All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 111 - Chapter 120

ตอนที่ 61แน่นอนว่าหานไท่หมิงที่สืบเชื้อสายของอดีตไท่ซ่างหวง (อดีตฮ่องเต้) จะมิทราบได้เช่นไรถึงตำนานเรื่องเล่ากล่าวขานก่อนที่สกุลหานจะก่อตั้งราชวงศ์จนเป็นปึกแผ่นมาเป็นแผ่นดินหนานสุ่ยอันยิ่งใหญ่นี้ ฮองเฮาเคียงข้างองค์ปฐมฮ่องเต้ก็มีดวงชะตาวันและเวลาตกฟากนี้ ซึ่งเล่าขานมาจนบัดนี้ว่าหากสตรีใดในแผ่นดิน หรือต่อให้เป็นนอกแผ่นดินเพียงแรกกำเนิดเด็กน้อยจะถูกส่งเข้าวังจับจองเลี้ยงดูอย่างดีจนครบวัยปักปิ่นจึงถูกประทานสมรสขึ้นเคียงฮ่องเต้ทันที   "นางคือ...เนื้อคู่ของเสด็จพี่เช่นนั้นหรือ?"   น้ำเสียงที่เอ่ยถามแหบแห้งและรวดร้าวถึงเก้าส่วน เพราะหากเป็นเช่นนั้นจริง เขาก็พอจะเริ่มรู้แจ้งแล้วว่าไยผู้เป็นพี่ชายจึงเข้าใจเขาผิด แล้วคิดจะสังหารเขาลง แต่ในอดีตทุกสิ่งล้วนเป็นเสด็จแม่ที่จัดการเขาเองในยามนั้นคัดค้านแทบตายที่จะไม่ตบแต่งเอาเด็กน้อยหกหนาวมาเป็นพระชายาเอก   แต่ที่ย่ำแย่ยิ่งกว่าก็คือบัดนี้ดวงใจของเขาให้นางไปหมดแล้ว ยอมยกนางให้ใครมิได้อีกแล้ว และเขารู้แจ้งที่มีดวงใจรักใครเฉียวปิงเซียวล้วนไม่เกี่ยวข้องกับหนอนร้าย หรือมนตราใดทั้งสิ้น ทว่าทุกสิ่งมันเกิดจากหัวใจเขาที่รักนางจากหัวใจ จากดวงวิญญาณทั้งหมด

ตอนที่ 63    ในรุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนขบวนเสด็จกลับเข้าเมืองหลวงของชินหวางและชินหวางเฟยแห่งหนานสุ่ยก็เริ่มเคลื่อนหัวขบวนในช่วงต้นยามเฉิน ถึงแม้วันนี้จะมีคนตระกูลเฉียวมาส่งนางอย่างพร้อมหน้าผิดจากในอดีตเมื่อแปดหนาวก่อน ทว่าความรู้สึกของเฉียวปิงเซียวก็มิได้ดีหรือไม่ดี นางมีแค่เพียงความเฉยชาไปหมด   คงจะเป็นเพราะตลอดมาคนเหล่านั้นไม่เคยมอบความจริงใจ หรือห่วงใยกันอย่างจริงแท้มาตลอดนับตั้งแต่นางเกิด จวบจนมาถึงวันนี้ความผูกพันระหว่างสายเลือดจึงไม่มีเลยสักเพียงนิด   "ชินหวางเฟยระวังสักนิด"   เด็กสาวมองเฝิงกงกงด้วยสายตาเริ่มจะสงสัย เพราะตั้งแต่ออกจากห้องนอนมา เขานั้นดูจะทะนุถนอมนางอย่างยิ่ง คาดว่าหากไม่ถูกสายตาของท่านปีศาจกระทิงเฒ่ากับเซินเก่อเกอคอยกำราบ เขาคงตรงเข้ามาอุ้มนางแล้วเป็นแน่   "อุ๊ย!...ชินหวางเฟยทรงต้องเดินให้ช้าสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ"   นางให้อยากจะถามเสียนักว่าไยจึงทำดังกับนางเจ็บป่วยทั้งที่หลายวันก่อนพบหน้าเขายังไม่มีอาการเช่นนี้เลย แต่นับจากเมื่อเช้าขันทีเฒ่าผู้นี้ดูทะนุถนอมนางผิดปกติเกินไป   "ชินหวาง รู้สึกหรือไม่เพคะว่าขันทีแซ่เฝิงผู้นั้นวันนี้เขาดูแปลกไปมาก"   พอได้ขึ้นม

ตอนที่ 65ทว่าผ่านไปอีกครู่สายลมโชยเอื่อยแต่ในยามแรกก็ยิ่งพลันเริ่มกรรโชกบ่งบอกถึงพายุฝนที่คงจะเทลงมาในอีกไม่ช้าไม่นานนี้เสียเป็นแน่ กายกำยำนั้นจึงเริ่มไม่สบายใจด้วยการเดินทางในช่วงราตรีก็ว่ายากเย็น หากแต่ยิ่งเดินทางหลบหนีทั้งที่ฝนโปรยลงมาย่อมยากเย็นกว่า   “ถามอันใดกันเพคะ ก็เห็นชัดแจ้งว่าชินหวางเริ่มแผนเขียนเสือสองตนล่อลวงฝ่ายศัตรูตั้งแต่ออกจากโรงเตี๊ยมเมื่อช่วงสายที่ผ่านมานั่นแล้ว ถึงหม่อมฉันตั้งแต่จำความได้นั้นสมองเฉื่อยสติคิดได้ช้ากว่าคนปกติทั่วไป แต่ก็ไม่ได้โง่เง่าขนาดนั้นสักหน่อยนี่เพคะ”   น้ำเสียงเนิบช้านั้นไร้อาการกังวล หรือหวาดเกรงที่ต้องมาหนีตายหลบเร้นเช่นนี้ หานไท่หมิงเลยยิ้มอ่อนโยนแตะแต้มริมฝีปากเรียวสวยสีแดงระเรื่อคล้ายสีของผลอิงเถาเล็ก ส่วนมือข้างหนึ่งกำสายบังเหียนม้า อีกมือกอดคนตัวเล็กเอาไว้มั่นคง คล้ายจะบอกนางผ่านสัมผัสนี้ว่าเขานั้นจะปกป้องนางด้วยชีวิต   “ผู้ใดกันหึ?...ที่บังอาจมากล่าวหาชินหวางเฟยของข้าว่าสมองเฉื่อยปัญญาทึบ”   ถามจบก็กดปลายจมูกสูดเอากลิ่นหอมอ่อนของเส้นผมนุ่มนิ่มเสียหนึ่งครั้ง คิดแล้วก็น่าขบขันเสียนัก นับจากเมื่อใดกันหนอที่เขารู้สึกว่ากลิ่นประจำกายข

ตอนที่ 67หลิวฮั่นผู้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่มากับชินหวางหานไท่หมิงกับทู่ปาอ๋องแห่งเผ่าทู่เจี๋ยมาหลายหนาวเอ่ยขึ้น ซึ่งพอเจ้าของกายเล็กได้ฟังนางก็ระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด  จากนั้นขยับกายเคลื่อนไหวเบาหวิวทว่ารวดเร็วยิ่ง เพราะเป็นองครักษ์มาหลายหนาวย่อมเก่งกาจมากประสบการณ์ สืออีหรือเงาของชินหวางเฟยนางจึงคล่องแคล่วอย่างยิ่ง   “เช่นนั้นก็เล่นสนุกกับพวกมันอีกสักหน่อยก็แล้วกัน หลิวฮั่นเจ้าไปสั่งความพวกเราเร่งไปประจำที่เถิด ทางนี้ปล่อยในข้ากับสืออีจัดการเพียงลำพังก็พอ”   ผู้สั่งการย่อมเป็นเฉินเซิน ซึ่งเขานั้นอยู่ในอาภรณ์สีดำทะมัดทะแมงที่นอกจากใบหน้าที่ถูกแปลงโฉม หลิวฮั่นเองซึ่งรับใช้ใกล้ชิดหานไท่หมิงมานานอดจะยอมรับเสียมิได้ว่าเฉินเซินผู้นี้มันช่างมีรูปกายที่คล้ายกับชินหวางนายจริงแท้ของตนเองถึงเก้าสวน!  ส่วนคนที่หน้ากากหนังมนุษย์เป็นชินหวางเฟย ราตรีนี้ที่นางนั้นต้องมาแต่งกายด้วยอาภรณ์ของสตรีที่ถักทอจากไหมสีเหลืองอ่อนเนื้อดีทำให้คนปกติที่แต่งกายด้วยอาภรณ์ขององครักษ์หลวงมาร่วมสิบหนาวรู้สึกประดักประเดิดไม่น้อย ด้วยการจะขยับกายแต่ละครั้งของนางมันช่างลำบากไม่น้อย  ทางด้านของเฉินเซินเองในยามที่

  ตอนที่ 69ผ่านเข้าสู่วันที่สามมิคาดว่าการเดินทางของขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงของชินหวางและชินหวางเฟยนั้นช่างมากอุปสรรคอย่างยิ่ง เมื่อสายฝนนั้นเทกระหน่ำแทบไม่เว้นว่างคล้ายกับสวรรค์มิเป็นใจให้สองสามีภรรยาได้กลับไปเผชิญหน้ากับภัยร้ายแรงที่รอพวกเขาอยู่กระนั้น   และนอกจากในสามวันที่ผ่านมาทั้งหมดจะต้องเผชิญกับสายฝนที่ตกเป็นระยะ ๆ หนักบ้างเบาบ้างสลับกันไปมา ก็ยังมีส่วนดีอยู่บ้างที่ท้ายสุดหานไท่หมิงและเฉียวปิงเซียวสามารถแทรกตัวกลับเข้ามาในขบวนเสด็จ แล้วสลับให้เฉินเซินกับสืออีนั้นแยกกันออกไปอีกด้าน โดยใช้เส้นทางอ้อมไปไม่ยอมผ่านเมืองหย่งโดยตรง  แต่กลับนัดแนะกันไปบรรจบพบเจอกันเสียที่เมืองซีเจียงที่เป็นเมืองหน้าด่านของเทียนคงเฉิงนั่นเลย และที่ต้องกระทำเช่นนี้ก็เพราะใกล้จะถึงเมืองหลวงเต็มทน แต่ฝ่ายทู่ปาอ๋องนั้นกลับยังมิได้โอกาสลงมือจึงมิยอมเลิกรา แล้วไหนจะยังมีคนของพระชายารองจางอีกที่ไม่สำเร็จไม่หยุดพักส่งมือสังหารของเผ่าชู้รัก หวังสังหารชินหวางเฟยเสียให้สิ้นก่อนจะได้กลับคืนสู่เทียนคงเฉิงนั่นเอง  และที่จำต้องแบ่งการเดินทางเป็นสองขบวนนั้นก็เพื่อล่อลวงให้ทู่ปาอ๋องหลงกลและเร่งลงมือเผด็จศึกอีกครั้ง ก