Semua Bab ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?: Bab 161 - Bab 170

ตอนที่ 45...ค่ายรองรับผู้ติดโรคระบาดยังต้านโจว... เข้าสู่ต้นยามจื่อแล้ว ทว่าเฉียวปิงเซียวนางเพิ่งได้อาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์แล้วมาทรุดลงยังหลังโต๊ะตัวเตี้ยที่อยู่ชิดกันกับโต๊ะทรงงานของชินหวาง ที่ป่านนี้ก็ยังไม่ได้กลับเข้ามาหลังจากช่วงบ่ายเขาออกไปตรวจหมู่บ้านซึ่งอยู่ห่างออกไปราวร้อยลี้ ที่มีข่าวว่าชาวบ้านเกือบทั้งหมดติดโรคไปแล้ว หลายวันมานี้นางจดและวิเคราะห์อาการของโรคได้เป็นสามระดับแน่ชัด หลังพวกชาวบ้านเริ่มได้รับเชื้อ ซึ่งทั้งหมดจนเดินทางไปถึงระดับที่สามหากได้รับการรักษาที่ช้าไป คนป่วยก็มิอาจกลับคืนมาได้อีก มีเพียงสิ้นลมเป็นจุดหมายในท้ายที่สุดให้พวกเขา นางขีดร่างฐานขึ้นมาแล้วคิดว่าจะจัดการกับสถานการณ์เฉพาะหน้านี้เช่นไรได้บ้าง "อ้ายเฟย...ยังไม่เข้านอนหรือ" หานไท่หมิงเปิดกระโจมเข้ามาด้วยกิริยาอ่อนล้าอย่างยิ่งในช่วงปลายยามจื่อนั่นเลย เฉียวปิงเซียวเห็นเช่นนั้นก็เดินออกไปเรียกหาน้ำอุ่นมาให้เขาได้อาบน้ำชำระล้างคราบเหงื่อ และเป็นการป้องกันโรคไปในตัวเมื่อเขาจะกินข้าว ดื่มน้ำ หรือเข้านอน สิ่งแรกที่นางและหานไท่หมิง หรือทุกคนในค่ายแห่งนี้ต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัดก็คือหากเข้าสู่กระโจมที่พักจะต้อ

ตอนที่ 46หากแต่พอสืออีกลับมาพร้อมสุราหลายไห มีอี้เฟิ่งเหลยช่วยหอบมา หานไท่หมิงเขากลับแย่งทุกสิ่งมาจัดการเสียเอง ผิดวิสัยชินหวางผู้ถือองค์อย่างที่สุด "พวกเจ้าออกไปเถิด ข้าจะดูแลนางเอง" อยากจะขัดอยู่หรอก ทว่าเจอสายตาสังหาร อี้เฟิ่งเหลยเจ้าสหายสมควรตายมันกลับพุ่งหนีหายไปไวกว่าเงา สืออีให้อยากด่ามันเสียจริง แต่มาคิดได้ว่ามันคงกลัวจริงเลยปล่อยผ่านไป "เพคะ" ก็ผู้ใดจะไปกล้าขวางในเมื่อทั้งสองเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องต่อกันแล้วทุกทาง ยิ่งเมื่อครู่ท่านหมอลิ่วชี้แจงชัดเจนว่าที่ชินหวางเฟยป่วยหนักหาใช่โรคระบาดที่ทุกผู้กำลังติด แต่เป็นพิษร้ายที่คล้ายคลึงกันเท่านั้น เลยยิ่งไปห้ามชินหวางเข้าใกล้ชินหวางเฟยไม่ได้ แต่ก่อนจากไปสืออีนางก็ลังเลอยู่นาน เพราะในภพชาตินี้ห้วงเวลานี้นางผูกพันกับเฉียวปิงเซียวมาก รักนางดังน้องสาวคนหนึ่ง แล้วนางรู้ว่าต่อไป น้องสาวตนเองต้องเสียใจ นางซึ่งเป็นพี่สาวจะทนดูนิ่งเฉยย่อมยากจะวางมือวางใจไปได้โดยง่าย ซึ่งที่สืออีไม่แจ้งใจก็คือให้ร่างกายของเฉียวปิงเซียวตกต้องเป็นของหานไท่หมิงแล้ว ดวงใจที่ถูกฤทธิ์ยาสลายรักควบคุมย่อมมิอาจรู้จักความรักได้จนกว่ายานั้นจะสิ้นฤทธิ์เท่านั้น

ตอนที่ 48สืออีแย้มยิ้มเหี้ยมโหดตอบคืนกลับไปมิผิดแผกแตกต่างจากผู้เป็นนาย แล้วนางจึงจากไปพร้อมสำรับอาหารที่ว่างเปล่า พอหานไท่หมิงหันกลับมาจึงพบว่าคนป่วยที่ไร้สติมาสองวันมองเขาอยู่ก่อนแล้ว "พวกท่านคงวางแผนไม่ดีกันอยู่อีกเป็นแน่...เสี่ยวปิงสัมผัสได้" คนหน้าเคร่งเลยหัวเราะได้เป็นครั้งแรกในสองวันที่ผ่านมา แต่ก็ต้องซี้ดปากเพราะตึงแผลถูกแมวร้ายข่วนเอาจนเสียกิริยา "ร้ายกับคนทั้งใต้หล้า...ยกเว้นเจ้าหรอกน่า" กล่าวแล้ววางฝ่ามือแข็งแกร่งลงไปลูบเส้นผมยุ่งเหยิง เฉียวปิงเซียวเลยเคลิ้มหลับไปอีก เขามิได้กล่าวเกินจริง เพราะวันนี้ชีวิตของหานไท่หมิงผู้นี้นอกจากนาง แม้แต่มารดาเองเขาก็ยังกังขาต่อเจตนา แล้วยังจะวางใจใครไปได้อีก แล้วในกลางดึกของราตรีที่สามคนที่อยู่ไกลถึงยอดเขาอันหนิงซาน บุรุษผู้ซึ่งยากจะคาดเดาวัยเช่นเสวี่ยจิ่นคงที่น้อยยิ่งกว่าน้อยจะปรากฏกายในยุทธภพ ทว่าวันนี้เขามาโดยไร้คำถามเพียงทราบว่าลูกศิษย์คนเล็กสุดเจ็บป่วย ทั้งที่เวลาปกติจากซั่วหยางมาถึงต้านโจวต้องใช้เวลาเดินทางร่วมยี่สิบแปดวัน! "ลูกพ่อ...เสี่ยวปิงของบิดา" ในยามเห็นสภาพร่างกายของเฉียวปิงเซียวเต็มตา ท่านผู้เฒ่าลืมวัยก็อุทานปวดร้าว

จากวิงวอนอยากได้ทางรอดบัดนี้รู้แจ้ง หากอยากหลุดพ้นมีเพียงเร่งตายจึงนับว่าสวรรค์เมตตา ก็ปีศาจร้ายเช่นหานไท่หมิง มาในยามนี้ให้เขาเลือก ย่อมยินดีไปหาพญายมมากกว่า "ในยามที่เจ้าคิดแตะต้องสตรีของข้า เจ้าน่าจะรู้จุดจบของตนเองดีมิใช่หรือ ร่ำร้องไปไย เพราะในวันที่สตรีของข้างนางต้องพิษ ครึ่งคำนางไม่เคยกรีดร้องวิงวอน เจ้ากลับช่างน่าละอาย เป็นท่านน้า เป็นญาติสายเลือดเดียวกัน ความแข็งแกร่งเด็ดเดี่ยว เพียงเศษธุลีกลับไม่มี เฉินเซิน...ลงมือ" พูดมากไปกับคนเช่นนี้เขาเจ็บคอเปล่า สู้นั่งดูมันกรีดร้องขอเอาความตายนั่นจึงสนุกกว่า ...โครม...ซ่า... "อ๊าก!” กายสูงใหญ่ทรุดลงนั่งเก้าอี้ที่หลิวฮั่นจัดการหามาให้ สายตามองดูทหารหลายนายสลับกันนำน้ำผสมเกลือสาดซัดเข้าใส่ร่างกายที่เต็มไปด้วยแผลพุพอง ไม่ถึงตาย ทว่าแสบสันเจ็บปวดจนบุรุษร่างกายกำยำเช่นนักรบเผ่านอกด่านกรีดร้องราวกับถูกมีดกรีดแล่เนื้อช้า ๆ พลันมุมปากสวยก็ยกสูงพึงใจอย่างยิ่ง "ชินหวางน้ำชา" เขารับถ้วยน้ำชาอุ่นจากมือของคนสนิท จิบไปอึกใหญ่พร้อมพริ้มตาหลับดื่มด่ำรสชาติของชากับกลิ่นหอมละมุนลอยขึ้นสู่ปลายจมูก ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนเร่งร้องหาแต่ความตายตลอ

นางตะกายโผล่หัวหูยุ่งเหยิงกับใบหน้าลายพร้อย พูดได้เล็กน้อยก่อนจะเร่งสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างกระหายใกล้สิ้นลม จนอิ่มหนำก็พูดจาออกมาอีกว่า... "ไม่ว่าพวกท่านนั้นมีแค้นเก่ารอสะสางอยู่นานเพียงใด ขอจงโปรดสงบใจสักครู่...แล้วช่วยได้โปรดไปเจรจาสืบสานกระชับความแค้นกันให้แนบแน่นที่ด้านนอก อย่าได้เกรงใจเสี่ยวปิงเลย" "...." "..." "ขอร้องเถิด...ช่วยเห็นใจคนป่วยไข้เจียนตายเช่นเสี่ยวปิงสักครั้ง...เร่งปล่อยให้เสี่ยวปิงนี้ตายอย่างสงบเพียงลำพังในกระโจมนี้เถิด เชิญ....” น้ำเสียงช่วงท้ายลากยาวเอาให้พวกเขาเห็นใจนางสักหน่อย พอเห็นทุกผู้ยังดูเชิงกัน ดวงตาสีอ่อนกลอกกลิ้ง แล้ววิชาหน้าทนขายหน้าไม่ว่า ขอให้ข้ารอดก็พุ่งฉิว "ชินหวาง....น้า...เสี่ยวปิงง้วง...ง่วง..." ดวงตากลมเริ่มแป๋วแหวววิงวอน มือเล็กลูบ ๆ คลำ ๆ ไปตามท่อนแขนที่เกร็งทันควันเมื่อถูกลวนลามโดยไม่เจตนา แต่คาดว่าจะตั้งใจ หนักเข้าเห็นแล้วท่านปีศาจกระทิงเสียกิริยาเก็บอาการเขินไปอยู่ จากน้ำแข็งก้อนน้อย เฉียวปิงเซียวเลยลองเป็นลูกแมวขนนุ่มนิ่มอย่างชนิดคิดทุ่มสุดชีวิตเอาศีรษะเล็กของตนเองถูไถนัวเนียประหนึ่งลูกแมวแสนซน ...พรวด! ....ตึก....ตึก....ตึก....