คนฉลาดปัญญาเด่น ทว่าเท่าที่ฟังการ 'เล่าสู่กันฟัง' ของชมรมท่านป้าและท่านพี่สาวช่างเล่าทั้งหลายอยู่ตรงนี้ กระทั่งพวกเขาแยกย้ายกันไปทำงานต่อ เฉียวปิงเซียวนางจึงใช้สติปัญญาคิดทบทวนอยู่ราวครึ่งเค่อไม่ขาดไม่เกิน นางก็เริ่มสมองโปร่งใสเข้าใจแจ่มแจ้งถึงอาการในแต่ละคน ว่าเหตุใดพบเห็นนางเดินด้วยกิริยาเป็ดขาหักแล้วทุกผู้ต่างซุบซิบกัน และอายม้วนหน้าแดงหูแดงเช่นนั้น ด้วยเพราะยามนี้ทุกผู้ในจวนรับรองนี้เข้าใจผิดกันไปไกลสุดขอบฟ้าเสียแล้ว "บัดซบมันเถิด..." ชินหวางเฟยถึงกับยกมือสองข้างมาปิดหน้าที่เริ่มเห่อร้อนลุกลามจนทั่วไปทั้งร่างกายในที่สุด...หมดกัน...ป่านนี้ทั่วทั้งต้านโจวคงกระจ่างกันหมดแล้วกระมังว่าราตรีที่ผ่านชินหวางกับชินหวางเฟยเข้าหอกันอย่างดุเดือดเพียงใด ...ตายแล้ว...ไม่อับอายจนตายยังดีเสียกว่าในวันนี้ นางยังจะไปอับอายในวันใดอีกเล่า? ... "อ้ายเฟย...มาหาสิ่งใดกินอยู่ที่ตรงนี้กัน? " มิคาด นึกถึงเซียน เซียนกลับไม่มา ทว่าพอนางนึกถึงปีศาจกระทิงเฒ่าคราวใด ไยเขาจึงมาว่องไวกว่าสายลมเช่นนี้ สองมือเล็กลดลงแช่มช้าก่อนจะหันไปเปิดรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมส่งให้พ่อคนต้นเหตุแห่ง 'ข่าวลือ' ด้วยอารม

“เฮอะ…เฮอะ…เฮอะ…ตำราดี…เป็นตำราที่ดี…เฮอะ…เฮอะ…เฮอะ” แล้วจึงเป็นเสียงหัวเราะที่แทบจะปกปิดรอยร่ำไห้เอาไว้ไม่มิดดังขึ้น พร้อมกับที่นางค่อย ๆ ส่งคืน ‘ตำราเด็ดเคล็ดหนึ่งร้อยแปดกระบวนท่าเอาใจบุรุษ’ ให้แก่ต้าฉง สหายน้ำใจงามของเหล่าองครักษ์ประจำจวนท่านเจ้าเมืองด้วยมืออันสั่นเทา แล้วจึงตบแก้มตนเองอยู่สองสามครั้ง จากนั้นจึงกล่าวขอตัวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบายิ่งกว่าแมลงหวี่ “ปิงเซียวมะ…มีตำรา เอ้ย! ...มีรายงานของท่านหมอลิ่วให้เร่งไปดู…ใช่…ใช่ เสี่ยวปิงยังมีรายงานต้องอ่าน…ขอตัวนะเพคะชินหวาง…เฮอะ…เฮอะ…เฮอะ” จำใจต้องหัวเราผสานร่ำไห้ออกไปอีกครั้ง จากนั้นย่อกายแล้วเร่งเดินจากกลุ่มบุรุษทั้งหลายไปเสียในแบบที่นางนั้นเดินเตะกระถางสะดุดก้อนหิน หรือแม้แต่เตะขั้นบันไดจวนเจียนจะหกล้มก็หลายหน แต่อย่างไรเฉียวปิงเซียวก็ไม่ยอมหันมาด้านหลังอีกเลย อันที่จริงหากนาง ‘วิ่ง’ แล้วไม่เสียกิริยา รับรองนางจะวิ่งไม่คิดชีวิต เพราะหากกล่าวว่าเรื่องเมื่อหลายวันก่อนที่ตนเองเปลือยเปล่าต่อหน้าท่านปีศาจกระทิงเฒ่าจนเขารู้ชัดเจนไปถึงไฝฝ้าของนางมีกี่เม็ด ก็คาดว่าเขารู้เห็นไปจนหมดรวมไปจนถึงขี้แมลงวันของนาง ช่างน่าอับอายจนนางแทบอยากจะ

ตอนที่ 37"ชีวิตของชาวราชวงศ์เช่นเรา นับจากลืมตาขึ้นมาก็ไม่เคยง่ายอยู่แล้วเสี่ยวปิง บางทีไม่พึงใจ บางคราวรู้ทั้งรู้ว่าเขาทำผิดต่อเรา ทว่าแม้แต่จะลงมือตามใจสักครั้งบางทีกลับยากจะทำไปตามอารมณ์ได้...เจ้ายังเด็กนักที่จะเข้าใจ" ฝ่ามือหนาลูบไปบนศีรษะคนตัวเล็กที่ยืนหันกายชื่นชมดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าเคียงข้างกัน เงาทั้งสองทอดยาวมาด้านหลัง เฉินเซินมองภาพงดงามนั้น หนึ่งใจสุขล้ำ เพราะอย่างน้อยไท่หมิงวันนี้ก็ยังเริ่มรู้ค่าของสตรีข้างกายตนเองได้เร็วกว่าเขาไปเป็นหลายหนาว ส่วนอีกหนึ่งก็คือเจ็บปวดที่เขามิอาจไปยืนอยู่ข้างนางได้อีกแล้ว ที่ทำได้ก็เพียงพี่ชายผู้หนึ่งที่เฝ้ามองเงาของนางเคียงข้างบุรุษอื่น "ท่านนี่มันพวกชมชอบเสพความรักอันเจ็บปวดเสียจริง...ขอคารวะท่านแล้วหัวหน้าเฉิน...คารวะท่านเป็นอาจารย์จากใจ!” กล่าวจบสืออีก็เดินแยกตัวไปอีกทางเพื่อเตรียมรถม้าให้พร้อม รอทั้งชินหวางและชินหวางเฟยกลับเรือนรับรองต่อไป เพราะหากยืนดูชมฉากรักสามเส้าเราสามคนต่ออีกหนึ่งเค่อ คงเป็นนางที่ได้หัวอกระเบิดตายเสียเอง "น้ำค้างลงแล้วกลับกันเถอะ" เสื้อคลุมกันลมขนจิ้งจอกตัวหนาถูกถอดแล้วโปะลงมาบนศีรษะของเฉียวปิงเซียวจนนางดิ้