บททั้งหมดของ ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: บทที่ 71 - บทที่ 80

ตอนที่28สายตาขององครักษ์หนุ่มหันไปมองผู้เป็นเจ้าของที่วันนี้เติบใหญ่จนฝ่าเท้าของนางนั้นมิอาจสวมรองเท้าคู่เดิมได้อีกแล้ว ก็มีทั้งสุขผสานโศกเศร้า คำเตือนที่ว่าเขามิอาจขัดขวางชะตาของนางได้มันหมุนวนเวียนกรีดหัวใจเขาเหลือเกิน แต่สุดท้ายหากว่าการตายของนางจะเป็นการส่งให้นางไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีงามกว่า เฉินเซินในวันนี้ก็บอกตนเองว่าเขาจะทุ่มเทดูแลปกป้อง และส่งนางไปด้วยหัวใจอันมั่นคง ถึงจะต้องเจ็บปวดเขาก็จะยินยอมโดยดี  "เซินเก่อเกอ..."  น้ำเสียงสดใสมาพร้อมกับรอยยิ้มแฉ่งแข่งดวงตะวันปรากฏขึ้นตรงหน้า คนที่ยิ้มก็เพียงกับสตรีนางเดียวขยับกายลุกขึ้น ซุกซ่อนรองเท้าเก็บเอาไว้ที่ตำแหน่งข้างหัวใจเช่นเดิม หัวใจที่ไม่เต้นมาร่วมสิบหนาว ซึ่งหากเขาจะรู้แจ้งว่าอาการเช่นนี้หานไท่หมิงก็เป็นมิแตกต่าง เขาอาจจะร้อนรนมิใช่น้อย เพราะในอดีตตัวของเขาไม่เคยทำเช่นนี้เลย ดูเหมือนวันเวลายิ่งนานทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลงไปหมด...เปลี่ยนแปลงไปจนน่ากลัว!...แต่โชคร้ายยิ่งนักที่สุดท้ายเฉินเซินเองกลับยังไม่แจ้งใจต่อสิ่งที่เปลี่ยนไป  "เสี่ยวปิงอยากกินบะหมี่หยก"  แก้มกลมนั่นแดงระเรื่อ เพราะไปวิ่งกระโดดโลดเต้นมากว่าครึ่งชั่วยามที

"ปิงเซียวถวายพระพรชินหวางเพคะ"  สองมือน้อยประสานกันนอบน้อมเต็มไปด้วยกิริยาอันงดงามไร้ข้อตำหนิติเตียน ทว่าหานไท่หมิงมองแล้วขวางหูขวางตายิ่งนัก ก็เวลากับเขาที่เป็นสวามีนางโดยแท้กลับรักษากิริยาจนเต็มพิธีการห่างเหิน หากแต่ในยามอยู่ใกล้เจ้าองครักษ์เงาแซ่เฉิน คำก็ 'เซินเก่อเกอ' สองคำก็ยังคงเป็น 'เซินเก่อเกอ' ยิ้มหวานแช่มชื่นมิแปรเปลี่ยน  ..น่าชังเกินไปแล้ว...  "ยังจำได้อยู่หรือว่าข้าเป็นผู้ใด นึกว่าในความทรงจำของอ้ายเฟยมีเพียง...เซินเก่อเกอ...เพียงผู้เดียว"  หานไท่หมิงยกสองแขนขึ้นกอดอกของตนเองแล้วปั้นหน้าเคร่ง พร้อมปลายคางที่สะบัดเชิดสูงกับการใช้เพียงหางตาจิกมองนาง ไม่พบพานกันเสียนาน ท่านปีศาจกระทิงเฒ่านั้นกลายเป็นบุรุษออกสาวไปแล้วหรือ ยิ่งดวงตาที่ค้อนใส่กันจนลูกนัยน์ตาแทบพลัดหลุดออกจากเบ้านี้ก็ช่าง...คล้ายในยามเสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊แง่งอนรอคอยในนางง้องอนมิผิดไปสักหนึ่งเสี้ยว ...สงสัยชายแดนทู่เจี๋ยจะอากาศร้อนจนเกินจะต้าน ท่านปีศาจกระทิงเฒ่าเขาจึงมีสติไม่สมบูรณ์เช่นนี้ไปได้...  "คนเช่นชินหวางนามหานไท่หมิงมีหนึ่งเดียวในใต้หล้า ต่อให้ปิงเซียวปัญญาทึบอยู่แปดส่วน เช่นไรก็ย่อมที่จะจดจำได้มิผิดไป

ดังนั้นที่เห็นเขาแสดงกิริยาเช่นนี้ สำหรับเด็กสาวย่อมเป็นการแสดงอำนาจข่มเหง บังคับขืนใจให้นางทำในสิ่งที่ตลอดมาถูกสั่งสอนปลูกฝังมาอย่างผิดเพี้ยนบิดเบือนจากไทเฮาเสิ่นลี่เหยา ว่ามันคือการหยามหมิ่นเกียรติซึ่งกันและกันระหว่างสามีกับภรรยาเอก ชินหวางเฟยน้อยจึงโกรธขึ้งอีกฝ่ายเพิ่มขึ้นไปอีกหลายส่วน และยิ่งภาพจดจำในอดีต บุรุษตรงหน้าสำหรับนางมีเพียงรังแกนาง...และรังแกนาง...  ...เจ้าปีศาจกระทิงเฒ่าสมควรเป็นง่อย! ...  แต่นางก็ทำได้เพียงสวดมนต์อ้อนวอนให้อีกฝ่ายถูกนางบีบผิดมือจนเส้นพลิกพิกลพิการไปเลยย่อมงดงาม กายเล็กขยับไปยืนที่ด้านหลัง จากนั้นจึงลงมือบีบไปที่หัวไหล่สองข้างของคนซึ่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้หลับตาพริ้ม บีบไปสามครั้งนิ้วมือน้อย ๆ ก็ปวดร้าวไปหมด เพราะเนื้อกายของบุรุษช่างแข็งตึงอย่างยิ่ง ยืนมาร่วมสองชั่วยาม ปวดน่องจนแทบน้ำตาไหลไม่พอ คนชั่วยังมาทรมานนางให้ต้องออกแรงบีบนวดอีก  "อ้ายเฟย แรงเจ้ามีเพียงเท่านี้หรือ ลงน้ำหนักมืออีก!”  เฉียวปิงเซียวพอถูกดุ นางก็คิดดีไม่ไหวจริง ๆ พลางก็เอาแต่เผลอมองไปยังแท่นฝนหมึกด้วยสายตาละห้อย ส่วนในหัวน้อย ๆ ของนางนั้นก็นึกภาพว่าตนเองกำลังหยิบมันขึ้นมาแล้วทุบ..

"ไปคุกเข่าที่ลานด้านหน้าเรือนรับรอง หากไม่มีคำสั่งจากเปิ่นหวางให้ลุกขึ้นก็อย่าได้ลุกขึ้นมา...คราวนี้จะมิเอาโทษเจ้าที่บังอาจล่วงเกินเปิ่นหวาง แต่หากมีคราวหน้า ต่อให้เป็นเสด็จแม่ออกหน้า ศีรษะของเจ้าเปิ่นหวางก็จะแยกออกจากกายของเจ้าให้จงได้!”  เขามิได้กล่าวเกินจริง บ่าวที่ไม่เชื่อฟังผู้เป็นนายเลี้ยงไปก็ไร้ค่า!  "ขอบพระทัยที่ชินหวางเมตตาสืออีเพคะ"  กายสูงเพรียวโค้งก้มลงต่ำแล้วถอยออกไปทำตามบัญชาของชินหวางทันที เพราะไม่พึงใจ เพียงแต่นางก็ยังเป็นเพียงองครักษ์เงาผู้หนึ่งเท่านั้น จะแข็งข้อหรือหลงลืมบัญญัติที่เคร่งครัดขององครักษ์ไปได้  "เจ้าเองก็เช่นกัน เป็นหัวหน้าปกครองคนให้กำเริบเสิบสาน จงไปคัดลอกบัญญัติขององครักษ์หลวงมาสองร้อยจบ และจงจดจำฝังในหัวใจ ถึงข้าหาใช่นายโดยตรงของพวกเจ้าก็จริง แต่ไม่ว่าจะเป็นเสด็จแม่หรือเสี่ยวปิง ผู้หนึ่งคือสายเลือด ส่วนอีกผู้นางถูกสวรรค์กำหนดให้เป็นคนของข้ามาตั้งแต่แรก...อย่าได้บังอาจมาต่อกรกับข้าอีก"  พอเอ่ยจบหานไท่หมิงเขาก็ผลักบานประตูซึ่งเป็นห้องนอนขนาดกลางหาได้ยิ่งใหญ่กว้างขวางเช่นห้องที่ถูกจัดเอาไว้ให้เขาตั้งแต่แรก เฉินเซินมองตามบานประตูที่ปิดสนิทแน่นตามหลั

ศีรษะนั้นบาดเจ็บ เขารู้นางไม่แปลกใจ แต่ก้นกับแผ่นหลังของนางนั้น ท่านปีศาจกระทิงเฒ่ารู้ได้เช่นไรกันเล่าว่าร่างกายของนางมีร่องรอยใดบ้าง และอยู่ในส่วนใดของร่างกายของนางบ้าง หรือว่า? ...  …คงไม่หรอกกระมัง คนเช่นชินหวางให้ลดตัวลงมาดูแลนางด้วยตนเองย่อมยากจะเป็นไปได้…  “แล้วเจ้าคิดว่าเช่นไรเล่า?”  เพราะนับตั้งแต่นางลื่นล้มหมดสติก็ล้วนเป็นเขาทั้งสิ้นที่ดูแลจัดแจงแต่งกายให้ระหว่างรอท่านหมอลิ่วท่านหมอประจำของจวนท่านเจ้าเมืองมาตรวจดูอาการว่านางเป็นอะไร สาหัสหรือไม่ ซึ่งเขาก็เพิ่งส่งท่านหมอลิ่วกลับไปหลังจากที่ผลการตรวจนั้นเฉียวปิงเซียวไม่เป็นอันใดมาก เพราะช่วงที่นางล้ม เขาเข้าไปรับเข้าไว้ได้ ถึงจะมีพลาดไปอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อันตรายถึงชีวิตแน่นอน จะมีก็เพียงเจ็บปวดเคล็ดขัดยอกไปอีกหลายวันหน่อยก็เท่านั้น  “ชินหวาง!”  พอแลเห็นนางดูจะขัดเขินจนแทบระเบิดตนเองตายได้แล้ว หานไท่หมิงนั้นจึงคิดจะเบี่ยงเบนประเด็นออกไปคงจะดีกว่า คิดอยู่ครู่หนึ่งก็นึกได้ว่าให้นางทำแผลให้นี่แหละคงพอจะทำให้ราตรีนี้ไม่กระอักกระอ่วนเกินไปมากกว่าที่เป็นอยู่ ถึงแผลนี้จะถูกท่านหมอลิ่วใส่ยาทำแผลไปแล้วรอบหนึ่ง แต่ทำเช่นไรได้ นอกจากจะย