All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 91 - Chapter 100

เช่นนั้นในอรุณรุ่งมาเยือนชินหวางหานไท่หมิงจึงหน้าตาดูไม่เป็นมิตรกับผู้ใดทั้งสิ้น พร้อมกับยังจามเสียงดังสนั่นอยู่ตลอด แล้วยิ่งเขาเอ่ยปากกับผู้เป็นพ่อตาว่าตนเองและเฉียวปิงเซียวจะต้องออกไปพักค้างแรมไร้กำหนดกลับยังค่ายกักกันผู้ป่วยที่นอกเมืองคงลำบากและเสี่ยงภัยต่อการติดโรคร้าย ขอให้ทั้งพ่อตาและฮูหยินผู้เฒ่ารองทบทวนที่จะให้ท่านหญิงรองติดตามไปด้วย ทว่าสองผู้เฒ่าใจอำมหิตกลับยืนยันหนักแน่นว่าทุกสิ่งเป็นดังเดิม โดยเอ่ยอ้างว่าพวกตนเป็นผู้อาวุโสจะกลืนคำตนเองไปได้เช่นไร  หานไท่หมิงจึงให้อารมณ์ไม่ดีเพิ่มพูนขึ้น เพราะนี่ย่อมชัดเจนท่านผู้เฒ่าทั้งสองไม่เคยคิดห่วงหาต่อเฉียวปิงเซียวเลย ว่านางจะลำบากเพียงใดหากแผนการร้ายไม่สำเร็จ สกุลเดิมคิดร้ายคนที่ต้องรับโทษก่อนคนในครอบครัวก็คือเฉียวปิงเซียวหาใช่ใครอื่น  ...สารเลวเกินไปจริงแท้...  "ดื่มน้ำขิงหน่อยเพคะ จิบแทนน้ำเลยยิ่งดี พระองค์จะทรงหายใจโล่งขึ้น ส่วนถุงหอมนี้เอาไว้ตรงหน้าอกนะเพคะเป็นสมุนไพรขับไล่อาหารคัดจมูกได้ดี"  ในยามที่นางใส่ใจดูแลเขาอย่างดี หานไท่หมิงจึงมองนางด้วยสายตาทั้งรัก ทั้งสงสาร และผสานไปด้วยเอ็นดูนางอย่างยิ่ง ในอดีตเขาคิดว่านางไม่เหมาะ

ตอนที่ 43...ที่มหานครเทียนคงเฉิง...  ราตรีนี้ก็เป็นอีกหนึ่งราตรีที่ค่ำคืนบูชายัญของเสิ่นลี่เหยาที่จะมีให้แก่...นายท่าน...เวียนมาบรรจบอีกครั้งแล้ว กายขาวผุดผ่องก้าวเท้าขึ้นมาจากบ่อที่เต็มไปด้วยโลหิตของมนุษย์ ซึ่งกลิ่นนั้นคาวรุนแรงจนหากเป็นคนปกติมาได้กลิ่นมิต้องลงไปนอนแช่ก็คงอาเจียนอย่างบ้าคลั่งแล้วเป็นแน่  หลังจากกลืนกินหัวใจเด็กหญิงวัยอ่อนครบจำนวน นางก็ลงไปแช่โลหิตอีกครึ่งชั่วยาม และต่อจากนี้นางก็จะเข้าถวายงานปรนนิบัติ 'นายท่าน' เป็นลำดับสุดท้าย จึงนับว่าพิธีนี้สิ้นสุดเรียบร้อย ยิ่งเวลาอีกสองหนาวใกล้เข้ามา ไทเฮาเสิ่นลี่เหยานางก็ยิ่งรู้สึกมีความสุข มีความหวัง ดังนั้นต่อให้วันนี้มีบางส่วนในร่างกายนี้เริ่มจะเสื่อมถอยลงไปอีกหลายจุด นางก็ไม่ทุกข์ร้อนปล่อยให้มันเป็นไป  "สะ...เสด็จแม่"  ทว่าบัดนี้ภายในห้องลับนี้มิใช่มีเพียงแต่ไทเฮากับเหล่าบริวารรับใช้ หากแต่ยังมีกายที่เคยสูงใหญ่ มีสง่าราศี ซึ่งบัดนี้ซูบผอมแทบเหลือเพียงหนังที่หุ้มโครงกระดูกเอาไว้เท่านั้น ถูกต้อง...คนผู้นี้คือหานไท่สือตัวตนจริงแท้ เขาติดอยู่ในกรงขังขนาดใหญ่โดยที่ข้อเท้าทั้งสองข้างนั้นยังมีโซ่เส้นใหญ่พันธนาการแน่นหนากุมสำท

ตอนที่ 45...ค่ายรองรับผู้ติดโรคระบาดยังต้านโจว...  เข้าสู่ต้นยามจื่อแล้ว ทว่าเฉียวปิงเซียวนางเพิ่งได้อาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์แล้วมาทรุดลงยังหลังโต๊ะตัวเตี้ยที่อยู่ชิดกันกับโต๊ะทรงงานของชินหวาง ที่ป่านนี้ก็ยังไม่ได้กลับเข้ามาหลังจากช่วงบ่ายเขาออกไปตรวจหมู่บ้านซึ่งอยู่ห่างออกไปราวร้อยลี้ ที่มีข่าวว่าชาวบ้านเกือบทั้งหมดติดโรคไปแล้ว  หลายวันมานี้นางจดและวิเคราะห์อาการของโรคได้เป็นสามระดับแน่ชัด หลังพวกชาวบ้านเริ่มได้รับเชื้อ ซึ่งทั้งหมดจนเดินทางไปถึงระดับที่สามหากได้รับการรักษาที่ช้าไป คนป่วยก็มิอาจกลับคืนมาได้อีก มีเพียงสิ้นลมเป็นจุดหมายในท้ายที่สุดให้พวกเขา นางขีดร่างฐานขึ้นมาแล้วคิดว่าจะจัดการกับสถานการณ์เฉพาะหน้านี้เช่นไรได้บ้าง  "อ้ายเฟย...ยังไม่เข้านอนหรือ"  หานไท่หมิงเปิดกระโจมเข้ามาด้วยกิริยาอ่อนล้าอย่างยิ่งในช่วงปลายยามจื่อนั่นเลย เฉียวปิงเซียวเห็นเช่นนั้นก็เดินออกไปเรียกหาน้ำอุ่นมาให้เขาได้อาบน้ำชำระล้างคราบเหงื่อ และเป็นการป้องกันโรคไปในตัวเมื่อเขาจะกินข้าว ดื่มน้ำ หรือเข้านอน สิ่งแรกที่นางและหานไท่หมิง หรือทุกคนในค่ายแห่งนี้ต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัดก็คือหากเข้าสู่กระโจมที่พักจ

ตอนที่47คนปลดอาภรณ์ผู้อื่นแล้วไม่สวมคืนตอบเรียบเรื่อย  "ป่วยไข้มิเห็นต้องปลดอาภรณ์ของหม่อมฉันจนหมดเช่นนี้"  เฉียวปิงเซียวในยามนี้หากนางมีเขี้ยวเกรงว่ามันคงงอกยาวพร้อมกัดคนแล้วเป็นแน่  "ก็ไข้เจ้าสูง ท่านหมอลิ่วสั่งความให้เช็ดตัวลดไข้ให้เจ้าบ่อยสักหน่อย"  "แต่ชินหวาง ท่าน...ไยจึงมิให้สืออีทำ หม่อมฉันเป็นสตรีนะเพคะ"  "เป็นสตรีอย่างเดียวเมื่อใด เจ้าเป็นภรรยาของข้าก็ด้วย"  "อั๊ก! ...ชินหวาง!”  โมโหจนจุกเป็นเช่นไรนางรู้ซึ้งแล้ว เจ้าปีศาจกระทิงชั่วผู้นี้นอกจากโหดเหี้ยมแล้วยังหน้าด้านหน้าทนหนังก็หนา นางหมดคำจะเถียงกับเขาแล้ว  "จะแค้นเคืองไปไยกันเล่า ในคราวเวลาเจ้าดูแลอาบน้ำให้ข้า ร่างกายของข้าก็เปลือยเปล่า สักครั้งข้าโวยวายกับเจ้าหรือ? "  ...เปรี๊ยะ! ...  เสียงเส้นแห่งความอดทนของเฉียวปิงเซียวขาดสะบั้นลั่นสมอง นางจึงต้องหลับตาแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วปล่อยออกสุด อย่างพยายามอย่างถึงที่สุด ข่มโทสะให้นิ่งลึกไม่เผลอไผลกางนิ้วทั้งสิบของตนเองข่วนหน้าปีศาจกระทิงเฒ่าให้ลายเป็นเสือดาว  "แต่...ความจริงซาลาเปาของเจ้า ข้าว่ามันบวมขึ้นกว่าเมื่อชั่วยามก่อนหรือไม่นะ? "  ...ขวับ...  "ฮะ! ...ว้าก

ตอนที่ 49คนที่เป็นห่วงชาวบ้านซึ่งบัดนี้ผ่านมาหลายวัน นางคาดว่าโรคระบาดคงยังแพร่กระจายไปไม่น้อย ยิ่งคิดคิ้วโก่งงดงามของเฉียวปิงเซียวนั้นก็ยิ่งยับยุ่ง หนักใจไปหมด หวาดเกรงว่าหากยิ่งการระบาดลุกลามกว้างไกล ฮ่องเต้จะสั่งปิดเมืองผลาญทุกสิ่งทิ้งเสีย  "คิ้วผูกกันยุ่งไปหมด คิดอะไรมากมายกัน มาเถิดนอนพักอีกหน่อย ตื่นค่อยกินโจ๊กสักถ้วย"  ...จ๊อก...  เพียงฟังถึงโจ๊กเท่านั้น ท้องอันว่างเปล่าก็กรีดร้องไม่รักษาหน้าผู้เป็นเจ้าของเอาเสียเลย  "แหะ ๆ  "  "สงสัยคงจะหายจริง ท้องเรียกร้องได้เช่นนี้"  ความแดงแล่นไปทั่วใบหน้า ใบหู และลำคอ นานเสียคราวหนึ่งจึงจะได้เห็นพระชายาเขินอายหานไท่หมิงเลยรั้งอยู่นานอีกหน่อย เช่นนั้นจากเขินอาย คนเห็นเรื่องกินใหญ่เท่ามหาสมุทรเลยกลืนความเขินอายลงท้องเร็วรี่ก่อนจะพุ่งสายตาข่มขวัญชินหวางให้เร่งไปหาของกินมาดับความอาย  "โจ๊กเพคะ...อยู่ที่ใด หากทรงช้า หม่อมฉันไม่เกรงใจแล้วนะเพคะ ชินหวางตัวโตขนาดพอดีคำกำลังดีกินแล้วอาจอิ่มไปสักชาติกว่าเชียว"  คนพูดนางเพียงคิดข่มขวัญไปเท่านั้น  "หืม...น่าสนใจนะ...โจ๊กคงต้องรอสักหนึ่งชั่วยามจึงจะอร่อย เช่นนั้นข้าเสียสละตนเองให้เจ้ากินก็ได