Semua Bab ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?: Bab 131 - Bab 140

และจากเหตุนี้หยางเฟิ่งหมิง ราชาแห่งเผ่าวิหค ว่าที่สามีของเสวี่ยปิงเซียว สตรีผู้ซึ่งเป็นว่าที่ราชินีต้องแบ่งดวงจิตเกินจากสามพันมาหนึ่งส่วน ก็เพราะเขาเกรงว่าอาจจะมีบางสิ่งผิดพลาดเลยมิอาจปล่อยวางยอมร่วมสลายดวงจิตจนแตก ออกมาถึงสามพันกับหนึ่งส่วน หวังจะติดตามนางลงมาร่วมเผชิญเคราะห์กรรมนี้มิทอดทิ้งกัน โดยเผื่อเอาไว้อีกหนึ่ง ซึ่งเขาเองมาคิดได้ในวันนี้ว่าบางทีนับจากวันนี้หยางเฟิ่งหมิงเขาอาจไประแคะระคายบางสิ่งจากผู้เป็นลุงมาจึงต้องทำเช่นนี้  ...นับว่าเขานั้นมองคนที่จะมาเป็นบุตรเขยไม่ผิดสินะ...  แต่เห็นทีเรื่องจะยากเย็น เพราะมีเผ่ามารมาแทรกแซงไม่พอ ดูแล้วคงจะมีเทพผู้ยิ่งใหญ่นั้นกำลังวางแผนร้ายเกินกว่าจะมีเทพชั้นสูงระแคะระคายซ่อนกลอยู่เบื้องหลังความยุ่งยากนี้อีกชั้นเสียแล้ว นี่แหละปัญหาใหญ่ให้เสวี่ยจิ่นคงหนักใจอย่างยิ่ง  ส่วนเฉียวปิงเซียวนั้นเขาไม่ห่วงใยมากแล้ว ด้วยว่าแท้จริงอายุขัยจริงแท้ในภพชาติสุดท้ายของเสวี่ยปิงเซียวนั้นจะจบลงในอีกสองฤดูหนาวดูจะไม่มีสิ่งผิดไปมากนัก หากเขาควบคุมไม่ให้นางมีความรัก ไม่ให้นางมีครรภ์กับหานไท่หมิงที่เป็นชินหวางได้ เรื่องยุ่งยากคงพอจะควบคุมได้...จริงแท้หรือ?... 

หากว่าไม่เพราะนางยังพอมีค่าให้เขาได้ใช้อยู่บ้าง คาดว่านับจากที่รู้แจ้งว่าเพียงเขาหันกายพ้นเรือน นางก็หาหมวกเขียวมาสวมให้เขาแล้ว รับรองนางสิ้นลมไม่พอ พวกสกุลจางป่านนี้ก็ลงไปนอนเป็นสหายรักกับรากไม้หลังอันหนิงซานนับจากแปดหนาวก่อนนั่นแล้ว แต่นี่...หมากหลายตัวยังต้องเดินต่อไป สุดท้ายเขาจึงทนยอมเป็นบุรุษโง่ให้สตรีชั่วประจานเขาไปทั้งเทียนคงเฉิง...หากมิใช่เพื่อความปลอดภัยของเฉียวปิงเซียว...เขาคงไปฉีกกระชากผิวหนังเอาน้ำเกลือราดรดจางหลานเย่กับลูกชู้นับตั้งแต่ทราบความจริงนั่นแล้ว...เพราะนางเขาจึงยินดีเป็นบุรุษโง่ให้คนหัวเราะเช่นทุกวันนี้ แล้วดูเถิด แม่ตัวดีจะรู้แจ้งล้วนไม่มี แล้วนางยังจะหนีเขาไปไกลถึงต้านโจว หึ!...พบหน้าจะหวดก้นให้ช้ำนั่งไม่ลงไปสักเดือน!  "ถึงหวางเหย่ บัดนี้ลูกของเราเขาก็ครบวัยเจ็ดหนาวแล้ว ฤดูกาลล่าไป๋หู่ (*เสือขาว) แห่งเทียนคงเฉิงในหน้าหนาวนี้ หวางเหย่จะเมตตาลู่เอ๋อร์หรือไม่"  ..หึ...  "บังอาจเอาสายโลหิตโสมมมายัดเยียดให้ข้าอับอายมาถึงแปดหนาว คงมิสาแก่ใจกระมัง...ดี!”  ในเมื่อนางบังอาจขอ เขาย่อมเมตตาหญิงแพศยากับสายเลือดมลทินสักหน่อย หาไม่บทบาทบุรุษโง่เขลาที่สุดแห่งเทียนคงเฉิง

ตอนที่29  ผ่านไปอีกหกวันให้หลัง รถม้าคันขนาดเล็กที่มีเพียงเฉียวปิงเซียวนั่งเคียงคู่มากับสืออี โดยที่มีอี้เฟิ่งเหลยเป็นผู้บังคับรถม้า ส่วนหน้าที่คุ้มกันนั่งคู่ย่อมเป็นเฉินเซินก็เดินทางมาถึงยังหน้าประตูเมืองของต้าโจวได้สักครา  พอรถม้าหยุดให้ทหารหน้าประตูเมืองตรวจสอบใบผ่านทางจากเฉินเซิน มือเรียวของเฉียวปิงเซียวจึงเอื้อมไปเปิดผ้าม่านของรถม้าออก จากนั้นนางจึงชะโงกใบหน้าออกไปมองสำรวจโดยรอบด้วยสายตาตื่นเต้นอย่างยิ่ง ภายในหัวของนางยังมีภาพจดจำรางเลือนเมื่อครั้งที่ตนเองนั่งรถม้า แต่เป็นการออกจากประตูเมืองนี้มุ่งหน้าสู่มหานครเทียนคงเฉิน มิใช่การนั่งรถม้ามุ่งหน้ากลับเข้าเมืองต้านโจวเช่นวันนี้ในครั้งที่นางวัยเพียงหกหนาว  ซึ่งสิ่งเดียวที่ยังคงมีเช่นเดียวกันกับในอดีตวันนั้นเมื่อแปดหนาวก่อน ก็คือวันนี้ยังคงมีเฉินเซินนั่งอยู่ด้านหน้าเป็นองครักษ์พิทักษ์ความปลอดภัยให้นางเช่นเดิม นอกจากนั้นแม้แต่ประตูเมืองก็ยังดูเปลี่ยนไปไม่น้อยเลยทีเดียว ถึงภาพจะไม่แจ่มชัดเพราะนางยังเด็กอยู่มาก แต่ก็พอจดจำหลายสิ่งหลายอย่างได้  ซึ่งการมีเฉินเซินนั้นอยู่ข้างกายคอยติดตาม ความรู้สึกของนางนั้นมิใช่เพียงเห็นเขาเป็นองครัก

ตอนที่30เพราะถึงเขาจะหล่อเหลาดังเทพเซียน ทว่ากลิ่นอายอำมหิตของชินหวางผู้นี้รุนแรงเกินจะต้านเช่นกัน ดังนั้นแม้แต่ลมหายใจนางก็ยังเผลอกักเก็บมันเอาไว้เสียด้วยซ้ำ เพราะทั้งกลิ่นอายสังหารเข้มข้น แล้วยังกิริยาเยือกเย็นราวกับเขาเป็นก้อนหิมะยักษ์ เพียงเขาขยับมาใกล้ เด็กสาวหรือจะทานทนต่อความน่าหวาดกลัวเหล่านี้ไปได้ นางจึงออกมายืนรักษาระยะห่างสุดกำลัง ในใจก็นึกไปด้วยว่าชินหวางเฟยช่างเป็นสตรีเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง อยู่ใกล้ก้อนหิมะยักษ์แล้วชีพยังดีอยู่ไม่พอ นางยังทรงยิ้มแต้ชวนสงสารอีกด้วย  ...นางนับถือแล้ว...นับถือจากใจจริงแท้...ชินหวางเฟยคนงาม...  “ก็เร่งออกไปจัดการมาสิ เจ้ายังจะมัวมายืนทึ่มทื่อไปไย”  เช่นนั้นแล้วเพียงสิ้นสุดประโยคแสนสั้น กายเล็กก็ลนลานออกไปพร้อมปิดประตูให้อย่างรวดเร็ว อย่าว่าแต่สาวน้อยผู้นั้นเลย แม้แต่เฉียวปิงเซียวนางเองยังรู้สึกอึดอัดกับความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากกายสูงใหญ่ที่นั่งทะมึนอยู่หลังโต๊ะซึ่งนางก็ไม่ทราบได้ว่าท่านปีศาจกระทิงเฒ่านั้นเขายังมิสาแก่ใจอันใดอีก จึงมิยินยอมให้นางกลับห้องไปนอนพักสักครา...  ซึ่งในยามที่แลเห็นมือเรียวยาวเล็กของเฉียวปิงเซียวนั้นเริ่มจะกำเอาเน

ตอนที่31แต่สุดท้ายชินหวางเฟยคนงามก็ถูกปลดปล่อยให้นางได้โบยบินกลับไปในอีกครึ่งชั่วยามต่อมา จนคนตัวน้อยดีใจยิ่งกว่าวันที่นางกำชัยชนะเหนือท่านอาจารย์ฟ่านในวันสำเร็จการศึกษาเกินสิบส่วน  ผิดกับทางด้านหานไท่หมิงที่เขาจำใจต้องยอมปล่อยให้ตัวแสบกลับไปห้องพักก่อน ทั้งที่ยังคิดถึงนางมาก อยากให้นางอยู่ใกล้ชิดวนเวียนไม่ห่าง นั่นก็เพราะเขามีงานในส่วนของการทหารอันเป็นความลับที่สตรีรู้มากไปไม่ได้ ดังนั้นพอกินข้าวมื้อดึกเรียบร้อยแล้วแกล้งให้นางช่วยบีบนวดต่อไปอีกครึ่งชั่วยาม สุดท้ายจึงจำใจต้องให้สาวใช้พาเฉียวปิงเซียวแยกออกไปก่อน แต่พอสั่งการเสร็จเรียบร้อย ชินหวางหนุ่มจึงออกเดินตรงกลับไปที่ห้องนอนใหญ่ ซึ่งเขาสั่งให้จัดสำหรับทั้งเขาและนางได้พักร่วมกัน มิได้สั่งให้จัดแยกกัน  หากแต่พอเขาเปิดประตูเข้ายังห้องกว้างกลับไร้เงาร่างของคนตัวน้อยทว่าฤทธิ์แสบสันร้ายกาจแม้แต่น้อย เดินหาจนทั่วก็ไม่พบ เขายืนหันรีหันขวางอยู่ครู่หนึ่งก็นึกได้ว่าหากจะหานางก็ต้องหาสืออีและเฉินเซินนั่นจึงจะรู้แจ้ง เพราะหากจะเรียกว่าผู้ใดคือเงาของชินหวางเฟยนอกจากเสี่ยวเตี๋ยก็มีเพียงสองคนนี้เท่านั้น  “ชินหวาง / ชินหวาง"  แล้วก็มิผิดไป พบส