All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 111 - Chapter 120

"เก็บกวาดให้ดี...ศพพวกนาง...ก็ฝังให้ดีสักหน่อย"   สิ่งสุดท้ายของจอมทัพในยามชนะศึกก็มีเพียงเท่านี้ ให้เกียรติคนตาย ฝังพวกเขาให้ดี มิทิ้งให้ซากศพถูกพวกนกแร้งนกกามาจิกกินเป็นที่น่าอนาถใจก็ถือว่าเขาทำดีที่สุดแล้ว   "เฮ้อ!...ข้านึกอยู่แล้วว่าหากท่านกับเขาร่วมกันเป็นหนึ่ง อีกร้อยจอมมารข้าก็คิดว่ามิยากเย็นจะต้านแล้ว...หึ...หึ...หึ"   สืออีแอบกระซิบกับสหายข้ามกาลของตนก่อนที่นางจะปลีกตัวไปคุ้มกันนายน้อยเช่นเฉียวปิงเซียวของนางต่อไป มองสภาพนองเลือดแล้วกดยิ้มร้ายหนึ่งสายก่อนลาลับ   ชินหวางก็มิใช่ธรรมดามาผนวกเพิ่มพูนกับเฉินเซินเกรงว่าเทียนจวินอยากมีเรื่องกับพวกเขาคงต้องคิดมากจนหนวดหงอกเสียเป็นแน่ ที่จะต่อต้านได้ก็คืออย่าให้เฉินเซินและหานไท่หมิงพวกเขาได้รวมเป็นหนึ่งได้เท่านั้น   กว่าเหตุการณ์และคนที่ป่วยจะหายดี สถานการณ์ของชาวบ้านแห่งต้านโจวกับชาวชนเผ่าซีเป่ยจะกลับมาผาสุก มีความสงบร่มเย็นอีกครั้งก็กินเวลาไปอีกถึง 2 เดือนเลยทีเดียว และในเวลาสองเดือนนี้หานไท่หมิงล้วนมิได้อยู่เฉย ทุกแผนการทั้งรุกและรับกับฝ่ายฮ่องเต้นั้นย่อมมีมิใช่ธรรมดา   และแน่นอนว่าคนจากวังหลวงย่อมต้องถูกส่งมาสับเปลี่ยนกับท่าน

"นุ่มนิ่มดีแฮะ...โอ้โห...เด้งได้ด้วย...คิก...คิก...คิก..."   พอจับแล้วมันนุ่มนิ่มเด้งได้ คนเมาจึงเห็นเป็นเรื่องสนุกบีบไปเต็มกำมือ จึงบังเกิดเสียงวี้ดว้ายดังไปทั้งห้องโถงที่วันนี้หลินมาม่าปิดหอเลี้ยงดูปูเสื้อท่านหมอเฉียว หนุ่มน้อยปากแดง ตาโต ใบหน้าหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้ง เห็นแล้วสตรีวัยปลายสามสิบหนาวก็คิดอยากกิน 'เด็ก' ขึ้นมาจนคอแห้งเป็นผงเลยทีเดียว   ...หากเก็บท่านหมอหนุ่มเอาไว้ข้างกายคงดีไม่น้อย...   นั่นคือความคิดของสตรีที่มีหัวการค้า เพราะแน่นอนเมืองต้านโจวแห่งนี้ยากนักจะหาท่านหมอใดมารักษาให้แก่สตรีเช่นพวกนาง หากรั้งหมอหนุ่มน้อยให้อยู่ประจำที่หอฟางหรูผลดีและกำไรย่อมหนีไม่พ้น   "พวกเจ้าหลีกไป...เซียวเกอ ของพวกนางจะไปมีอันใด สู้ของฟางหรูมิได้หรอกเจ้าค่ะ"   เฉียวปิงเซียวที่เมาจนจดจำทางกลับเรือนรับรองยังมิได้เมื่อถูกสองเต้ายิ่งใหญ่...อาจใหญ่เท่าศีรษะตนเองก็เบิกตามองแทบดวงตาทะลัก   "โอ้โห...ยะ...ใหญ่มาก..."   ใบหน้าของชินหวางเฟยแทบทิ่มแทรกลงไปอยู่ระหว่างของสองเต้ายิ่งใหญ่เปลือยอล่างฉ่างขาวผ่องกระแทกตาสาวน้อยที่ของตนเองกลายเป็นขี้แมลงวันไปเลยหากนำมาเทียบเคียงกับสองเต้าอร่ามของหลินมาม่

ยิ่งพอนางต้องมาตกอยู่ในอาการมึนเมาเฉียวปิงเซียวจึงยิ่งไม่รู้ความไปไกลกว่าเดิม เมื่อถูกชักจูงย่อมมิขัดขืน ทั้งยังร่วมมือด้วยดี กลับเป็นหานไท่หมิงที่ได้สติแล้วต้องกลืนไฟเสน่หาอันปวดร้าวทุกข์ทรมานของบุรุษวัยฉกรรจ์ลงไปจนสำเร็จ แล้วกอดกายน้อยแนบแน่นเสียแทน   "ไยจึงเร่งร้อนคนดี เข้าหอนั้นคือวันสำคัญเร็วไปย่อมไม่ดี รออีกนิดเถิด สัญญาว่าวันนั้นระหว่างเราสองข้าจะชดเชยให้เจ้าทั้งหมด รออีกเพียงสามเดือนเท่านั้น อีกสามเดือนนะชายาของข้า"   มิอาจทราบได้คนเมามายจะรู้แจ้ง หรือเข้าใจที่เขากล่าวแก่นางหรือไม่ บางทีที่เขากำลังพร่ำเพ้ออยู่นี่คงเป็นการตอกย้ำตนเองอดทนไม่ให้หน้ามืดตามัว ถูกอารมณ์ใคร่ฝ่ายต่ำครอบงำจนล่วงเกินนางในเวลาที่ไม่สมควรก็เป็นได้   "เร่งร้อนอันใดกัน? ..."   เฉียวปิงเซียวที่เริ่มแยกแยะไม่ออกว่าแท้จริงบัดนี้นางอยู่กับความจริง หรือว่าที่แท้นางกำลังฝันอยู่เอ่ยถามราวละเมอ นิ้วเล็กก็ยกขึ้นมาจิ้มไปตามใบหน้า ตามคิ้ว ตามแก้มอย่างเห็นเป็นเรื่องสนุก มิรู้สักนิดว่านั่นยิ่งทรมานอีกฝ่ายจนแทบกระอักโลหิตแล้ว   "ก็...รอวันที่เราทั้งสองนั้นจะได้ร่วมหอแนบชิดเป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้องทุกพิธีการ พี่อยากใ

ตอนที่ 57หานไท่หมิงสรุปในตอนท้าย กำชับนางมิให้วางใจคนรอบกายหลังจากที่นางเดินทางถึงเมืองหลวงแล้ว เฉียวปิงเซียวมองใบหน้าเขานิ่ง    "แม้แต่เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊ หรือแม่นมซางเหนียงจือหรือเพคะ? "    ชินหวางหนุ่มรู้ว่ามันยากที่จะให้นางหวาดระแวงแม้แต่คนที่เติบโตมาด้วยกัน แต่เขาก็ต้องสั่งสอนนางเช่นนี้ ก็ในเมื่อขนาดพระมารดาของเขาเองวันนี้ยังไม่แน่ชัด พี่ชายที่เคยมองเขาเป็นบิดาคนที่สองก็มาแปรผัน แล้วเพียงแม่นมกับสาวใช้คนสนิทจะไปวางใจลงได้หรือ มือแกร่งลูบศีรษะเล็กอย่างให้กำลังใจ    "แล้วสืออีเจ่เจ๊กับ...เซินเก่อเกอเล่าเพคะ? "    ชั่วชีวิตของนางเดียวดายมาจวบจนวันนี้ หากต้องระแวงไปทุกผู้นางก็อยู่มิสู้ตายแล้ว แต่สุดท้ายเฉียวปิงเซียวล้วนเข้าใจได้ว่าชีวิตของเหล่าราชวงศ์ล้วนเป็นเช่นนี้มายาวนาน มิใช่เพียงตนเองหรือหานไท่หมองซึ่งต้องร่วมเผชิญเท่านั้น   "ยกเว้นสองคนนั้น"    หากหานไท่หมิงจะล่วงรู้อนาคตคงจะเร่งกลืนคำกล่าวเหล่านี้เป็นแน่ ทว่า...ช่างน่าเสียดายที่ชาตินี้เขานั้นเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่ง ยากจะล่วงรู้เหตุการณ์ในภายภาคหน้าจึงกล่าวผิดไปเสียแล้ว   "ทำไมเล่าเพคะ? "    ก็ในความคิดของเฉียวปิงเ

"จะปักปิ่นในอีกไม่กี่เดือนนี้แล้วยังนอนน้ำลายไหลอยู่อีก จัดการตัวเองให้ดีเลยนะเจ้า"    กล่าวจบเขาก็เร่งลุกหนีออกไปจากภาพยั่วยวนชวนตบะแตกเสียโดยเร็ว ปล่อยให้คนสมองเฉื่อยนั่งอึ้งเอ๋อ ทบทวนสิ่งที่ชินหวางตำหนิ    "อร้าย...นี่ข้าหลับไปตอนไหนเนี่ย"    บ่นไปก็ลูบมุมปาก หยิบฉวยผ้าเช็ดหน้าออกมาซับวุ่นวาย ผ่านไปราว 1 เค่อจึงเปิดผ้าม่านก้าวลงมายืนด้วยกิริยาสำรวมเรียบร้อย ผิดจากเด็กแสบหัวฟูเมื่อครู่ไปไกล เห็นแล้วหานไท่หมิงก็อดจะร้าวรานในใจเสียมิได้ ก็นางเพียงสิบสี่หนาวอยู่ในวัยสดใส    ทว่าพอกลับเมืองหลวง นางก็จะถูกกฎระเบียบบีบบังคับจนความสดใสสมวัยมีแต่เลือนหาย เสี่ยวปิงอาจจะไม่มีให้เห็นอีกเลยก็เป็นไปได้ เพราะที่เทียนคงเฉิงนั้นจะมีก็แค่เพียง...ชินหวางเฟย...สตรีสูงศักดิ์ที่จะเดินแต่ละก้าวผิดก็ไม่ได้ จะหายใจแรงไปกลับยิ่งไม่สมควร หรือแม้แต่หัวเราะก็ต้องคำนึงให้หนักว่าจะเหมาะสมถูกกาลเทศะหรือไม่    ดังนั้นพอเฉียวปิงเซียวนางบังเอิญหันกลับไปประสานสายตากับพระสวามี จึงพบว่าแววตาเขาดูทั้งสงสารและห่วงใยนางมากล้น จนนางต้องเขม้นมองซ้ำ ทว่ากลับเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว นางเลยคิดเอาเองว่าแดดอาจแรงไปจึงทำให้สาย