All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 101 - Chapter 110

ตอนที่47คนปลดอาภรณ์ผู้อื่นแล้วไม่สวมคืนตอบเรียบเรื่อย  "ป่วยไข้มิเห็นต้องปลดอาภรณ์ของหม่อมฉันจนหมดเช่นนี้"  เฉียวปิงเซียวในยามนี้หากนางมีเขี้ยวเกรงว่ามันคงงอกยาวพร้อมกัดคนแล้วเป็นแน่  "ก็ไข้เจ้าสูง ท่านหมอลิ่วสั่งความให้เช็ดตัวลดไข้ให้เจ้าบ่อยสักหน่อย"  "แต่ชินหวาง ท่าน...ไยจึงมิให้สืออีทำ หม่อมฉันเป็นสตรีนะเพคะ"  "เป็นสตรีอย่างเดียวเมื่อใด เจ้าเป็นภรรยาของข้าก็ด้วย"  "อั๊ก! ...ชินหวาง!”  โมโหจนจุกเป็นเช่นไรนางรู้ซึ้งแล้ว เจ้าปีศาจกระทิงชั่วผู้นี้นอกจากโหดเหี้ยมแล้วยังหน้าด้านหน้าทนหนังก็หนา นางหมดคำจะเถียงกับเขาแล้ว  "จะแค้นเคืองไปไยกันเล่า ในคราวเวลาเจ้าดูแลอาบน้ำให้ข้า ร่างกายของข้าก็เปลือยเปล่า สักครั้งข้าโวยวายกับเจ้าหรือ? "  ...เปรี๊ยะ! ...  เสียงเส้นแห่งความอดทนของเฉียวปิงเซียวขาดสะบั้นลั่นสมอง นางจึงต้องหลับตาแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วปล่อยออกสุด อย่างพยายามอย่างถึงที่สุด ข่มโทสะให้นิ่งลึกไม่เผลอไผลกางนิ้วทั้งสิบของตนเองข่วนหน้าปีศาจกระทิงเฒ่าให้ลายเป็นเสือดาว  "แต่...ความจริงซาลาเปาของเจ้า ข้าว่ามันบวมขึ้นกว่าเมื่อชั่วยามก่อนหรือไม่นะ? "  ...ขวับ...  "ฮะ! ...ว้าก

ตอนที่ 49คนที่เป็นห่วงชาวบ้านซึ่งบัดนี้ผ่านมาหลายวัน นางคาดว่าโรคระบาดคงยังแพร่กระจายไปไม่น้อย ยิ่งคิดคิ้วโก่งงดงามของเฉียวปิงเซียวนั้นก็ยิ่งยับยุ่ง หนักใจไปหมด หวาดเกรงว่าหากยิ่งการระบาดลุกลามกว้างไกล ฮ่องเต้จะสั่งปิดเมืองผลาญทุกสิ่งทิ้งเสีย  "คิ้วผูกกันยุ่งไปหมด คิดอะไรมากมายกัน มาเถิดนอนพักอีกหน่อย ตื่นค่อยกินโจ๊กสักถ้วย"  ...จ๊อก...  เพียงฟังถึงโจ๊กเท่านั้น ท้องอันว่างเปล่าก็กรีดร้องไม่รักษาหน้าผู้เป็นเจ้าของเอาเสียเลย  "แหะ ๆ  "  "สงสัยคงจะหายจริง ท้องเรียกร้องได้เช่นนี้"  ความแดงแล่นไปทั่วใบหน้า ใบหู และลำคอ นานเสียคราวหนึ่งจึงจะได้เห็นพระชายาเขินอายหานไท่หมิงเลยรั้งอยู่นานอีกหน่อย เช่นนั้นจากเขินอาย คนเห็นเรื่องกินใหญ่เท่ามหาสมุทรเลยกลืนความเขินอายลงท้องเร็วรี่ก่อนจะพุ่งสายตาข่มขวัญชินหวางให้เร่งไปหาของกินมาดับความอาย  "โจ๊กเพคะ...อยู่ที่ใด หากทรงช้า หม่อมฉันไม่เกรงใจแล้วนะเพคะ ชินหวางตัวโตขนาดพอดีคำกำลังดีกินแล้วอาจอิ่มไปสักชาติกว่าเชียว"  คนพูดนางเพียงคิดข่มขวัญไปเท่านั้น  "หืม...น่าสนใจนะ...โจ๊กคงต้องรอสักหนึ่งชั่วยามจึงจะอร่อย เช่นนั้นข้าเสียสละตนเองให้เจ้ากินก็ได

ตอนที่ 50"คือ...คือ..."  เฉียวปิงเซียวมองเสากระโจมดวงตาละห้อย หากนางเลือกได้จะพุ่งกายเอาศีรษะโขกมันให้สลบหนีช่วงเวลานรกกลั่นแกล้งนี้ไปให้พ้นโดยเร็ว แต่คนตัวใหญ่นั่งแทบจับคร่อมกักขังนางเอาไว้เช่นนี้...ฮือ...ตายแน่...ที่ถูกพิษนางยังพอเห็นทางรอด แต่ไปก่อความแค้นส่วนตัวกับชินหวาง นางคงจบแล้วชีวิตนี้...โธ่สวรรค์...ก็บอกว่านางยังไม่รีบ...ไม่รีบ...ท่านก็ขยันหาเรื่องตายให้กันไม่หยุด  คนกลัวฝังใจก็ยังกลัวไม่เลิก เพราะภาพจดจำฝังใจในอดีตที่หานไม่หมิงรู้ว่านางแอบเขียนอักษรชื่อของเขาใส่พื้นรองเท้าตนเอง แทบตายเช่นไรยังติดตาไม่ลืม วันนี้เขามาได้ยินกับหู นางมีเก้าชีวิตคิดว่าคงยากจะพอให้ปีศาจกระทิงระบายโทสะเสียแล้ว  ส่วนหานไท่หมิงเขากลับไม่ได้คิดอะไรแบบที่คนตัวเล็กวาดภาพในหัว ในใจเขาตอนนี้มีเพียงสงสารและเจ็บปวดหัวใจกับภาพแผลพุพองมากมายของนาง ยิ่งเขาใช้ปลายนิ้วแต้มยาไปที่แผลแล้วเฉียวปิงเซียวนางสะดุ้ง เขายิ่งคิดว่านางคงเจ็บมากจนเผลอกัดกรามเสียงดัง จนที่กลัวจะถูกฆ่าถึงกับเสียขวัญไปหมด สุดท้ายนางคิดอะไรไม่ออก จนหนทางไม่ไหวเลยหันกายกลับมาโถมกอดอีกฝ่ายเสียเลย  ...กอดให้แน่น เขาจะฆ่าจะตีคงไม่ถนัดแล้ว...

ตอนที่ 51...อีกสองวันต่อมาที่กระโจมรับรองผู้แทนพระองค์ยังค่ายรักษาผู้ติดโรคระบาดนอกกำแพงเมืองต้านโจวก็เป็นจริงดังเช่นที่เฉียวปิงเซียวนางคาดเดา ว่าจะต้องมีคนของวังหลวงมาตรวจสอบการทำงานของหมอหลวง และชินหวางหานไท่หมิง  "เหวินเซิงถวายพระพรชินหวางพ่ะย่ะค่ะ"  หูเหวินเซิง บุรุษหนุ่มใหญ่วัยสามสิบเจ็ดหนาว ที่ปรึกษาอาวุโส และบัดนี้ที่เดินทางมาเขาก็ถูกแต่งตั้งให้เป็นตัวแทนองค์ฮ่องเต้ให้มาเป็นผู้ตรวจราชการแทนพระองค์ยังต้านโจวแห่งนี้ เขาลุกขึ้นยืนโค้งกายให้แก่หานไท่หมิง ชินหวางหนุ่ม ถึงวัยอ่อนกว่ากันเป็นรอบ ทว่าเพียงมองแค่เพียงปลายรองเท้าที่อีกฝ่ายสวม เขาก็ดูออกแล้วว่าอีกฝ่ายเสแสร้งปั้นแต่งมากเพียงใด  "โอ๋ว...เพิ่งได้ข่าวว่าชินหวางทรงประชวรติดโรคร้าย มิคาดพระองค์จะแข็งแรงหายเร็วไวถึงเพียงนี้"  คน 'ป่วย' มิได้เอ่ยตอบอีกฝ่ายทันที ทว่าเขาเลือกจะยิ้มมุมปากแล้วก้าวเดินขึ้นไปนั่งยังเก้าอี้ตัวประจำแล้วจึงโบกมือให้ทุกผู้ในกระโจมนี้นั่งลงได้ ซึ่งหูเหวินเซิงยิ่งมองก็ยิ่งขัดหูขัดตาที่อีกฝ่ายวางกิริยาดังกับยิ่งใหญ่หนักหนา ทั้งที่ก็แทบไม่มีที่จะให้มันยืนอีกแล้วด้วยซ้ำ  "คงต้องขอบคุณบารมีของฝ่าบาท เปิ่นหว

ตอนที่52คนที่เขินอยู่แล้วกับการดูแลปรนนิบัติสตรีของตนเอง พอยิ่งมาถูก 'เด็กแสบ' ทักเขาตรงจุด เขาจึงต้องแสร้งดุเสียงดังเข้าข่มเอาไว้ก่อน มิใช่ข่มนางนะ...ทว่าข่มความเขินอายของตนเองนี่แหละ ก็เติบโตมาจนป่านนี้ขนาดมารดาเองเขายังมิเคยมีใจอยากดูแลปรนนิบัติพระนางถึงเพียงนี้เลย แต่นี่เขามาอาบน้ำสระผมให้ภรรยาตัวร้ายถึงเต็มใจแต่ก็ยังอับอายอยู่มาก  "โอ๋ว..."  คนถูกเอาใจใส่ปรนนิบัติอย่างดี แต่นางนั้นกลับไม่รู้ตัว พอถูกส่งเสียงดังเข้าข้าก็เผลอร้อง 'โอ๋ว' ออกมาหนึ่งคำ จากนั้นจึงทำแก้มพอง ดวงตาก็ค้อนไปบนหลังคากระโจมแอบทำปากขมุบขมิบนินทาปีศาจกระทิงเฒ่าขี้โมโหไปเสียสามกระบุงใหญ่  "หลับตาด้วย!”  ...อร้าย! ...ดุก็เก่ง...ตวาดก็ไม่เป็นรองผู้ใด...เผด็จการ! ...เอาแต่ใจ! ...นิสัยไม่ดี! ...จุ๊บ...!!! ...  "อร้าย...ชินหวาง!”  คนที่แอบนินทาแค่เพียงในใจถึงกับกระชากหนังตาตนเองให้ที่เปิดพรึบขึ้นมาทันใดทั้งที่เพิ่งจะปิดลงไปตามคำสั่งยังไม่ทันปิดสนิทดีด้วยซ้ำ เพราะนางแตกตื่นที่ตนเองถูกขโมยจุมพิตตรงริมฝีปากที่กำลังแอบขยับบ่นไร้เสียงอยู่อย่างรวดเร็ว  ทว่าพอนางลืมตาเจ้าขโมยชั่วกลับทำหน้าซื่อตาใสเสแสร้งเป็นคนไร้เดี