Semua Bab ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Bab 91 - Bab 100

ตอนที่ 39มิเพียงกล่าวเป็นคำพูด ทว่าท่านปีศาจกระทิงเฒ่ากลับกดมือของนางลากต่ำลง...และต่ำลง...จวบจน...  "กรี๊ด! ...เขาที่สามของกระทิงมันแทงมือเสี่ยวปิงแล้ว...กรี๊ด...สืออีเจ่เจ๊ช่วยด้วย..."  ... โครม...โป๊ก...อุ๊ก! ...ตึ้ง...ตึ้ง...  "เจ้า! ...เสี่ยว...ปิง..."  สุดจะไขว่คว้าคนตัวเล็กที่ทุบส่วนนั้นเขาไม่พอ นางยังน่าเอ็นดูถึงขนาดเอากระบวยตักน้ำมาฟาดเข้าท้ายทอยเขาจนมึนผสานไปกับความจุกเสียดที่เข้มข้นจนเขาพูดไม่ออก กว่าจะคลายความเจ็บ จุก และมึน คว้าเอาเสื้อคลุมมาสวมจนเรียบร้อยออกมาตามหา จอมแสบก็หายไปเสียแล้ว  "นี่ตกลงเป็นข้าที่รังแกตนเองใช่หรือไม่"  หานไท่หมิงเท้าเอวบ่นพึมพำหันซ้ายหันขวา กำลังเตรียมจะเดินกลับไปยังห้องแต่งตัวภายในเพื่อสวมอาภรณ์ให้ดีจากนั้นจึงจะออกไปดื่มสุราชมจันทรากับจวินกั๋วกง ผู้เป็นพ่อตาตามคำเชิญ  "ชินหวาง...ให้อิ๋งเอ๋อร์ปรนนิบัตินะเพคะ"  ดรุณีวัยแรกสาวก้าวเยื้องย่างกรีดกรายยั่วยวน จากที่งดงามจึงดูน่าขยะแขยงจนหานไท่หมิงเผลอถอยเท้าหนีเสียสองก้าว ก่อนจะได้สติยืนหยัดมั่นคง มองท่านหญิงรองสกุลเฉียวผู้นี้นิ่ง แล้วก็มิผิดไป นางหาได้เดินไปหยิบอาภรณ์มาช่วยเขาแต่งกายเช่นนางก

เช่นนั้นในอรุณรุ่งมาเยือนชินหวางหานไท่หมิงจึงหน้าตาดูไม่เป็นมิตรกับผู้ใดทั้งสิ้น พร้อมกับยังจามเสียงดังสนั่นอยู่ตลอด แล้วยิ่งเขาเอ่ยปากกับผู้เป็นพ่อตาว่าตนเองและเฉียวปิงเซียวจะต้องออกไปพักค้างแรมไร้กำหนดกลับยังค่ายกักกันผู้ป่วยที่นอกเมืองคงลำบากและเสี่ยงภัยต่อการติดโรคร้าย ขอให้ทั้งพ่อตาและฮูหยินผู้เฒ่ารองทบทวนที่จะให้ท่านหญิงรองติดตามไปด้วย ทว่าสองผู้เฒ่าใจอำมหิตกลับยืนยันหนักแน่นว่าทุกสิ่งเป็นดังเดิม โดยเอ่ยอ้างว่าพวกตนเป็นผู้อาวุโสจะกลืนคำตนเองไปได้เช่นไร  หานไท่หมิงจึงให้อารมณ์ไม่ดีเพิ่มพูนขึ้น เพราะนี่ย่อมชัดเจนท่านผู้เฒ่าทั้งสองไม่เคยคิดห่วงหาต่อเฉียวปิงเซียวเลย ว่านางจะลำบากเพียงใดหากแผนการร้ายไม่สำเร็จ สกุลเดิมคิดร้ายคนที่ต้องรับโทษก่อนคนในครอบครัวก็คือเฉียวปิงเซียวหาใช่ใครอื่น  ...สารเลวเกินไปจริงแท้...  "ดื่มน้ำขิงหน่อยเพคะ จิบแทนน้ำเลยยิ่งดี พระองค์จะทรงหายใจโล่งขึ้น ส่วนถุงหอมนี้เอาไว้ตรงหน้าอกนะเพคะเป็นสมุนไพรขับไล่อาหารคัดจมูกได้ดี"  ในยามที่นางใส่ใจดูแลเขาอย่างดี หานไท่หมิงจึงมองนางด้วยสายตาทั้งรัก ทั้งสงสาร และผสานไปด้วยเอ็นดูนางอย่างยิ่ง ในอดีตเขาคิดว่านางไม่เหมาะ

ตอนที่ 42"เจ้าให้คนไปเตรียมน้ำมาให้ข้าอาบสักหน่อย แล้วจึงค่อยจัดอาหารมา อ้อระวังอย่าให้ท่านหญิงรองผู้นั้นเข้าใกล้อาหารและน้ำดื่มของข้ากับเสี่ยวปิงได้"  สั่งการแล้วก็นึกระแวงท่านหญิงรองแซ่เฉียวผู้นั้นไม่น้อย หานไท่หมิงเขาจึงต้องเร่งกำชับออกไปอีกครั้ง เพราะสำหรับเขายังไม่เกรงว่าตนเองจะได้รับพิษ เพราะชีวิตในวังหลวงกับยาพิษนับว่ากำเนิดมาคู่กัน ทว่าเฉียวปิงเซียวนั้นนางไม่ใช่เช่นเขา ชีวิตน้อย ๆ ของนางเพิ่งมาพบพานพิษได้ไม่นาน ภูมิต้านทานพิษคาดว่าจะน้อยกว่าเขาอยู่หกส่วน  "เพคะ"  หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์เรียบร้อย สำรับอาหารมื้อค่ำก็มาถึง หานไท่หมิงลังเลว่าจะปลุกคนตัวเล็กดีหรือไม่ แต่เพียงครู่ก็คิดว่าสมควรจะให้นางตื่นมากินข้าวและกินยา แล้วจึงค่อยกลับไปนอนใหม่ย่อมดีที่สุด  "เสี่ยวปิง...เสี่ยวปิง...ตื่นมากินข้าวก่อน"  เฉียวปิงเซียวขยับตัวเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเล็กเพียงฝ่ามือกลับพลันซีดเซียว หยาดเหงื่อมากมายหลั่งรินพรั่งพรู หานไท่หมิงเห็นเช่นนั้นก็เป็นห่วงนางอย่างยิ่ง จนคิดว่าหากแบ่งเอาความเจ็บปวดของนางมาได้เขาล้วนยินดี  "เป็นเช่นไรบ้างลุกขึ้นไหวหรือไม่"  ผ้าเช็ดหน้าถูกหยิบออกมาซับเหงื่อบน

ตอนที่ 44ทุกองคาพยพที่งดงามราวเทพเซียน ทว่าแท้จริงเขาคือจอมปีศาจร้ายที่อยู่เหนือหมู่มวลปีศาจทั้งปวงซึ่งถูกช่วงชิงอำนาจไม่พอ แม้แต่รูปกายจริงก็ถูกสลายไปด้วย ซึ่งหลายพันปีที่ร่างกายแท้จริงของเขาถูกสลายหลงเหลือเพียงดวงจิตล่องลอย แต่เพราะเหล่ามนุษย์อ่อนแอนอกจากจะโง่งมพวกมันยังละโมบอย่างยิ่งอีกด้วย  และก็เพราะมีเหล่ามนุษย์โง่งมและมากมายความละโมบ เขาจึงมีวันนี้ วันที่เขารอคอยจะได้ครอบครองดวงจิตของคนแซ่หานลำดับที่ยี่สิบเก้า ซึ่งมีดวงชะตามังกรปกครองสืบทอดราชบัลลังก์ของหนานสุ่ยในอีกสองหนาวกับเก้าเดือนข้างหน้า การรอคอยร่างกายเนื้อของทารกที่จะมากำเนิดในครรภ์ของกายเนื้อในภพชาติสุดท้ายของเทพธิดาโอสถ และมีบิดาเป็นบุรุษผู้มีดวงชะตาราชันมังกรเช่นหานไท่หมิงนั่นแหละคือสิ่งที่เนี่ยฉืออู่รอคอยมานานหลายพันปี!  ...ซึ่งหากวันนั้นมาถึง...กายที่จะเป็นร่างแท้จริงแห่งราชาจอมปีศาจที่เขาใฝ่ฝันมาเนิ่นนานก็จะสมบูรณ์พร้อมมาก่อกำเนิดให้เขาได้ครอบครอง ต่อให้ถูกเพลิงโลกันตร์ก็มิอาจผลาญทำลายเขาลงไปตลอดกาล!  "นายท่าน..."  เสิ่นลี่เหยานางแย้มริมฝีปากอันอวบอิ่มออกรับเอาปลายนิ้วโป้งที่สอดเข้ามาของบุรุษรูปงามตรงหน้า เนี

หานไท่หมิงสั่งความแล้วขยับเข้าไปใกล้คนตัวเล็กที่ใบหน้าบัดนี้ซีดเหลืองไปแล้วเก้าส่วน "อย่าเข้ามาเพคะ" นางยกมือขึ้นห้ามทันใด อาการของโรคว่าที่แท้นางถูกพิษ หรือติดโรคมานั้นล้วนไม่แน่ชัด นางจะไม่ทำตนเองให้เป็นพาหะแพร่กระจายโรคที่ดีเด็ดขาด  "อย่านำตนเองมาเสี่ยงเพคะ ชินหวางต้องยืนหยัดเป็นขวัญและกำลังใจให้ทุกคน จอมทัพบาดเจ็บทหารล้วนเสียขวัญ พระองค์อย่าเสี่ยงเด็ดขาดเพคะ"  เฉียวปิงเซียวยิ่งถอยห่าง ภายในหัวนางกำลังคิดทบทวนว่าตนเองพลาดที่ตรงใด อาหาร นางล้วนปรุงเองกับมือ เสื้อผ้าที่สวมทั้งของนางและชินหวางก็เป็นนางที่ดูแลเอง ความสะอาดภายในกระโจม ทุกภาพที่ผ่านมาหลายวันค่อยหวนคืน นางอยากแน่ใจว่าตนเองพลาดได้อย่างไร  "ชินหวางเชิญเสด็จออกไปด้านนอกเถิดเพคะ ท่านองครักษ์หลิวดูแลชินหวางด้วย สืออีเจ่เจ๊ก็ออกไปด้วย ขอปิงเซียวอยู่ลำพังเถิด"  ในยามนี้นางไม่อยากให้ผู้ใดมาเสี่ยงด้วย จนกว่าจะแน่ใจว่าตนเองติดโรคมา หรือถูกพิษร้ายนั้นได้เช่นไร หานไท่หมิงเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะกองใหญ่ ก็ย่อมรู้ที่เฉียวปิงเซียวติดโรคต้องมีผู้จงใจให้เกิด หาใช่การติดโดยธรรมชาติ ดังนั้นให้ตายเขาจะไม่มีวันทิ้งนาง