Semua Bab ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?: Bab 151 - Bab 160

หานไท่หมิงสูดลมหายใจเข้าลึก และปล่อยออกสุดอยู่หลายครั้ง ข่มทุกความเจ็บปวดที่ต้องมาทนรับรู้ว่าที่แท้เขาเหน็ดเหนื่อยแทบตาย ทว่ากลับถูกพี่ชายโดยแท้แอบหักหลังกันเช่นนี้ "ป้องกันความปลอดภัยให้ชินหวางเฟยให้ดี...บางที...หากหลีกไม่พ้น ข้าคงต้องปล่อยนางไป" คงมีเพียงหย่าขาดจากนางนั่นจึงกันเฉียวปิงเซียวออกจากวงล้อมที่เขากำลังเผชิญไปได้ ใจนั้นอยากกลับเมืองหลวงแล้วไปพูดคุยกับพี่ชายให้กระจ่าง เก้าหนาวที่ผ่านมาเขาปกป้องชายแดนมันไร้ค่าถึงเพียงนี้เชียวหรือ เขาจึงต้องหันไปกำชับเฉินเซินและหลิ่วฮั่นให้ร่วมมือกันปกป้องคนสมองเฉื่อยให้ดี เพราะเกรงว่าสุดท้ายนางจะถูกดึงเข้ามาเป็นหมากร้ายเอาไว้รุกฆาตเขาในช่วงเวลาสำคัญเอาได้ "มีอีกทางพ่ะย่ะค่ะชินหวาง..." บุรุษในอาภรณ์ปกปิดมิดชิดอีกผู้เอ่ยเนิบนาบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงยากจะคาดเดาอารมณ์ของมันไปได้ ...ปัง! ... "บังอาจ...อย่าคิดเหิมเกริม เขาเป็นพี่ชายของข้า!” หานไท่หมิงตบโต๊ะตัวใหญ่ด้วยกิริยาเกรี้ยวกราด ต่อให้เขาวางใจว่าแม่ทัพฮวนฉือว่าน สหายร่วมรบลำบากมาด้วยกันไม่ต่างจากแม่ทัพจาง พี่ชายของจางหลานเย่ ที่สุดท้ายเขาก็จำต้องส่งแม่ทัพจางให้ไปไกลห่างเพราะไม่วางใจ แต่ที

ดาบของสืออีขยับออกมากันนิ้วเรียวยาวที่กำลังยื่นออกมาแตะที่ผิวแก้มของนายน้อยของนาง มองเช่นไรสตรีผู้ผ่านมาหนึ่งความตายมีหรือจะอ่านสายตามากราคะของอีกฝ่ายไม่ออก หึ...มนุษย์กับสัตว์ที่แตกต่างก็คือมนุษย์รู้จักแยกแยะว่าคนใดคือสายเลือด ต่อให้ต่างมารดาก็คือสายเลือดอยู่ดี ทว่าสัตว์เดรัจฉานนั้นต่อให้เป็นสายเลือดเดียวกัน มันย่อมแยกแยะไม่เป็น คิดสมสู่ไม่ละเว้น ดังเช่นท่านชายใหญ่ผู้นี้ ...เจ้าคนผู้นี้ช่างสารเลวอย่างยิ่ง! ... "ชินหวางเพคะ หม่อมฉันพอจะทราบมาบ้างว่าการเดินทางในครานี้ทรงเร่งรีบยิ่งนัก บัดนี้ชินหวางเฟยแม้แต่นางกำนัลคนสนิทก็มิมีติดตามเช่นไร อิ๋งเอ๋อร์นั้นก็เป็นพี่สาวของชินหวางเฟยคงพอจะรู้ใจกันดี หม่อมฉันจึงคิดยกให้อิ๋งเอ๋อร์ติดตามชินหวางเฟย มิทราบว่า..." หานไท่หมิงหันไปทางฮูหยินผู้เฒ่าเฉียว มองนางด้วยสายตาลึกล้ำ ก่อนจะเลยไปที่สตรีวัยคงมากกว่าพระชายาเด็กของเขาอยู่ไม่น่าจะเกินหนึ่งหนาว ทว่าสายตาในยามที่ทอดมองมาที่เขากลับกร้านโลกอย่างยิ่ง ใจจริงนั้นแค่มองนานยังไม่อยากเลย แต่พอนึกว่าบางทีอาจจะใช้นางเป็นลูกหลอกเอาไว้ใช้กับฝ่ายฮ่องเต้  สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจยอมเดินไปตามหมากที่มองมาจากกำแพงเม

ตอนที่ 40กล่าวจบคนที่แต่แรกเมามายจนเดินไม่ไหวก็สะบัดแขนเสื้อเดินตัวตรงสง่าผ่าเผยกลับไปยังห้องพักที่จวนจวินกั๋วกงจัดการรับรอง สืออีมองเฉินเซินตั้งแต่ศีรษะแล้ววนเวียนมองลงไปจนถึงปลายเท้าก่อนมองย้อนคืนกลับขึ้นมาที่ใบหน้าอีกครั้ง "เหอ...เพิ่งรู้แจ้งบัดนี้พวกท่านสานสัมพันธ์อันดีต่อกันแล้ว คาดว่าสิบไท่สือร้อยลี่เหยาคงยากจะต้านมารร้ายกับปีศาจกระทิงไปได้แล้วกระมัง เฮอะ!” เฉินเซินไม่ได้ต่อความอีกนอกจากเตรียมจะเดินกลับที่พักเช่นกัน "เดี๋ยว!” "มีอันใดอีก" "ท่านชายเฉียวที่สามผู้นั้นท่านจัดการเช่นไร" "ก็...ขังลืม" "โอ้ว...เห็นหรือไม่พวกท่านล้วนน่ากลัวจนข้านั้นมิคิดอยากเป็นศัตรูด้วยเด็ดขาด" เฉินเซินส่ายศีรษะบอกชัดเจนว่านางช่างกล่าววาจาไร้สาระอย่างยิ่งแล้วจึงแยกจากไปไม่หันกลับมามองสหายข้ามภพของตนเอง สืออีเองก็หันไปอีกทาง แปดหนาวผ่านมา นางต้องอยู่ห่างไกลคนผู้นั้น แต่ก็...ช่างเถิด เพียงเขายังปลอดภัยดีมิพบเจอนางล้วนไม่คิดมาก "ท่านแม่หวังเพียงเจ้าปลอดภัย ได้อยู่ดีสมฐานะ ต่อให้ท่านแม่ต้องชั่วช้า ต้องเลวทราม แลกกับที่เจ้าสุขสบาย ท่านแม่ก็ไม่คิดมาก ยินดีเป็นคนสารเลวทรยศสหาย หักหลังผู้มากคุณ!" ใบ

สืออีลูบศีรษะคนตัวเล็กแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล คนปวดท้องจนสิ้นแรงนางทำเพียงพยักหน้ารับแผ่วเบาเท่านั้น เพราะในยามใดชินหวางเฟยตัวน้อยนางเจ็บป่วยมักจะขี้อ้อนมากกว่าปกติอีกสามส่วน นางที่เลี้ยงดูกันมาแปดหนาวล้วนรู้แจ้ง อาจรู้แจ้งมากกว่าซางเหนียงจือและเสี่ยวเตี๋ยไปแล้วเสียด้วยซ้ำ "ชินหวางดูแลชินหวางเฟยได้หรือไม่ หม่อมฉันจะขี่ม้าล่วงหน้าไปเตรียมกระโจม และต้มน้ำอุ่นกับยาขับระดูเอาไว้รอ หากชินหวางและชินหวางเฟยไปถึงจะได้เข้ากระโจม และให้นางดื่มยาได้เลยเมื่อเดินทางไปถึงน่ะเพคะ" สืออีหันไปถามบุรุษตัวโตอย่างกับวัวกระทิงป่า ทว่าบัดนี้กลับนั่งหน้าซีดหน้าเซียวมิแตกต่างจากคนปวดท้องเลย นางเริ่มลังเลว่าจะกล้าปล่อยนายน้อยอยู่กับบุรุษไม่ได้ความผู้นี้ได้หรือไม่ "ไปเถอะ ข้าดูแลนางได้ อีกไม่เกินครึ่งชั่วยามคงจะถึง นางทรมานมากแล้วเจ้าเร่งไปเตรียมยานั้นถูกแล้ว" พอเขารับปากแข็งขันนางจึงวางใจอยู่หกส่วน จึงลูบแก้มเฉียวปิงเซียวว่าอดทนหน่อย นางจะไปต้มยารอ คนปวดท้องพึมพำรับปากและเอ่ยขอบคุณ หานไท่หมิงนั่นลูบไล้ปลอบโยนไปที่หัวไหล่นางไปตลอดทาง แล้วพอถึงค่าย เพราะกระโปรงนางเปื้อนระดู เขาจึงปลดเสื้อคลุมขนจิ้งจอ

ตอนที่ 43...ที่มหานครเทียนคงเฉิง... ราตรีนี้ก็เป็นอีกหนึ่งราตรีที่ค่ำคืนบูชายัญของเสิ่นลี่เหยาที่จะมีให้แก่...นายท่าน...เวียนมาบรรจบอีกครั้งแล้ว กายขาวผุดผ่องก้าวเท้าขึ้นมาจากบ่อที่เต็มไปด้วยโลหิตของมนุษย์ ซึ่งกลิ่นนั้นคาวรุนแรงจนหากเป็นคนปกติมาได้กลิ่นมิต้องลงไปนอนแช่ก็คงอาเจียนอย่างบ้าคลั่งแล้วเป็นแน่ หลังจากกลืนกินหัวใจเด็กหญิงวัยอ่อนครบจำนวน นางก็ลงไปแช่โลหิตอีกครึ่งชั่วยาม และต่อจากนี้นางก็จะเข้าถวายงานปรนนิบัติ 'นายท่าน' เป็นลำดับสุดท้าย จึงนับว่าพิธีนี้สิ้นสุดเรียบร้อย ยิ่งเวลาอีกสองหนาวใกล้เข้ามา ไทเฮาเสิ่นลี่เหยานางก็ยิ่งรู้สึกมีความสุข มีความหวัง ดังนั้นต่อให้วันนี้มีบางส่วนในร่างกายนี้เริ่มจะเสื่อมถอยลงไปอีกหลายจุด นางก็ไม่ทุกข์ร้อนปล่อยให้มันเป็นไป "สะ...เสด็จแม่" ทว่าบัดนี้ภายในห้องลับนี้มิใช่มีเพียงแต่ไทเฮากับเหล่าบริวารรับใช้ หากแต่ยังมีกายที่เคยสูงใหญ่ มีสง่าราศี ซึ่งบัดนี้ซูบผอมแทบเหลือเพียงหนังที่หุ้มโครงกระดูกเอาไว้เท่านั้น ถูกต้อง...คนผู้นี้คือหานไท่สือตัวตนจริงแท้ เขาติดอยู่ในกรงขังขนาดใหญ่โดยที่ข้อเท้าทั้งสองข้างนั้นยังมีโซ่เส้นใหญ่พันธนาการแน่นหนากุมสำทับเอ