Semua Bab ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?: Bab 121 - Bab 130

ตอนที่21เฉียวปิงเซียวคิดตามที่เซินเก่อเกอแนะนำก็คิดว่าช่างถูกต้องอย่างยิ่ง จึงไม่เกรงใจ เมื่อเฉินเซินปลดเสื้อคลุมกันลมหนาวของตนเองออกจับศีรษะเล็กลงนอนบนตักจัดท่าทางให้เด็กน้อยได้นอนสบาย จากนั้นก็เอาเสื้อห่มทับกันทั้งสายลมยามดึก และน้ำค้างให้นาง  ปล่อยให้ด้านล่างชินหวางวุ่นวายเรียกหาคนสนิทมาตามหาคนตัวน้อยที่เพียงครึ่งเค่อก็หลับสบายไร้ทุกข์หรือกังวลตามประสาเด็กน้อย  "หึ...ใจเย็นไม่มีสักส่วนเช่นนี้...ป่านนี้ไทเฮาคงรู้แจ้งแล้วกระมังว่าวันนี้เจ้าไปฝากรอยเท้าเอาไว้กี่รอยที่ซั่วหยางนี้"  เฉินเซินนั่งกอดอกมองลงไปยังด้านล่างนิ่ง ในใจก็ด่าเจ้าทึ่มที่ยืนเท้าเอวทำสีหน้าพร้อมสังหารทุกคนที่พบหน้าด้วยสายตาหนึ่งระอา กับอีกสามส่วนห่วงใย ด้วยเขาในอดีตใจร้อนมุทะลุเกินไป รู้สึกเช่นไรก็แสดงออกมาจนหมด เพราะในใจคิดแต่ว่าผู้ใดจะมาบังอาจแตะต้องตนเองได้  ...ทระนงเกินไปจึงตายอนาถ...  แต่ก็เหมือนสวรรค์จะยังเอ็นดูเฉียวปิงเซียวอยู่มาก ในช่วงต้นยามอิ๋นกลับมีจดหมายเร่งด่วนจากเผ่าทู่เจี๋ยตกมาถึงมือของชินหวางหนุ่มเลือดร้อน นั่นจึงทำให้หานไท่หมิงต้องเร่งกลับค่ายที่เมืองคังทันที เพราะทัพหลักของทู่ปาอ๋องถูกปรับเปลี่

คนที่ถนัดเรื่องการปรุงอาหารนึกถึงเมนูเด็ดปราบเซียนสยบท่านอาจารย์ฟ่านเป็นฉาก แล้วก็วางแผนบางสิ่งรวดเร็วทันใด ฤดูหนาวนี้นางจะต้องจบการศึกษาแล้วได้ลงเขาไปท่องโลกกว้าง  พอนางคิดตก ชินหวางเฟยคนน่าเอ็นดูนางก็ชวนศิษย์พี่ร่วมสำนักพูดคุยต่ออีกสองสามประโยคก็ขอตัวแยกไปซักผ้า คล้ายไม่สนใจเจ้าพิราบอ้วนตัวนั้นสักนิด แผนนางจะสมบูรณ์ก็ต่อเมื่อสยบฟ่านอิงเฉิงได้เท่านั้น แต่ก่อนอื่นนางจะต้องมีผู้ส่งสารที่ยอดเยี่ยมมาครอบครองเสียก่อน  ...ใต้หล้าจงรอเสี่ยวปิงอีกนิด...  ในใจปรีดาเมื่อคิดถึง 'อิสรภาพ' ต่อให้มันอาจจะแสนสั้นก่อนนางจะถูกปีศาจกระทิงจับมัดแล้วโยนเข้าไปกักขังอยู่ใน 'คุกหลวง' นามว่าตำหนักอิงธาราจวบจนสิ้นชีพก็ตาม แต่มันก็ยังถือว่าในหนึ่งชีวิตตนเองได้พยายามแล้วมิใช่ยินยอมให้ถูกจับคุมขังโดยมิคิดดิ้นรนเลยเช่นในอดีตที่ผ่านมา แต่ก็นะ...บัดนั้นนางเพียงเด็กน้อยหกหนาวจะเอากำลังใด เอาปัญญาใดไปต่อต้านอำนาจสตรีเช่นไทเฮาได้กัน  พอคิดปลุกขวัญตนเองให้หาญกล้าแล้ว ภายในศีรษะเล็กของเฉียวปิงเซียวนั้นจึงเริ่มทบทวนเมนูเด็ดเอาไปล่อลวงท่านอาจารย์ฟ่านของตนเอง นางกำลังทบทวนว่าในห้องครัวของตนเองนั้นมีเครื่องปรุงใดขาดเคร

ตอนที่23 พอยามอรุณรุ่งมาเยือนอีกครั้งในอีกหลายวันต่อมา คนตัวเล็กบนเตียงก็ขยับกายบิดเอวซ้ายสลับขวาไปมาเล็กน้อยหลังจากที่นางเพิ่งจะตื่นนอนขึ้นมาในเช้าอันสดใส และหลังจากนางจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว ในช่วงนี้ ที่สำนักศึกษาฮุ่ยเจ๋อแห่งนี้นั้นก็ไม่ค่อยมีการใดให้เฉียวปิงเซียวได้ไปทำแล้ว หลังจากนางสามารถจบหลักสูตรยาพิษร้อยแปดชนิดของท่านอาจารย์ฟ่านอิงเฉิงเป็นวิชาสุดท้ายในสำนักศึกษายิ่งใหญ่ และเก่าแก่แห่งนี้ โดยการใช้พิษนั้นสนองคืนไปกับท่านอาจารย์ฟ่านเอง จนเขาจำยอมต้องปล่อยให้นางสำเร็จการศึกษาอย่างสมบูรณ์เสียที หลังจากถ่วงเวลายาวนานมาถึงสองหนาว ทั้งที่เฉียวปิงเซียวนั้นนางพิชิตชัยต่อท่านอาจารย์ท่านอื่นจนหมดนับจากนางขึ้นเขามาครบหกหนาวนั่นแล้ว  เพราะกฎเกณฑ์เดียวของฮุ่ยเจ๋อแห่งนี้ หากจะสำเร็จการศึกษาได้ในแต่ละวิชา จะต้องทำให้อาจารย์ของสาขาวิชานั้นยอมรับออกมาอย่างเปิดเผยถึงความสามารถของศิษย์ผู้นั้นที่มีต่อท่านอาจารย์เหล่านั้นได้สำเร็จ แต่กว่าสองหนาวมาแล้วที่เฉียวปิงเซียวมิอาจลงเขาได้ ก็เพราะนางมิอาจทำให้ท่านอาจารย์ฟ่านนั้นยอมรับในความสามารถของได้นางสักคราว จวบจนสิบเอ็ดวันก่อนเขากลับยอมลงให้นาง

นับตั้งแต่วันแรกที่นางขึ้นเขามา ท่านอาจารย์ใหญ่เสวี่ยจิ่นคงเขาก็รับนางเป็นบุตรสาวบุญธรรมอย่างถูกต้องทั้งประเพณีและธรรมเนียมของชาวจงหยวนแล้ว ดังนั้นหากว่าไม่ใช่ภายในคาบเรียน แล้วเฉียวปิงเซียวนางเรียกบุรุษผู้นี้ว่าท่านพ่อบุญธรรมย่อมไม่แปลก  "ทุกข์และสุขของมนุษย์นั้นจะว่ายาวก็ยาว จะกล่าวว่าสั้นก็ย่อมสั้นอีกเช่นกัน ทว่าสำหรับเทพเซียนแล้วมันก็เพียง...หลับฝันไปหนึ่งตื่นเท่านั้น อย่าไปยึดติดเลยเสี่ยวปิง จะสุขหรือทุกข์ต่อให้เป็นเทียนตี้เองก็ยังมิอาจหนีพ้นกรงกรรมนี้ไปได้เช่นนั้นมนุษย์ธรรมดาเช่นพวกเรา สุขและทุกข์ย่อมมีคู่ขนานกันไปมิแปรผันหรอกเจ้า"  ฝ่ามือหนานั้นลูบศีรษะเล็กด้วยเอ็นดูเด็กสาวตัวน้อยสุดหัวใจ ก็นี่คือสายเลือดในหัวอกเพียงหนึ่งเดียวของเขา แล้วมีหรือเทพเซียนธรรมดาผู้หนึ่งที่ยังมิอาจละทิ้งตัดทั้งความรัก ความโลภ และความผูกพันทางสายเลือดจะตัดทุกสิ่งไปจนสิ้นได้  เช่นนั้นเขาวันนี้จึงยังคงยากจะตัดใจไม่ดูแล ไม่ช่วยเหลือคนตัวน้อยด้านข้างนี้ไปได้ ต่อให้บางคราวมันจะเป็นการฝ่าฝืนและการแหกกฎของสวรรค์ซึ่งผิดไปจากดวงชะตาชีวิตเดิมที่เฉียวปิงเซียวนางต้องเผชิญจนสิ้นอายุขัย แต่เขานั้นกลับยากจะหยุดมื

บัดนี้นอกจากองค์ชายแห่งเผ่ามังกรขาวจะเคร่งเครียดแล้ว เสวี่ยจิ่นคงเองก็มิแตกต่าง เพราะแค่เพียงศึกระหว่างเผ่ามารที่ยาวนานยืดเยื้อมากว่าสองหมื่นปีนั้นลำบากไม่น้อย บัดนี้ยังมีฝ่ายจากแดนปีศาจเข้ามาวุ่นวาย ที่สำคัญปีศาจร้ายกาจเช่นเนี่ยฉืออู่นั้นไม่ธรรมดา เพราะกว่าราชาปีศาจองค์ปัจจุบันจะกำจัดกบฏร้ายตนนั้นได้มิใช่ง่ายดาย เห็นทีด่านเคราะห์ที่เขาคิดว่าดีมากกว่าเสีย ที่แท้เขาอาจถูกเทียนจวินเฒ่าตลบหลังล่อลวงเสียแล้วเป็นแน่  "ที่แท้...ตาเฒ่าเทียนจวินผู้นั้นก็ร้ายกาจที่สุด!"  ท่านเทพผู้เคยเป็นหนึ่งในทหารเอกของตี้จวิน (ท่านเทพบิดา จักรพรรดิผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งเผ่าสวรรค์) คำรามลั่นเมื่อแลเห็นทุกความจริงที่เริ่มเผยโฉม  (หนึ่งบัลลังก์ ปกครองโดยหนึ่งเทพบิดามีสี่จักรพรรดิ (เทียนกฎ) เป็นอันดับรองลงมา และรองลงมาจากเทียนตี้คือ แปดเทียนจวิน รองลงมาอีกคือสิบหกเทียนเสิ่น และยังมียี่สิบเจ็ดเทียนเซียนร่วมรักษากฎ กับอีกห้าสิบสี่ซ่างเสิ่นจะร่วมตัดสินใจหากมีเหตุใหญ่ให้ได้แก้ไข)  ...ที่แท้เขาโง่งมถูกเทียนจวินเฒ่าหยางลั่วไห่ตุ๋นจนเปื่อยมาถึงสามพันปี!...บัดซบ!...บิดามันเถอะ!...  ส่วนผู้นำความกระจ่างมาฉีกกระชากตีแ