บทนำ...เจ้าสาวตัวน้อย

เสียงเครื่องสายของชาวจงหยวนดังอึงมี่ก้องไปไกลคงราวร้อยลี้ จากนั้นไม่นานทุกสายตาก็ได้เห็นขบวนเกี้ยวเจ้าสาวอันยิ่งใหญ่โผล่พ้นหัวโค้งก่อนถึงตำหนักชินหวาง 'หานไท่หมิง' แห่งหนานสุ่ย ปีนี้คือรัชศกต้าเต๋อปีที่หก ปกครองโดยคนแซ่หาน พระนามว่า 'หานไท่สือ' องค์จักรพรรดิลำดับที่สามสิบหกในราชวงศ์หาน หลายหน้าหนาวที่ผ่านพ้น มหานครเทียนคงเฉิงแห่งนี้สงบสุขไร้ทุกข์ ทั้งภัยสงคราม ภัยธรรมชาติ และโรคระบาดผ่านมาหลายหน้าหนาวที่มิได้เข้ามาแผ้วพานชาวเมืองเทียนคงเฉิง โดยการปกครองซึ่งเป็นธรรม และมากปัญญาขององค์จักรพรรดิหนุ่มวัยยี่สิบสองหนาว  

จึงทำให้หน้าหนาวปีนี้ เมืองหลวงแห่งหนานสุ่ยเจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง ชาวประชาใบหน้าสดใส ข้าวเปลือกและพืชพรรณญญาหารในยุ้งฉางของแต่ละจวน และบ้านเรือนล้วนต่างเต็มแน่นไม่ขาดแคลน การค้าการขายก็ก้าวไกลไปหลายดินแดน มากมายไปด้วยพ่อค้าวาณิชต่างแดน ร้านค้าหรือก็มีมากขึ้น ขอทานและคนจนยากไร้ ผู้ที่ขาดที่อยู่อาศัยเร่ร่อนแทบจะไม่มีให้พบเจอภายในเมืองหลวงแห่งนี้เช่นในอดีตเมื่อหลายฤดูหนาวก่อน จึงกล่าวได้ว่าฮ่องเต้หรือองค์จักรพรรดิผู้นี้เป็นบุรุษผู้ทรงธรรมไม่น้อย  

และส่วนอีกหนึ่งผู้ที่ช่วยเหลือส่งเสริมให้การปกครองขององค์จักรพรรดิหนุ่มนั้นดำเนินไปได้โดยปกติสุขก็ยังมี 'ท่านอ๋องสิบแปด' หรือชินหวางแห่งหนานสุ่ย พระนาม ว่า 'หานไท่หมิง' บุรุษวัยเพียงสิบเก้าหนาว ทว่ากลับเป็นแม่ทัพใหญ่ของหนานสุ่ยมานับตั้งแต่เขามีวัยเพียงสิบสี่หนาวเท่านั้น เพราะไม่ว่าจะเป็นศึกน้อยใหญ่ หรือศึกนอกดินแดนที่มารุกราน หรือเป็นศึกในจากพวกเหล่ากบฏ ชินหวางหนุ่มแน่นผู้นี้เขาก็ล้วนเผชิญหน้าปกป้องชาวหนานสุ่ยมาด้วยดีตลอดห้าฤดูหนาวที่ผ่านมา เคียงข้างผู้เป็นพี่ชายมิเคยย่อท้อต่อศึกใดเลยสักเพียงนิด  

ดังนั้นเมื่อมีการศึกใดบังเกิด หากเอ่ยถึงกองทัพกิเลนเพลิงพิฆาตที่มีจอมทัพผู้เป็นน้องชายร่วมบิดามารดาเดียวกันเช่นชินหวางหานไท่หมิง หรือท่านอ๋องสิบแปดผู้นี้ออกหน้าเผชิญศึกคราวใด องค์จักรพรรดิหนุ่มแห่งหนานสุ่ยล้วนวางใจกินอิ่มนอนหลับ สบายใจปลอดโปร่งไร้กังวลใดมาแผ้วพาน  

เช่นนั้นในวันนี้มีข่าวว่าตำหนักชินหวางของจอมทัพหนุ่มวัยสิบเก้าหนาวนั้นกำลังจะมีงานมงคล ตบแต่งทั้งพระชายาเอกและพระชายารองพร้อมกันในวันเดียวนี้ ชาวบ้านจึงออกมาดูชม หวังใจว่าพวกเขาจะมีบุญวาสนาได้ยลโฉมท่านอ๋องสิบแปดผู้ถูกขนานนามว่าเป็นเทพแห่งสงครามของยุคนี้สักครา  

แล้วก็ไม่ผิดหวังพวกเขาต่างได้ยลโฉมของบุรุษที่มีร่างกายสูงสง่าซึ่งสวมอาภรณ์มงคลสีแดงเจิดจ้าสะท้อนแสงแดดอ่อนของต้นยามเฉิน ที่เพิ่งทอแสงลงมายังพื้นพิภพของมหานครเทียนคงเฉิงที่ยังคงมีหิมะปกคลุมพื้นถนน ส่องประกายแวววาวงดงามเกินจะบรรยาย ภาพเจ้าบ่าวผู้นำขบวนจึงหล่อเหลา และงามสง่าดังกับเขาคือเทพเซียนที่กำลังลงมาเยือนโลกมนุษย์มิผิดไป เพียงแต่หากใบหน้านั้นจะมีรอยยิ้มแตะแต้มสักนิด ความงดงามและหล่อเหลาที่ผสานกันอย่างลงตัวนั้นคงจะไม่ลดน้อยถอยลงไปถึงกึ่งหนึ่งเช่นนี้  

“เกิดมาหนึ่งชีวิตนับว่าข้าไม่สูญเปล่าแล้ว”    

แม่เฒ่านางหนึ่งพึมพำ ดวงตานั้นก็ยังคงจับจ้องติดตามขบวนเจ้าสาวทั้งสองไปด้วยสายตาตื้นตันจนถึงกับหลั่งน้ำตา บัดนี้เหล่าสาวงามต่างก็ล้วนริษยาเจ้าสาวทั้งสอง ส่วนบุรุษนั้นพวกเขาย่อมริษยาบุรุษผู้นั่งองอาจอยู่บนหลังอาชาศึกตัวโตสายพันธุ์ดีเฉกเช่นเดียวกันที่สามารถตบแต่งภรรยาเข้าเรือนได้ถึงสองนางในคราวเดียวกันเช่นนี้ นับว่าชินหวางแห่งหนานสุ่ยนี้มิธรรมดาจริงแท้  

“แต่ก็แปลกนะ ปกติแล้วเหล่าเชื้อพระวงศ์แห่งหนานสุ่ยของพวกเราหาได้เคยมีผู้ใดต้องออกมารับเกี้ยวเจ้าสาวด้วยตนเองสักพระองค์ เหตุใดท่านอ๋องสิบแปดจึงแหวกม่านประเพณีเช่นนี้เล่า”  

มีคนชื่นชมย่อมต้องมีคนติฉินนินทาอยู่คู่ใต้หล้ามาเนิ่นนาน ดังนั้นพอขบวนเกี้ยวยิ่งใหญ่ผ่านเลยไปไม่ไกลก็บังเกิดเสียงหนึ่งดังขึ้นมากลางปล้องไม่กลัวตายสักนิดขึ้นทันใด  

“หุบปาก!”  

เป็นท่านป้าผู้หนึ่งที่คงจะอดคันริมฝีปากไม่ได้ จึงเผลอวิจารณ์ออกมาอย่างไม่รักชีวิต เดือดร้อนให้สามีของนางต้องเร่งมืออุดปากคนหาความเดือดร้อนมาสู่ครอบครัวทันที ก็นั่นเชื้อพระวงศ์ พวกเขาคือชาวบ้านหาเช้ากินค่ำ มีสิทธิ์ใดไปก้าวก่ายกันเล่า  

“เห็นว่าเพราะคุณหนูรองสกุลจางผู้ถูกตบแต่งเข้ามาเป็นพระชายารองนั้นเป็นสตรีซึ่งท่านอ๋องสิบแปดผูกใจรักมั่นคงมานานหลายฤดูหนาวแล้ว ทว่าสุดท้ายท่านอ๋องมิอาจรับนางตบแต่งเป็นพระชายาเอกได้ วันนี้จึงเพียงเอาใจว่าที่พระชายารอง ท่านอ๋องสิบแปดถึงกับออกปากทูลขอต่อฝ่าบาทให้ละเว้นประเพณีของราชวงศ์ ชดเชยที่ไม่อาจตบแต่งคุณหนูรองแซ่จางผู้นั้นก็เพียงเท่านั้น”  

อย่างที่กล่าวคำคนเช่นไรก็ยากจะปิดบัง ดังนั้นจากเดิมเริ่มที่ท่านป้าไม่กลัวตายก็ขยายกว้างไปรวดเร็วยิ่งกว่าไฟไหม้ฟางกลางท้องทุ่งนาเสียอีก โดยเฉพาะเรื่องเหล่านั้นเป็นไปในทางที่เสื่อมเสีย เพราะถึงชินหวางผู้นี้จะมีพระคุณต่อแผ่นดินหนานสุ่ยไม่น้อย หากแต่นิสัยเอาแต่พระทัยตนเองเป็นใหญ่ กับอารมณ์ที่ทั้งร้อนและร้าย ชาวบ้านในเทียนคงเฉิงแห่งนี้รู้แจ้งกันมาเนิ่นนาน เช่นนั้นเพียงเขาอยากแหวกม่านประเพณีเช่นนี้จึงไม่นับว่าแปลกอันใดเลย ก็เขามีทั้งไทเฮาให้ท้าย องค์จักรพรรดิส่งเสริม จึงไม่แปลกที่หานไท่หมิงผู้นี้เขาจะทระนงตนเหนือผู้คนทั่วไปอยู่หลายส่วน  

...คนเรามีดีล้วนย่อมมีข้อเสียเป็นปกติวิสัยของปุถุชนมนุษย์ทั่วไป มิอาจละเช่นไปได้...  

“อ้าวเช่นนั้นวันนี้เป็นผู้ใดกันที่มากวาสนาได้ตบแต่งมาเป็นพระชายาเอกกระนั้นหรือยายเฒ่ากั๋ว”  

ยายเฒ่าผู้หนึ่งที่เพิ่งจับจูงหลานตัวน้อยออกมาร่วมดูชมขบวนเจ้าสาวซึ่งมีถึงสองเกี้ยวแสนจะยิ่งใหญ่ถามขึ้น เพราะเกี้ยวหลังโตที่นำหน้าอันงดงามนั้นดูจะสูงศักดิ์มิใช่น้อย  

“ข้าได้ฟังมาว่าเป็นธิดาพระองค์หนึ่งในจวินกั๋วกงแห่งต้านโจว ซึ่งมีชายแดนติดกับเผ่าซีเป่ย แต่ไม่ทราบได้ว่าเป็นลำดับที่เท่าใด เห็นมีข่าวลือหนาหูว่าสมรสคราวนี้เป็นพระประสงค์ขององค์ไทเฮาเลยทีเดียวว่าเช่นไรพระชายาเอกนั้นจะต้องเป็นท่านหญิงน้อยแห่งต้านโจวนางนั้นจะผิดไปมิได้เลยทีเดียว”  

เมื่อได้มีผู้หนึ่งเปิดปากสอบถาม ย่อมมีอีกผู้คอยโต้ตอบคืน ซึ่งก็มิอาจทราบได้ว่าพวกท่านป้าและท่านยายทั้งหลายเหล่านี้พวกเขานั้นช่างคิดไปหาความจริงจากที่ใดมาตอบโต้กันประหนึ่งว่าไปแอบซ่อนกายสืบความเคลื่อนไหวภายในตำหนักชินหวาง และตำหนักไทเฮาด้วยตนเองอย่างไรอย่างนั้น  

"ข้ายังได้ฟังมาอีกว่าท่านหญิงน้อยพระองค์นี้นางมีวัยเพียงหกขวบปีเท่านั้น ยังมิทันใกล้วัยปักปิ่นเช่นสตรีชาวจงหยวนที่พร้อมตบแต่งออกเรือนแม้แต่น้อย"  

พอขบวนเกี้ยวเจ้าสาวทั้งสองนางเพิ่งผ่านเลยไปยิ่งไกล วงสนทนาของเหล่าหญิงชราผู้ว่างงานทั้งหลายกลับยิ่งขยายกว้างอย่างไม่กลัวตายที่บังอาจซุบซิบนินทาเหล่าเชื้อพระวงศ์กันเสียเลย ก็เพียงพวกเขานั้นต่างได้ฟังว่าเจ้าสาวผู้ที่พวกเขาคาดว่าเป็นผู้มากวาสนากลับมีวัยเพียงหกขวบปี ล้วนพากันตาโตเท่าไข่เป็ดกันทั่วหน้า เร่งขยับกายมาล้อมวงเพิ่มอย่างกับพบเจอสิ่งมหัศจรรย์พันลึกบังเกิดขึ้นมากลางเมืองเลยทีเดียว  

"จะใช่องค์ประกันหรือไม่ข้านั้นมิแจ้งใจ แต่ที่ได้ยินได้ฟังมานั้นเหตุล้วนมาจากองค์ไทเฮาทั้งสิ้น พวกเรามีผู้ใดบ้างมิแจ้งแก่ใจว่าองค์ไทเฮานั้นทรงชมชอบศาสตร์แห่งการทำนายของเหล่านักบวชนักพรตทั้งหลาย"  

เสียงวิจารณ์พลันขยายเป็นวงกว้างดังท้องน้ำถูกก้อนศิลายักษ์ตกกระแทกก็มิปาน  

"ใช่...ข้านั้นก็ได้ฟังมาว่าเมื่อหลายเดือนก่อนนั้นไทเฮาพระนางเกิดทรงฝันร้าย จึงเรียกหาท่านไต้ซือบนยอดเขาไห่ซานมาทำนายความฝันนั้น จากนั้นก็คล้ายจะกล่าวถึงเด็กหญิงที่มีดวงจิตของธิดาเทพโอสถมากำเนิด หากท่านอ๋องสิบแปดทรงได้ตบแต่งเอาคนมีดวงนี้มาเป็นพระชายาเอกนั้น จากคำทำนายว่า...ว่าในวัยของชินหวางครบยี่สิบเก้าพระชันษาอาจมีเคราะห์ใหญ่ก็จะบรรเทาลง หรืออาจถึงขั้นไม่เกิดขึ้น จึงบีบบังคับให้ชินหวางตบแต่งท่านหญิงน้อยนางนี้ให้จงได้"  

วงสนทนายิ่งนานก็ยิ่งขยายใหญ่ แล้วในเวลาไม่นานข่าวที่ว่าชินหวางเฟยมีวัยเพียงหกขวบปีนั้นกระจายไปทั่วทั้งเทียนคงเฉิง ที่สำคัญจากที่นางเป็นเพียงท่านหญิงน้อยในจวินกั๋วกง เชื้อพระวงศ์ชั้นปลายแถว ผู้ถูกควบคุมอำนาจให้เขารั้งอยู่แต่เพียงหัวเมืองติดชายแดนก็กลายเป็นว่านางมีดวงธิดาเทพโอสถ เป็นถึงผู้วิเศษจะมาส่งเสริมให้ราชวงศ์และชาวเมืองเทียนคงเฉิงให้อยู่เย็นเป็นสุขก็ยิ่งวิจิตรพิสดารจากความเป็นจริงไปไกลเกินจะกู่ร้องให้กลับมาเป็นเช่นเดิมคงยากแล้ว  

"อันใดนะ! ...นางเพียงหกขวบปี ไยจึงแปลกประหลาดเช่นนี้ หรือว่าวิวาห์นี้นางคือองค์ประกันแห่งต้านโจวกันเล่า? ท่านหญิงน้อยช่างน่าสงสารเกินไปแล้ว...ไยจึงน่าสงสารถึงเพียงนี้ โถ..."  

ซึ่งย่อมแน่นอนเด็กหญิงเพียงหกหนาวเท่านั้นก็ต้องตบแต่งให้แก่บุรุษวัยสิบเก้าหนาว ผู้ใดได้ฟังมีหรือจะไม่แตกตื่น ก็เจ้าสาวกับผู้เป็นเจ้าบ่าววัยห่างกันราวกับบิดาและบุตรสาวเช่นนั้น มิอาจทราบได้ว่าสตรีสูงศักดิ์เช่นไทเฮาพระนางงมงายจนเสียสติไปแล้วหรือไม่?  

ส่วนเจ้าสาวผู้ถูกกล่าวขานว่ามากวาสนา แต่กลับน่าสงสารอย่างยิ่ง เป็นถึงดวงผู้เป็นธิดาเทพโอสถมากำเนิดนั้นกำลังนั่งขยับเกาซ้ายบ้างขวาบ้าง หนักเข้านางก็ถึงกับถลกตลบเอาชายกระโปรงชุดเจ้าสาวที่งดงามหรูหรา ทว่านางทรมานคันไปทั้งกายแล้ว เด็กน้อยเช่นไรนางก็ยังเป็นเด็กน้อย ต่อให้กว่าหนึ่งเดือนที่ถูกส่งเข้าวังนางจะถูกไทเฮาและแม่นมเข้มงวดเพียงใดแต่ 'เฉียวปิงเซียว' ท่านหญิงน้อยแห่งจวนจวินกั๋วกงนางก็ยังเป็นเด็กน้อยวัยเพียงหกขวบปี ย่อมมีความอดทนต่ำเป็นปกติอยู่นั่นเอง  

“อุ๊ย! ท่านหญิงหก อย่าถลกชายกระโปรงนะเจ้าคะ”  

เสี่ยวเตี๋ย สาวใช้วัยสิบสามหนาวเร่งตลบชายผ้าคืนกลับ ไม่ให้ท่านหญิงตัวน้อยของนางทำขายหน้าตั้งแต่ยังไม่ทันลงจากเกี้ยวเจ้าสาวเช่นนี้ หาไม่หากแม่นมซางเหนียงจือมาพบเห็นนายน้อยของนาง จะต้องถูกเฆี่ยนเอาจนหลังลายเสียเป็นแน่ ก็ต่อให้บัดนี้ท่านหญิงน้อยกำลังจะตบแต่งเป็นชินหวางเฟยน้อยก็จริง ทว่าหากนายน้อยของนางดื้อดึง ไทเฮาทรงกำชับให้แม่นมสาวลงโทษได้เลยมิต้องรายงานนี่นา  

“เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊ ท่านช่างใจร้ายเกินไปแล้ว...มันร้อน...มันคัน...เสี่ยวปิงอยากอาบน้ำ”  

ริมฝีปากเล็กคว่ำลงทันใดที่ตนถูกสาวใช้กึ่งพี่เลี้ยงดุเอาอีกแล้ว มิผิดเสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊นี้นางก็คือสาวใช้กึ่งพี่เลี้ยงให้แก่ท่านหญิงหกในจวินกั๋วกงแซ่เฉียวมาเนิ่นนาน เพราะเจ้าสาวผู้มาจากชายแดนฟากฝั่งเผ่าซีเป่ยนางหาใช่สาวงาม ทว่านางคือเด็กหญิงตัวน้อยวัยเพียงหกหนาวเท่านั้น! นางจะรู้จักว่าสิ่งใดสมควรหรือไม่สมควรทำไปได้เช่นไรกัน นางร้อน นางคัน ย่อมพูดจาจริงใจไร้เดียงสามิมีปั้นแต่ง  

...บิดามันเถอะ! ...  

ผู้เป็นเจ้าบ่าวนั้นสบถแล้วสบถอีกเกรงว่านับไม่ถ้วนเสียแล้วนับตั้งแต่เขาได้รู้ว่าเจ้าสาวผู้จะมาเป็นพระชายาเอกมีวัยเยาว์จนแทบจะเป็นบุตรสาวของเขาได้อยู่แล้ว ก็ห่างกันถึงสิบสามหนาว หากเขาตบแต่งพระชายาตั้งแต่วัยเยาว์เกรงว่าบุตรของเขาวัยคงน้อยกว่าธิดาในจวินกั๋วกงไม่กี่หนาวเป็นแน่ บุรุษผู้รู้เพียงการรบย่อม มิรู้จักการทะนุถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงเด็กเช่นนี้จะมิให้เขาโมโหเดือดไปได้อย่างไรกัน  

ซึ่งหากเสด็จแม่จะประทานเจ้าสาวโตเต็มวัยมาให้เขา หานไท่หมิงผู้เป็นจอมทัพใหญ่คงไม่อารมณ์ขุ่นมัวถึงเพียงนี้ ทว่าไม่อาจทราบได้ว่าพระมารดาและฝ่าบาทนั้นคิดการใดกันจึงตบแต่งเด็กน้อยผู้ยังกอดตุ๊กตาผ้าเก่าเน่าหนึ่งตัวขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวมาด้วยเช่นนี้  

'เลือกเอาเถิดชินหวางว่าเจ้าจะรับเอาเสี่ยวปิงไปร่วมตำหนัก โดยที่เปิ่นกงยินดีให้เจ้าตบแต่งจางหลานเย่ไปเป็นพระชายารองได้ หรือ...เจ้าปฏิเสธเสี่ยวปิง แล้วเปิ่นกงจะประทานสมรสให้จางหลานเย่ตบแต่งออกไปกับคนต่างเผ่า ชินหวางย่อมรู้เปิ่นกงสามารถกระทำสิ่งใดได้อยู่บ้าง'  

เช่นนั้นต่อให้หานไท่หมิงทั้งโกรธและแค้นเคืองต่อโชคชะตา ทว่าก็จำต้องทำตามใจขององค์ไทเฮาผู้เป็นมารดาและองค์จักรพรรดิผู้เป็นพี่ชายร่วมบิดาและมารดาเดียวอย่างมิอาจหลีกหนีพ้นไปได้  

ก็หากเขายอมรับสมรสพระราชทานนี้อย่างสงบ ปัญหาจึงจบลง หาไม่จางหลานเย่สตรีที่เขารักปักใจอยู่หลายหนาว จะถูกพระทานสมรสออกไปกับองค์ชายต่างแดนสักพระองค์เสียเป็นแน่ ถึงองค์จักรพรรดิผู้เป็นพี่ชายปกติตามใจเขาอย่างมาก แต่หากองค์ไทเฮาผู้เป็นมารดาถึงกับเอ่ยปากเองเช่นนี้ เกรงว่าให้เป็นอดีตองค์จักรพรรดิผู้นอนหลับใหลในสุสานหลวงก็ยากจะช่วยเขาไปได้ หนทางมันจึงมาลงเอยที่ได้ภรรยาศีรษะเท่ากำปั้นแกร่งมาหนึ่งนางเช่นนี้!  

ถึงเขาจะไม่เคยเชื่อถือคำทำนายไร้แก่นสารของเหล่านักบวชและนักพรตทั้งหลาย แต่ก็ยากจะต่อต้านพระประสงค์ของผู้เป็นมารดาไปได้ วิวาห์ที่มีเจ้าสาวเป็นเด็กหญิงผู้ไม่ประสีประสาจึงต้องบังเกิดขึ้นเช่นในวันนี้ชวนให้เขาโกรธไปหมด ทั้งที่เขาผู้เป็นเจ้าบ่าวไม่ต้องการเลยสักนิด ดังนั้นเจ้าเพลิงโทสะนี้ ความขัดเคืองทั้งหลายที่อัดแน่นเหล่านี้ หานไท่หมิงจึงนำมันไปลงที่เด็กน้อยไม่ประสาเช่นเฉียวปิงเซียวไปโดยปริยาย ทั้งที่เด็กน้อยเองก็ยากจะเลือกเส้นทางด้วยตนเองเช่นนั้น แต่แล้วจะอย่างไรคนกำลังมีอารมณ์พาล เพราะหากนางไม่เกิดในวันเวลาตกฟากตามคำทำนาย เขาอาจจะไม่ถูกพระมารดาบีบบังคับเช่นนี้มิถูกหรอกหรือไรเล่า?  

...โครม!...  

และเพียงกายน้อยนั้นก้าวลงจากเกี้ยว เจ้าสาวเด็กน้อยในชุดยาวรุ่มร่ามก็ลงไปวัดความกว้างและแข็งของพื้นหน้าตำหนักชินหวางเสียแล้ว แต่หากนางจะคาดหวังให้เจ้าบ่าวตัวเท่าหมียักษ์มีน้ำใจมาช่วยเห็นทีจะยาก เพราะเขานั้นเลือกจะเดินข้ามกายที่นอนจุกอยู่ที่พื้นจนน้ำตาปริ่มดวงตาแล้วไปอุ้มพี่สาวคนงามที่อยู่อีกเกี้ยวด้านหลังก้าวเข้าประตูตำหนักไปไกลลับตาเสียแล้ว เด็กน้อยทำได้เพียงมองตามแล้วระบายลมหายใจแสนเจ็บปวดที่พี่ชายช่างใจร้ายใจดำต่อตนเองยิ่งนัก  

“ชินหวางเฟย...ให้กระหม่อมช่วยนะพ่ะย่ะค่ะ”  

...ท่านเซียนใจดี...  

มือขาวสะอาดที่ยื่นมาตรงหน้าเหมือนมือของเทพเซียนที่ส่งมาช่วยเหลือเด็กน้อยไกลบ้านพลัดเมืองเช่นเฉียวปิงเซียวเหลือเกิน เด็กน้อยไม่รีรอที่จะเร่งส่งมือสั้นป้อมของตนเองให้แก่อีกฝ่ายด้วยความเต็มใจอย่างยิ่ง เพราะพี่ชายใจดีตรงหน้าดูมีรอยยิ้มทั้งหวังดีและจริงใจ ดีกว่าพี่ชายที่ไทเฮาบอกแก่นางว่าเขาคือสามี และเขาคือเจ้าชีวิตของนางคนต่อไป หาใช่บิดาหรือพี่ชายต่างมารดาอีกต่อไป  

“เก่อเกอมีนามว่าอันใดเจ้าคะ”  

นางจะจดจำมิตรคนแรกในเทียนคงเฉิงแห่งนี้เช่นบุรุษตรงหน้าเอาไว้ให้ขึ้นใจเลยทีเดียว ต่อให้นางสมองไม่ดี จดจำคนไม่เก่ง แต่พี่ชายใจดีผู้นี้นางจะไม่ยอมลืมเขาเด็ดขาด เพราะเขาคือเทพเซียนใจดีของนางไปเสียแล้วนั่นเอง อันที่จริงในวูบหนึ่งของเด็กน้อยวัยหกหนาวอยากให้พี่ชายผู้นี้คือคนที่จะเป็นเจ้าชีวิตแ ละเป็นโลกทั้งใบ เป็นท้องฟ้า เป็นปฐพี มิใช่คนใจดำที่สนใจแต่พี่สาวคนงามเช่นหานไท่หมิง...  

“กระหม่อมแซ่เฉินนามว่าเซินพ่ะย่ะค่ะชินหวางเฟย”  

บุรุษผู้อยู่ในชุดเครื่องแบบองครักษ์หลวงประจำหนานสุ่ยเอ่ยตอบเจ้าสาวตัวน้อยด้วยน้ำเสียงแสนจะอบอุ่น ผสานไปกับดวงตาที่ดูเมตตาล้ำลึกซึ่งมันอบอุ่นดังเฉียวปิงเซียวนางถูกสายตาคู่นั้นโอบกอดปลอบขวัญเลยทีเดียว  

“แซ่เฉินนามว่าเซิน...แซ่เฉินนามว่าเซิน...ได้!...เสี่ยวปิงจดจำเฉินเก่อเกอได้แล้ว ลำบากเฉินต้องช่วยเหลือเด็กโง่เขลาเช่นเสี่ยวปิงเสียแล้ว”  

เจ้าสาวตัวน้อยที่ยังสูงไม่เท่าช่วงเอวขององครักษ์เฉินถึงกับโค้งให้อีกฝ่ายอย่างที่เด็กวัยเพียงหกขวบจะเข้าใจวิธีขอบคุณในแบบที่มารดาเคยสั่งสอนมาของชาวจงหยวน ส่วนฐานะอันใดเด็กน้อยเช่นเฉียวปิงเซียวนางย่อมยังไม่ค่อยแจ้งใจเท่าใดนัก ว่าที่แท้บัดนี้นางคือนายคนที่สอง ซึ่งมีอำนาจรองก็เพียงชินหวางผู้เป็นพระสวามีเท่านั้น มิสมควรจะก้มศีรษะโค้งกายขอบคุณเพียงองครักษ์ผู้หนึ่งของวังหลวงเช่นนี้  

“ชินหวางเฟยเกรงใจไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”  

เฉินเซินเร่งคุกเข่าลงกับพื้นแล้วก้มศีรษะต่ำไม่กล้าแหงนเงยใบหน้าขึ้นสบดวงตาทองอร่ามสว่างไสวงดงามตรงหน้า ทั้งที่กายน้อยนั้นพอท่านองครักษ์เฉินคุกเข่าลง เลยทำให้กายเจ้าสาวชุดงดงามเจิดจรัสเลยพอจะสูงขึ้นมาเท่ากับหัวไหล่ท่านองครักษ์หนุ่มเล็กน้อย เฉียวปิงเซียวเลยถอยห่างเพราะตกใจที่บุรุษตัวโตมาก้มศีรษะให้ตนเองเช่นนี้  

“เอ่อ ท่านองครักษ์เฉิน ท่านอย่าคิดมากเลย ท่านหญิงหกของข้านั้นนางอายุก็เพียงเท่านี้ จึงยังไม่อาจแจ้งใจต่อฐานะตนเองจึงแสดงกิริยาไม่ระวัง เช่นไรต่อไปเสี่ยวเตี๋ยนั้นจะพยายามสั่งสอนนางให้รู้ความขึ้นในภายหน้าอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”  

เสี่ยวเตี๋ยผู้รู้เรื่องราวทุกสิ่งดีเร่งห้ามทัพไม่ให้ทั้งนายน้อยของนางและท่านองครักษ์ผู้เป็นหัวหน้าขบวนรับตัวเจ้าสาวมาจากแคว้นต้านโจวได้ผลัดกันขอบคุณไม่เลิกเสียที หาไม่จะไม่ทันฤกษ์มงคลเป็นแน่ ที่สำคัญแม่นมซางเหนียงจือนางกำลังหันกลับมามองด้วยดวงตาเรืองแสงสีเขียวขุ่นเร่งนางและนายน้อยของตนเองแล้ว  

“มาเถิดเจ้าค่ะท่านหญิงหก ใกล้ฤกษ์เต็มทน มาจัดอาภรณ์ให้ดีอีกหน่อยนะเจ้าคะ”  

เสี่ยวเตี๋ยจัดการงานตรงหน้าอย่างคล่องแคล่ว เพียงครู่นางก็จัดการจนเจ้าสาวตัวน้อยงดงามดังเทพธิดาในชุดเครื่องทรงเต็มพิธีการของชินหวางเฟยแห่งหนานสุ่ยมิขาดตกไปสักเพียงหนึ่งชิ้น  

แต่เพียงแค่เท้าแสนสั้นก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างองอาจ นางเป็นลูกสาวของท่านหญิงผู้เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งเผ่าเชียวนา จะมาอ่อนแอให้ชาวจงหยวนขบขันนั้นไม่สมควรอย่างยิ่ง!  

"เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊...เตาไฟมันใหญ่ไปหรือไม่"  

ผู้ที่เพิ่งบอกตนเองให้เข้มแข็ง แต่พอเห็นขนาดของเตาไฟกลับถอยหลังมาตั้งหลักเสียหกก้าวแล้วกวักมือให้สาวใช้คนสนิทก้มศีรษะลงมาให้นางกระซิบสักหน่อย ซึ่งเสี่ยวเตี๋ยนั้นมองไปก็เห็นจริง ชินหวางผู้นี้คิดจะให้ตบแต่งท่านหญิงหก หรือจะเผาท่านหญิงตัวน้อยของนางตั้งแต่พิธีข้ามเตาไฟกันเล่า?  

เด็กน้อยมองเตาซึ่งนางคิดว่าหากนำแพะสักตัวมาย่างคงสุกได้ในเวลาไม่นานแล้วก็ท้อ สายตาเลยไปที่กงกงผู้ยืนวางท่ามีสีหน้าเหี้ยมโหด ลำคอสั้น ๆ เลยหดสั้นเพิ่มขึ้นไปอีกสองส่วน เห็นแล้วก็ช่างน่าสงสาร แต่พอนางนึกถึงคำสั่งของไทเฮาว่านอกบ้านชินหวางคือบุรุษผู้เป็นใหญ่และมากอำนาจที่สุด ทว่ายามอยู่ในตำหนักส่วนหลังนับจากวันนี้เป็นนางที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เด็กน้อยจึงดึงเปลือกตาแคบลงสองส่วน  

"เราจะดับถ่านไฟในเตานับว่าผิดประเพณีใช่หรือไม่"  

ท่านหญิงน้อยจากต้านโจวทบทวนสิ่งที่เพิ่งเรียนรู้มาจากตำหนักไทเฮา แล้วคิดทบทวนว่าจะผ่านด่านเตาไฟนี้ไปได้เช่นไรไม่ให้ตนเองกลายเป็นชินหวางเฟยย่างไฟสุกหอมชวนชิมก่อนเข้าหอตามธรรมเนียมของชาวหนานสุ่ยไปเสียก่อน  

"เฉินเก่อเกอ...มาทางนี้"  

นิ้วกลมสั้นกระดิกเรียกท่านองครักษ์ที่ไทเฮาทรงประทานมาให้ดูแลนางอีกคน แล้วรอยยิ้มมากเล่ห์ของท่านหญิงหกก็ปรากฏเฉิดฉายออกมาจนเสี่ยวเตี๋ยเริ่มหายใจไม่เต็มท้อง เห็นแล้วนางจึงยกชายเสื้อขึ้นซับเหงื่อในทันที ก็...ท่านหญิงน้อยของนางนั้นธรรมดาที่ใดกัน...ปั่นป่วนจนเหล่าอนุภรรยาของจวินกั๋วกงร่ำไห้มาล้วนบ่อยครั้ง เหล่าพี่ชายพี่สาวร่วมบิดาหรือก็ขยาดไม่กล้ารังแก ไปจนถึงคนทางกระโจมของท่านข่านเล่อฉินเต๋อตูผู้เป็นตาก็ล้วนปั่นป่วนมาแล้วทั้งหมดกับรอยยิ้มนี้ 

"อุ้มหน่อย...น้า~...เฉินเก่อเกออุ้มเสี่ยวปิงหน่อย เตาไฟก็ใหญ่ เมล็ดถั่วเมล็ดงานั้นก็มาก อานม้านั่นก็...ใหญ่ยิ่งเกินไป เสี่ยวปิงเดินเองคงได้ล้มขายหน้าอีกเป็นแน่"  

ดวงตาสีทองอร่ามเรืองรองงดงามนั้นแวววาวออดอ้อนมาพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน เผยให้เห็นเขี้ยวข้างซ้ายที่โผล่ออกมาอวดโฉม พัดลายหงส์ถูกกำแน่นที่มือข้างขวา แล้วนางก็ชูแขนทั้งสองข้างรอคอยการถูกอุ้มเต็มที่...ก็จำได้ในกฎที่ได้อ่านไม่ได้ห้ามให้นางถูกอุ้มข้ามเตาไฟสักหน่อย...  

...นางไม่ได้ทำผิดธรรมเนียม และแหวกม่านประเพณีใดสักนิด...ก็เพียงให้พี่ชายใจดีช่วยอุ้มนางก้าวข้ามเตาไฟเท่านั้นจะผิดที่ใดกัน ยิ่งมองเห็นอานม้ากับเมล็ดธัญพืชทั้งหลาย เด็กน้อยจึงคิดว่านางอาศัยขาแข็งแรงของพี่ชายใจดีนี่แหละงดงามเหมาะสม!  

ขนาดเสี่ยวเตี๋ยผู้คุ้นเคยกับนายน้อยของนางมานับตั้งแต่ยังแบเบาะ เจอรอยยิ้มและสายตาออดอ้อนยังไม่เคยต้านทานพลังทำลายล้างสูงนี้ไปได้ แล้วองครักษ์หนุ่มมีหรือจะทานทนใจแข็งไม่ช่วยอุ้มนางไปได้ ดังนั้น ใบหน้าของเจ้าบ่าวที่แต่เดิมก็บึ้งตึงอยู่แล้ว พอเห็นว่าแผนแกล้งไม่ได้ผล ที่คิดว่ายายเด็กน่าชิงชังจากชายแดนข้ามเตาไฟไม่ผ่าน และพิธีล้มเหลว เช่นนั้นพิธีตบแต่งนางก็ไม่ต้องมีขึ้น ทว่าทุกสิ่งถล่มลงจนไม่เหลือชิ้นดีจึงมีสีหน้าดำทะมึนแตะแต้มใบหน้าเพิ่มขึ้นไปอีกสามส่วน!  

แต่เฉียวปิงเซียวนอกจากหนูน้อยจะไม่สะทกสะท้านต่อสายตาอยากฆ่านางให้ตายแล้ว ยังมีแก่ใจส่งยิ้มหวานเผื่อแผ่ไปให้คนตัวโตหน้ายักษ์อีกด้วย  

...ก็เพียงสายตาในยามที่ข้าอยู่จวนท่านพ่อ ถูกบรรดาแม่ ๆ ทั้งหลายลงมือฆ่าออกบ่อย ข้ายังไม่กลัวเล้ย...